Pingas de Orballo

Non quero ser o único resucitado
Levitei sobre a inocencia dos inocentes e deixeime ir polo fluír das correntes do río Arnoia. Multipliquei as pezas de pan polos cachos de bacallau para que me dese de resultado un bo xantar. Nunca pensei que os negros tiñan a alma branca e os brancos o corazón negro. Cazador branco, corazón negro, titulaba Clint Eastwood.
Afoguei sobre a calcomanía dun simple charco e deixei que o silencio empreñase con pequenos ruxerruxes de ruídos. Dividín o ceo cheo de nubes negras entre as sete cores do arco da vella. O resultado non tivo nin pés nin cabeza, é dicir, unha quimera. Nunca souben dicir catro palabras seguidas porque o tartamudeo atrancábaseme na metade do camiño. Non queda outra que optar por arrodear os ditos.
Resucitei de entre os mortos porque houbo un tempo no que estiven vivo. Agora volvo facer da miña existencia un pandeiro. Restei os días que vivín antes polos que levo vividos agora e dáme un resultado de miseria. A miseria é esa falta moi grande de cousas para vivir, gran pobreza. Aínda que, eu, vivir vivo ben. A miseria tamén é unha cantidade moi pequena de algo. Por iso me nego a dar o resultado exacto.
Cantei, moi baixiño, un requiescat in pace por eses mortos que deixei no camiño. Sumei un morto detrás doutro e resultado foi máis alá do infinito. Na transición deses minutos de resurrección recei cinco responsos, tres avemarías e un pai noso por toda esa infinidade. Agora que volvo vivir e vivo ben deixarei caer unhas pingas de orballo sobre a conciencia deses inocentes e coas que aprenderán o camiño de ir e volver. Ata agora os mortos ían e non volvían. Non quero ser o único resucitado.