Pingas de Orballo

Como sempre. Como todos os anos
Remata o ano e os papeis, os medios de comunicación énchense de resumos, extras, especiais, estatísticas, memorias, nostalxias... trapalladas. Porque todo é máis sinxelo que todo iso: dun día pasamos a outro, e a vivir. Dous ou máis días; é igual. No 2025 pasaron certas cousas e no 2026 pasarán outras. Máis ou menos ou incluso as mesmas en cantidade; pero os meses teñen os mesmos días, os santos seguen os mesmos. No 2026 hai que vestirse para non andar espidos, como se fixo no 2025. No ano novo oulearán os lobos como oulearon no vello; unhas veces máis forte que outras, con máis intensidade que outras, pero seguirán sendo ouleos... e lobos.
Os coches circularán, as rulas voarán, os avións aterrarán, o silencio será silencio cando non haxa ruído. O ruído será barullo cando sexa moito e continuo, e rache o silencio. As campás tocarán a releixo, a finado e marcarán as horas. Os toxos agromarán logo de cortalos e rebentarán as súas flores cando lle corresponda (a flor do toxo é bonita). Os bolígrafos cuspirán palabras de orballo e o orballo mollará as polainas. No 2025 houbo risas e choros. No 2026 haberá o mesmo, e sorrisos, e queixas, e carraxe, e morriña, e soidade, e melancolía, e noites nas que a lúa vella brillará por todo o firmamento.
Tamén os desexos dun ano para outro serán os mesmos: saúde, amor, cartos. Pola contra, haberá así mesmo enfermidades, odios e pobrezas. No 2025 houbo guerras, xenocidios, corrupcións, abusos, maltratos, dor, mortes, berros, angustias. De todo isto non nos libraremos no 2026. Para que todo, ó final do ano, atado nun feixe, o carguemos no carro dos resumos, dos extras, dos especiais, das estatísticas, das memorias, das nostalxias... das trapalladas. Como sempre. Como todos os anos.

Xesucristo máis eu
O outro día naceu Xesús. Ou Xesucristo. É igual. É o mesmo personaxe. Vivirá e resucitará de entre os mortos. Mentres el vive e resucita unha e outra vez, eu ando como un zombi escarallado polo mundo dos vivos. Pero, como dicía aquel, a vivir que son dous días. Ou algún máis. Non disertaremos aquí polo valor dunha palla; por un día máis ou menos.
O mosquito voa e zumba. O lobo oulea e mata. O toxo brilla e pica. O can ladra e morde. A serpe repta e fuxe. O silencio non fai ruído e o barullo racha o sosego. A esperanza é o último que se perde. Algúns non a perdemos nunca. Dicía aquel outro que a esperanza é un bo almorzo pero unha mala cea. É mentira; eu, a mellor comida que fago é a cea. E, xa digo, nunca perdo a esperanza.
Todos os anos Xesús ou Xesucristo anda sobre as augas e predica no deserto. Eu, se ando sobre as augas, acabo afogando. E como predicando son moi malo, opto por expresarme con pingas de orballo. Seguro que aínda son peor. Pero como todo hai na viña do señor...
A agulla do reloxo avanza. O tema musical soa. Ó lonxe, a televisión ensina e fala. A rula voa pero sen zumbar. Xudas Iscariote vendeu cun bico a Cristo ou Xesús ou Xesucristo ou Mesías e co medo apertándolle o cu, é dicir, a conciencia, marchou a aforcarse. Agora mesmo non sei se foi desde unha trabe ou desde a galla dun castiñeiro. Seguro que era un carballo, pero...
Todos os anos alguén canta panxoliñas diante dun pesebre para que o neno, co tempo, cante, ría, xogue, ande sobre as augas e multiplique os pans e os peixes nunha operación que vai máis alá das matemáticas.