Palabras secas
Un dente que cae. Unha ollada que se lanza. Unha palabra que abrolla. Un silencio que non fai ruído. Un berro que rompe o silencio. Un ruxerruxe no eido. Todas as noites pechas son escuras e todos os días claros brillan máis alá do espello en penumbra.
Corren os paxaros. Voan os lagartos. Nadan os penedos. Afogan as penas. Vou pola corredoira da memoria e noto que cada vez é máis efémera, que o tempo pasa e non volve, que a vida segue e o futuro... o futuro aínda está por chegar. Alguén asubía un tema de Morricone e eu bailo ó ritmo dunha polca. Agora, un terceiro que cante mirando para o norte.
Alguén dixo o que dixo. Uns pensaron o que pensaron. Outros escribiron o que escribiron. E todos cometendo faltas de ortografía. O pensamento sempre vai máis rápido que o dixomedíxome plasmado nun papel en branco. Ante isto, os demais leron o que leron.
Luces de neon na cidade. Fogueiras no monte. Estrelas no ceo. Auga nos ríos. Palabras de orballo neste escrito. O orballo molla. As palabras secas son coma insultos que se lanzan á luz do día e se remoen na escuridade da noite. Agora, que alguén soñe cos planetas do universo.
Elvis Presley dentro dun sentimento. Clint Eastwood nunha do Oeste. Picasso lacerándonos, matándonos co Guernica. Lágrimas na chuvia de Blade Runner. Sebastião Salgado ensinándonos a pobreza. E a nostalxia é ese sentimento de tristeza que produce a lembranza dun tempo pasado ou de algo querido que se perdeu ou do que se está lonxe. Agora, que alguén peche os ollos para observar os desexos, os anhelos. Cos ollos cerrados é como mellor se ve.
