Carta aos 'Reises'

Meus amigos, meus señores: Hai moito tempo que non vos escribo, e non foi porque teña deixado de ser un rapaciño, senón porque estou certo de que estades sempre ó meu lado, e que non compre escribir cando vos podo falar.

O meu Nadal de cativo tiña bacallao con verdura, castañas cocidas, con un deixe de fiúncho, misa do galo e nacemento, e mozos que, de porta en porta, ían cantando a prosa.
Pero a noite máis esperada polos nenos era a vosa.

Empecei por crer que erades aqueles mesmos Magos que, de Oriente , viñeran preguntar polo Neno Xesús para adoralo, e que, agora, nunha noite máxica de xaneiro, deixabades no peitoril da miña fiestra aquilo que a pobreza dos tempos me permitira soñar.

Daquela, tamén eu vos escribía, e levaba a carta á caixa do correo que había, ó lado da casa, na taberna do señor Xusto.

Ata que chegou o compañeiro informado, o que tiña algún ano máis e tamén máis experiencia ca min, e, co valor irrefutable dos feitos, explicoume que "Os Reises" -que así daquela vos chamaban pola miña terra-, non erades máis ca un contiño.

Eu quedeime cos feitos, pois non estaba ben visto quedarse cos soños; con todo, nunca puiden entender que meus pais, para me cumpriren un desexo, me tivesen que contar unha mentira. O caso é que deixei de vos escribir.

Pasaron os anos. A miña cabeza aínda lle daba voltas á aquela mentira inxustificada: ¡Non podía ser! Ata que un día me decatei de que soños e feitos non se excluían, que precisaban uns dos outros: Meus pais necesitaban de vós, Melchor, Gaspar, Baltasar, para seren, eles tamén, "Os ‘Reises’ da miña vida"; e vós necesitabades de meus pais para non serdes só unhas pobres pantasmas unha noite de xaneiro. E o mesmo me daba dicir: "os ‘Reises’ son tan de verdade coma meus pais"; ou dicir: "Meus pais son tan grandes e bondadosos coma aqueles Magos de Orienten que se achegaron na Epifanía ao neno Xesús".

Pouco a pouco funme decatando de que, alí onde hai alguén que é capaz de recoñecer nun neno a presencia dun home, dun rei, dun Deus, alí hai un Mago de Oriente, coñecedor dos segredos das estrelas e das escrituras proféticas; onde hai alguén que se pon en camiño para busca-la verdade, alí hai un Mago de Oriente na procura de Deus; onde hai alguén que escoita con fe a palabra da revelación, alí hai un Mago de Oriente que sae do seu mundo na procura da humanidade.

E xa nunca máis lle escribín a ese Mago que tiña que ser eu mesmo: un crente de ollos abertos para ver no pobre o meu irmán, o meu Rei, o meu Deus, e para compartir con el o que teño, o que espero e o que son.

Pero hoxe volvo escribir ós ‘Reises’ de miña infancia, a aqueles Magos de fai dous mil anos, que saíron do seu mundo na procura dun Rei que se chamaba Xesús: necesitamos de vós, necesitámo-la luz da vosa estrela, necesitamos que nos guiedes ata o lugar onde está Xesús… Necesitamos que vos fagades presentes, nas palabras e nos feitos, de homes e mulleres que día a día agasallan nenos e pobres, nos que a estrela da fe lles permite recoñece-lo único Rei a quen buscan.

E isto é o que vos tiña que pedir: que volvamos a ter ollos de ve-lo misterio, pois, sen eses ollos, non podemos se-lo Mago que estamos chamados a ser, o Mago que os pobres necesitan encontrar.

Axudádenos a chegar onde Deus nos espera.

Unha aperta do voso Santiago.

(Fr. Santiago Agrelo é Arcebispo emérito de Tánger)