Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Peculiaridades propias da escrita de Francisco de Fientosa (1)

viernes, 06 de agosto de 2021
A poesía en galego de Francisco de Fientosa está representada por unha serie de peculariedades que son propias do autor por estar representadas na súa escrita dunha maneira bastante habitual.

1.- Gusto pola temática campesiña.

“Polos oucéanos verdes,
abaneándose como un barco
vello,
vai a vaca marela”
--------
“Os ourizos do caneiro
fuxiron da auga ó monte.
Hoxe son toxos no vedro.”

2.- Poesía propia da súa infancia, como pode ser a referida á fiandeira ou ás enchentes dos ríos valuros, entre outras, que dominan a súa produción e que nolas devolve nos seus versos para que a apreciemos debidamente.

“Sentada na soleira
ti fías. A raiola
é unha freixa de sol
que abanea a túa roca.”
----------
“Tan grande foi a crecente,
que veu a fouce da lúa
a sega rna auga corrente.”

3.- Superabundancia da temática mariña e acuática.

“Repinicar dos remos,
pandeirada de auga,
aturuxo do vento,
¡foliada da barca!”

4.- Poesía dun alto nivel de dificultade en canto ao fluír sintagmático e ao léxico empregado, chegando moitas veces a unha variada interpretación e a unha ambivalencia significativa desconcertante.

"Río: Si ti foras prado,
eu sería canta
no teu esmaraño."
---------------
"No burato das fazulas
ollade o calco dos ovos."
-----------
"Prado: si ti foras río
eu sería estrela
no teu cilanquiño."

5.- Linguaxe telegráfico e brevidade na súa presentación. Ás veces, aparecen descripcións rápidas e nucleares.

"Espiñas, non, hoxe non
...
Quero amor, sólo amor, amor."
----------
“Paisaxe mariñán.
Dous pinos na ribeira...
Fusos de bel follax
fiando a néboa néboa."

6.- Algúns poemas están iniciados e rematados cos mesmos contidos, chegando a pechalos coa chave das palabras que se repiten ao principio e ao final. Outros son poemas abertos.

"¡Abáloo, (Aberto)
rebábao,
fía."
-------------
"Deus pola beira do amor
imos coller niños novos"
(Repetido e pechado)

7.- Nalgunhas poesías aparecen abondosos diálogos, como tamén ocorre no seu padriño Crecente Vega. Noutras ocasións dá a sensación de estarmos diante dun conto.
"Díxolle a nena: (Diálogo)
-Vaites mar,
¡quen poidera collerte
na cunquiña da man!"
--------------
"era unha vez
(Conto)
unha vaca
marela..."

8.- Atopamos poesías nas que semella que estivesemos vendo un cadro.

"Sentada na soleira (Cadro)
ti fías. A raiola
é unha freixa de sol
que abanea a túa roca."

Noutras o cadro entra na poesía enmarcando a tea dos contidos:

"Hoxe amor, amor, solo hoxe. = Marco
Espiñas non, hoxe non. = Cadro
Espiñas xa teño abondas. = Cadro
Abondas e ben fondas.= Cadro
Quero amor, sólo amor, amor." = Marco
Otero Canto, Xosé
Otero Canto, Xosé


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania