Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

A Poesía de Avelino Díaz en Debezos (22): '¡Afala!' (1)

lunes, 14 de septiembre de 2020
Este poema ten a particularidade de ser moi pequeno se o comparamos co resto dos poemas vistos. Está formado por catro cuartetas asonantadas, moi propias de Avelino, tamén octosilábicas e con rima regular asonante nos versos pares, en (-a-a,-a-ia), composto de dúas partes moi ben delimitadas polas estruturas paralelas que aparecen nas tres primeiras estrofas.

. Primeira Parte:
VERBO /SUXEITO /OBXECTO DIRECTO / OR. Subordinada Causal.
1º. Afala / vento mareiro/ ás velas da miña lancha/ que quero chegar axiña á miña nativa praia.

2º. Afala/ vento mareiro/ ás velas / que miñas ansias non acougan teño présa pol-a ver e por bical-a.

3º. Empuxa / vento mareiro / as velas e remos da barca / que teño moitas arelas de chegar á miña patria.

. Segunda Parte:
Nesta segunda parte e última trátase, de novo, ese desexo do autor de volver a Galicia condensado nunha única estrofa final:
"A lancha vai amodiño,
semella que ten galbana.
!Lévame, vento mareiro,
lévame nas túas alas!"

Todo o poema volve ser unha metáfora na que a lancha son os desexos de volver, embarcados, aos que ten que "afalar", que é un vocábulo da linguaxe campesiña, un recordo da súa infancia (afalar ás vacas), mais neste caso é afalar ás velas que son as "ansias" os "devezos", pero a lancha vai "amodiño", ten "galbana", tamén linguaxe campesiña, e como a chegada en lancha é difícil, propón outra solución prescindindo da lancha que consiste en botar man das velas do vento.

NOTAS:
1.- Opera cit. Páx.56.
Otero Canto, Xosé
Otero Canto, Xosé


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania