Nesta ansiedade, avisei á Felisa para que me telefonase, pero non ao fixo senón ao móbil, para acudir á Asesoría tan pronto se presentase Xurxo, xa que adoitaba ir con frecuencia, e non só a consultas ou trámites específicos senón para cousas máis particulares, encargos que lle admitían, e xestións que lle facían, dada a súa consideración como cliente VIP, moi querido e estimado tamén no persoal dada a súa comunicabilidade e afabilidade. Diríanlle que me chamaban porque tiña un recado para el, un libro meu, que llo quería dedicar.
Nesta ocasión tardou en aparecer pola oficina, así que Xosefina, e tamén eu, xa déramos en pensar con que pretexto podíamos presentarnos na súa casa sen que o tomase a interrupción daquela convivencia..., ¿idílica? ¡Tardou, pero soou, coa boa sorte de que me coincidiu estar na casa! Se non fose porque chamaría a atención dos veciños, ata baixaría en zapatillas.
-¿Que, Xurxo, cando volvemos a Portugal?
-¡Como non veñan os portugueses á Coruña...! Na imaxinación aínda teño aqueles leitâos á Bairrada, pero ao de hoxe non sei se os resistiría, que por veces protéstanme as tripas, e iso que Manuela cadora cociña mellor.
-Variar de comida sempre é bo, sempre é agradable. Por certo, xa que estás aquí, hoxe comes con nós, e se non che presta a comida que temos, restaurantes hai nesta mesma rúa..., que nos saberán responder, como dicía aquel catecismo, o do Astete, ¿lémbraste?
-Falando de catecismo: Síntome tan canso, que ata deixei de dar catequese aí nos Franciscanos, que xa sabedes que pasei moitos anos de catequista, e prestábame! Foi algo así como volver ao Seminario...
-Déixate de Seminarios, pois, aínda que as vocacións foron a menos, agora hai rapaciñas interesadas pola teoloxía, para suplirte..., e logo que, elas, tamén están desexando o presbiterado: ¿si, ou non si, Felisa, que igual es unha desas?
O meu plan era excitarlle o humor ao Xurxo, pero non, ¡xa non era o mesmo! Foi el o que volveu ao tema da invitación:
-Se non é moita molestia.., como diciamos daquela, de cativos, cando pedíamos un favor. A verdade é que xa me apetecía comer algo distinto; non mellor, distinto, a ver se por un día se me quitan estas molestias do ventre.
-Hoxe temos troitas, fritidas con xamón, que llas vin á miña rapaza; e tamén me encargou que lle vaia á panadería por unha empanada de mazás, que nos gustan moito; ¿e a ti, Xurxo?
-Tratándose de mazás, con tal de que non sexan daquelas da Eva...!
-¡Vaia, ho, custouche, pero vímosche un sorriso!
-Sorrir é cousa da mocidade, que para min quedou en pretérito; o de agora son mocas, que é distinto.
-Prefires outra cousa?
-Está ben así.
-Entón, se acabaches aquí, acompáñame á panadería; e de paso, collemos algo que che apeteza..., para sobremesa.
-Mellor vas ti, e eu collo o ascensor, para que a túa rapaza..., ¡que sorte con que ela siga sendo "unha rapaza"! Para que a túa dona, digo, chame á miña moza, e lle diga o da invitación, pois, de chamar eu, igual desconfía que atopase unha xovenca, ¡outra! Évos máis celosa que unha recén casada!
-Mellor así, mellor así, -seguinlle a chanza, -pois, onde hai celos é que hai brasas, ou polo menos, remol.
Aínda non terminara cos seus encargos, así que eu saín á panadería, presto, non fosen a esgotárselles as empanadas de mazá, que adoitaban facelas, pero poucas. ¡Co boas que están, pero igual nos quedou un resentimento por aquilo do Paraíso!
-.-
Na mesa, pero tamén na sobremesa, tirei de a lot of nice things, de cousas agradables, como din os ingleses; de cousas, de temas, que me constaba lle viñan agradando ao noso invitado, e obtiven atención pero laconismo; apenas me contestou. Saqueille temas de Castroverde, de África, do Exército, de Suíza, pero, pouco, pouco entusiasmo da súa parte, contra o que era nel habitual.
Acompañámolo á súa casa, cousa que nin el nin nós tiñamos de costume, de hábito, pero nin con esas, que seguía murcho.
-Marido, ti, para psicólogo, menos que eu para a mecánica: en lugar de animalo, o que lograches, avivándolle recordos, foi poñelo melancólico, máis do que estaba!
-Muller, hai que ensaiar, así sexa con gasosa!
-Este home ten algunha enfermidade interna, algo que o vai esmorecendo, e non paulatinamente. ¡Xa non se me ocorre cousa que o poda reanimar; hai que levalo ao médico...!
-¡Que o leve esa trondea, ao Sanatorio Modelo, que é o deles, ben cerca!
-Pero nós, na nosa discreción, tamén nos quedamos curtos, que se lle debera insistir en que non demore consultarse, e non só cun médico, con varios, que presume de valente pero estase portando coma un covarde. ¡Ou non se mira no espello, ou non se atreve a facelo!
-Esperemos uns días, e se non se consulta, fágolle unha violación de morada, secuéstroo, e lévoo eu, nun taxi para poder suxeitalo!
-Algo haberá que facer, algo, que os amigos están para as ocasións, e eles están demostrando que non dominan o presente.
-.-
Chamabamos a miúdo por teléfono, para ver como seguía, para preguntarlle que lle dixera o Médico, pero, nada, que non saíra da casa! Ata que á semana seguinte, e máis ben por iniciativa da miña dona, que me animou a facelo:
-Vai ti só, que así falades a soas; pero ponte de sarxento!
Tal fixen:
-Mira, Xurxo, non te estás portando coma un lexionario, que lle temes á batalla da saúde, que é a máis importante, a dun mesmo consigo mesmo. Vístete, que te vou levar ao Modelo... ¡Ar!
Fíxome caso, e alí auscultárono, retratárono por dentro, a ver se aquilo do brazo, aínda que non lle doese...; análises de non sei cantas clases, internistas..., ata que un deles lle dixo que tiña que volver, tal día e a tal hora, que lle ía facer unha colonoscopia. Tanto nos entretiveron, que ata comemos na cafetería do Modelo.
Á volta, con tódolos diagnósticos á vista, saltou Manuela, metepatas como de costume:
-Iso da colonoscopia é de maricas, e ademais, doloroso, que tamén lla fixeron ao meu home, que en paz descanse, e tanto que descansou, que lle fixeron sufrir, e mais non o curaron!
Cabreeime un pouco, pero solteinas:
-Xurxo, en ti mandas ti, pero hai moitos adiantos, e se no Modelo che dixeron o que che dixeron, que me tes a min de testemuña, non é cousa de volverse atrás. ¿Que fai a Lexión antes de entrar en combate? ¡Manda aos espías, aos exploradores, por diante, para despois aterse aos informes! ¡Non me volvas a chamar amigo se non o fas! Irei contigo, á colonoscopia, a todo o que deba facerse!
Manuela calou e o Xurxo tamén, así que din por aceptada a miña intromisión.
-.-
Na seguinte visita noteilles aos médicos que querían sincerarse pero con prudencia, con reservas, que ben sei que lles vén do seu xuramento hipocrático. Increpei ao Xurxo, mesmo diante deles:
-¿Ti queres, ou non queres, saber o que tes; témeslle ao inimigo?
Cabreouse:
-¡Non ofendas! ¡Claro que quero, e farei o que me manden!
Isto animou aos especialistas presentes naquel consultorio a poñe-las cartas boca arriba. Tomou a palabra un deles, o que facía de xefe ou director do equipo:
-Todo indica que estamos en presenza dun cancro de colon, e para iso, avanzado. Isto, estes casos, tratámolos actualmente con... -E desembuchou.
Á volta pregunteille se o quería falar coa Manuela diante de min, ou a solas, pero el foise por outro lado:
-Mañá vés comigo ao Notario...
-Ben che teño dito que debe adir aquel ou aquela que coide aos lobos solitarios, tal que ti, así que mira para outro lado..., se non queres perder a miña amizade!
Manuela estaba diante, seguía diante, pero nin ela nin Xurxo dixeron nada. ¡Eu á Notaría non fun, nin fun nin me apetecía ir, que o consideraría un roubo, ademais de expoñer ao amigo a morrer en soidade, coa compañeira fuxidía!
-.-
Durou meses, pero poucos, que os tratamentos chegaron tarde, e pouco máis fixeron que concederlle unha breve prórroga, medio reenganche.
-.-
Tan pronto como lle botaron a silicona á chapiña metálica do nicho, e os asistentes se foron indo, retornando aos seus autos, despedímonos da..., ¿viúva?
-Manuela, quero darche as grazas polo ben e polo moito que coidaches no meu amigo Xurxo; e tamén pedirche un favor...
-Conta con el..., se cho podo facer!
-Podes, muller, podes, que a cousa é doada: Se non lle pos esta alegoría, gravada no mármore, permíteme que me encargue eu dela. Saquei do peto a carteira, e da carteira unha tarxeta, precisamente a que conservaba do propio Xurxo, e escribín ao dorso: ¡Xurxo, parabéns, que agora si que estás no presbiterio!.
Estou seguro de que Manuela non a entendeu, pero si que lle gustou que me encargase do mármore, e niso quedamos.
Achegándonos ao noso auto, díxome Xosefina:
-Fuches un maleducado, que a debéramos traer connosco, neste coche; aínda non sei se volva atrás, que quedaba diante do panteón, sola.
-Ese taxi agarda por ela, que xa me decatara diso.
-Agora que estamos sos, voucho dicir: Cando lle dixeches aquilo, a pouco che dou unha labazada, pero contívenme! ¿Que era iso de pedirlle un favor a unha viúva alegre? Menos mal que aguantei, e polo contexto observei que ías por outro lado. Tamén estivo mal o de darlle as grazas polos seus coidados... ¿Ías de ironía, non si, que te coñezo?
-¡Claro! Pero aínda che pasou por alto outro detalle: Na primeira das gabetas dese panteón puxo ao seu home, ao auténtico; enriba, ao Xurxo; e dacabalo dos dous reservouse o sitio dela. ¿Entendes? ¡Dacabalo dos dous!
-Niso nos reparara, pero, agora que o dis: Dese xeito quédalle libre o cuarto, que posiblemente o reserve para que se poña enriba, enriba dela, o terceiro..., que non tardará en atopalo!
-Muller, non sigas por aí, que teremos que confesarnos, por..., por mal pensados; encima, coa agravante de que o facemos nun cemiterio!
O que sigue, o que lle estará pasando Aló Arriba, xa non é cousa miña. ¡Deica logo, Xurxo; como ves, cumprín os teus encargos!
-oOo-Gómez Vilabella, Xosé M.
