Por unhas apóutegas!
O 28 de decembro de 2024 metéronme unha nota por debaixo da porta, na miña casa de Baños de Molgas, na que se informaba de que certos espías sabían dun comando ianqui que estaba camiño dos montes de Nocelo coa intención de coller unhas apóutegas por un esquizofrénico e raro capricho de Donald Trump, quizais como homenaxe á súa vitoria nas eleccións á presidencia. A verdade que non sei se esa nota era unha inocentada, por ser o día que era, ou unha simple broma que alguén me quería gastar. Porén, no reverso, vin que estaba tamén escrito o itinerario dese comando.
Como vale máis previr que curar, collín un saco que tiña na palleira e metín nel unha ducia de paquetes con cartuchos de dinamita, púxenos sobre a albarda do burro e marchei a fume de carozo con dirección á ponte das Cepas. Os ianquis chegarían nun tren de mercancías que non tardaría en saír de Ourense.
Cando cheguei a esa ponte de case 50 metros de altura nin tan sequera me parei a atar o burro a un codeso; simplemente lle dixen que estivese quieto. Collín a saca e marchei correndo a distribuír a dinamita por toda a ponte. Segundo colocaba os paquetes, a miña cabeza era un fervedoiro en dúas direccións: a pena que sentía polo derrube da propia ponte e o antollo dese bicho que solta barrabasadas unha detrás doutra. Por unhas apóutegas (moi ricas, si, pero apóutegas), os da contorna quedabamos sen un dos símbolos da enxeñería civil.
Ós dous minutos de rematada a colocación da dinamita vin asomar o tren polo túnel de San Pedro. Non o pensei máis: fixen voar a ponte polos aires, os ianquis esnafráronse contra os penedos do río Arnoia e as apóutegas seguían no monte de Nocelo.
