Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

As situacións límite na pandemia do Covid-19

viernes, 20 de noviembre de 2020
Nun artigo anterior fixemos referencia ao medo no Covid-19; pero pensamos que talvez convi√Īa ampliar un pouco m√°is os contidos da colaboraci√≥n, xa que o medo √© unha manifestaci√≥n, con outras, do que Karl Jaspers, psiquiatra e fil√≥sofo alem√°n, que desembocou no EXISTENCIALISMO, definiu como SITUACI√ďN L√ćMITE, os sentimentos de culpabilidade, de insatisfacci√≥n e da morte. Talvez sexa interesante abordar esta tem√°tica, √° luz da cal pode clarificarse a comprensi√≥n dalg√ļns estados m√°is ou menos angustiosos aos que nos est√° levando a pandemia. Temos que intentar, sobre todo nestas situaci√≥ns, co√Īecernos un pouco m√°is a nosoutros mesmos. Non √© f√°cil, porque o que aproximamos moito os ollos v√©molo mal, e nada hai m√°is cerca de nosoutros que nosoutros mesmos.

Digamos, pois, que se entende por "situación límite", e aínda que foi Jaspers o que popularizou na filosofía esta expresión como as formas que adoptan os límites da nosa existencia espiritual, máis aló dos cales esténdese a nada, en tradución do termo composto en alemán GRENZSITUATION, seguramente poderíamos entendela como a percepción clara da nosa insignificancia nesas situacións de medo, sufrimento, loita, insatisfacción…, e talvez sería pertinente engadir que xustamente cando ocorre iso sentimos no noso interior a ausencia dun vivir a autenticidade persoal.

Neses estra√Īos e inesperados momentos da nosa vida, caemos na abulia e todo nos sorprende como fortemente desagradable, precisamente dentro duns marcos que nos delimitan o que, sen entrar en precisi√≥ns, co√Īecemos vulgarmente como "vida espiritual do home", con resonancias que afectan tam√©n a nosa din√°mica estrutural fisiol√≥xica, e con especial incidencia cerebral. Por isto, na vida ordinaria non s√≥ fuximos fisicamente desas situaci√≥ns, sen√≥n tam√©n mentalmente: Esforz√°monos en esquecer o desagradable, e, cando xa transcorreu alg√ļn tempo, incluso adoitamos restarlle importancia pas√°ndoo √° categor√≠a de an√©cdota, √© dicir, abandonamos o sentido da propia autenticidade para non perturbar a habitual inmersi√≥n no non¬Ėaut√©ntico, remitindo a nosa realidade persoal √° m√°is absoluta opacidade dos ambientes habituais dunha vida competitiva. Engan√°monos?. Por suposto que si, na medida na que pelexamos co pesimismo acusador dunha vida con m√°is condicionantes fant√°sticos que reais.

E c√≥mo reaccionamos no sufrimento presente dunha situaci√≥n como a da pandemia do Covid-19?. Depende da singularidade das persoas. O comportamento dalgunhas √© o de conducirse como se non pasara nada; o de outras, caer en desesperaci√≥n, e o de aquelas que poden valerse da serenidade e tranquilidade persoal da que gozan, asumir a situaci√≥n: Son, √° vez, modos distintos de responder √° nosa precariedade persoal e limitaci√≥ns. Os mesmos confinamentos a que nos encontramos sometidos pola pandemia do Coroavirus, non se pode negar que, reflexionando sobre a situaci√≥n, l√©vannos tam√©n a descubrir o que somos nosoutros mesmos, porque adquirimos co√Īecemento dos l√≠mites, e esa arrogancia que tanto escurece a nosa aut√©ntica realidade persoal, como as chular√≠as, soberbias e o mesmo sentimento de superioridade tan inutilmente disimulado desde as esferas do poder, evidencian que a√≠ o ego e a ignorancia necesitan correcci√≥ns.

Nalg√ļns casos a pandemia, ademais de ser letal, saca √° palestra do comportamento humano diferentes graos de irresponsabilidade, e de insolidariedade; pero o que m√°is chama a atenci√≥n √© a falta de humildade daqueles que son v√≠tima dunha ignorancia incualificable, incluso pola apat√≠a e pereza para acadar informaci√≥ns fidedignas e actuar consecuentemente. Estamos no s√©culo XXI, e este momento hist√≥rico ten esixencias que non se compatibilizan coa indiferenza ostentosa de certos grupos de persoas irreflexivamente discordantes coa eloxiosa entrega dos seus coet√°neos ao interese xeral nas diferentes sociedades, reaccionando como esc√©pticos e considerando as restrici√≥ns como unha esaxeraci√≥n hipocondr√≠aca, actitude que se ve correspondida, en oposici√≥n √° mesma, coas estridencias apocal√≠pticas. Son actitudes que se acent√ļan excesivamente nas situaci√≥ns l√≠mite. Pero no que respecta √° informaci√≥n tampouco se deber√≠a caer no que a OMS chama INFODEMIA, esa aceptaci√≥n sen a debida cr√≠tica na que se cae cando nos inflamos de noticias falsas, o que hoxe se designa, como FAKE NEWS, unha maneira de introducir no noso idioma termos doutros, que non tardar√°n en ser catal√°ns, grazas a certas boubas gobernamentais.

Sobra arrogancia no mundo, s√≥branos a todos, por iso xa Einstein parece que dixo nunha ocasi√≥n algo as√≠ como que a estupidez humana era tan infinita como o mesmo universo. √Č que nestes momentos de profundas e lacerantes angustias resulta m√°s incomprensible a falta dunha apertura persoal sincera cara a, e cos, semellantes, escoit√°ndolles as raz√≥ns e motivos aducidos do seu entender e proceder, e sobre todo evitando esa tendencia, que tanto nos afecta, de falar antes que escoitar, como se sempre f√≥ramos os √ļnicos portadores da raz√≥n. E apunto algo no seguinte par√°grafo, por si vale e apoia a coherencia disto co contido enunciado da colaboraci√≥n.

Na nosa referencia a Jaspers evitamos dicir que exerceu unha indiscutible influencia na Teolox√≠a. Sen entrar noutros aspectos, quero aproveitalo para facer unha suxesti√≥n, que inicio coa seguinte pregunta: Acaso non lles di nada o estado de SITUACI√ďN L√ćMITE?. O que est√° limitado outea, M√ĀIS AL√ď DOS SEUS L√ćMITES, a existencia de algo que o transcende, espertando nel a percepci√≥n da existencia dun poder que o supera. E isto non creo que poda considerarse unha teor√≠a, sen m√°is e per se, sen√≥n un feito, sobre o cal, por suposto, poden articularse teor√≠as de matiz teol√≥xico. Os feitos te√Īen a condici√≥n de ser, en si mesmos, indiscutibles; pero as teor√≠as aceptan posturas, e aqu√≠, os que falamos m√°is que escoitamos, temos un espazo para discutir e presumir da nosa autoridade na materia, cerr√°ndonos ao fundamental.

En Espa√Īa talvez haxa que engadir que non √© nada f√°cil afastar os sentimentos que deixan as situaci√≥ns l√≠mite dunha certa percepci√≥n de desarticulaci√≥n e desharmon√≠a na necesaria estabilidade no proceso de unificaci√≥n e coherencia social, debido aos outros diferentes procesos nos que xorden intentos de organizarse entorno a calquera charlat√°n, a os nexos cambiantes entre os elementos constitutivos b√°sicos do Estado, as nacionalidades e a falta de categor√≠a e altura pol√≠tica dos √≥rganos de coordinaci√≥n a nivel nacional, ata o estremo de intentar colapsar instituci√≥ns p√ļblicas, para substitu√≠r o que alg√ļns soci√≥logos chaman o "ni√Īo da seguridade social do estado de benestar, agudizando as crises econ√≥micas". Todo isto crea unha inseguridade no cidad√°n que o leva a debilitar a esperanza necesaria para afrontar o impacto das situaci√≥ns l√≠mite e reflexionar serenamente verbo dos horizontes que nos permiten non perder o rumbo dun sentido socio¬Ėpol√≠tico adecuado √° IDADE HIST√ďRICA do pa√≠s no que convivimos.
Rubal, Pedro
Rubal, Pedro


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
ACTUALIDAD FONMI√Ď√Ā
Blog Fonmi√Ī√°
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania