De veraneo
Xiz, Xulio - viernes, 01 de agosto de 2025
Levo medio século veraneando en Miño. Aínda non naceran os fillos cando comezamos a vir a esta prolongación de Lugo que resultaba ser a praia máis cercana e coa mellor estrada. Os lucenses eramos maioría absoluta, as nosas matrículas enchían os aparcamentos, e non se daba un paso sen tropezar con xentes que nos facían sentir na casa.
Alugábamos cuchitriles a precios europeos, mercamos pisos pagados con hipotecas en tempos nos que os bancos regateaban o diñeiro, e os nosos fillos aprenderon a querer unha das mellores praias do país, que os fidelizou de por vida.
Os miñenses vían o turismo lucense como un mal menor, que rompía a sacrosanta paz do lugar, pero o paso do tempo logrou unha convivencia tolerante, a que se incorporaron as novas xeneracións.
E de repente notamos que faltan lucenses. Moitos. Que están cambiando os costumes. Que o turismo de aluguer reduciuse, quizais porque hoxe chegar desde Lugo leva menos dunha hora, e os custos se reducen notablemente. Os atractivos da costa lucense quedan na actualidade moito máis preto do centro da provincia, e o veraneo no rural ten cada vez máis atractivos.
Neste medio século Miño seguíu tendo unha das mellores praias do país, melloraron os servizos, trazáronse camiños para coñecer espazos naturais e fixéronse paseos que completan unha oferta turística de primeira orde. E, sen embargo os lucenses, deixamos de ter a Miño por norte do verán. O que non puido o ambiente pouco receptivo do comezo, os custos, o tempo... pódeo o cambio de costumes, a variedade de atractivos, a fugacidade das visitas turísticas. Hai menos agobios multitudinarios. Pero perdemos ambiente lucense nun lugar que sempre foi noso.

Xiz, Xulio
Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los
autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora