Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Pingas de Orballo: O último reduto dos covardes

miércoles, 05 de agosto de 2020
Non me quero deixar levar polas circunstancias, pero lévanme. Porque moitas veces hai materias, temas, asuntos que non se deberían descubrir. Ó final todo se sabe nesta vida. Así é que non queda outra que apandar e seguir o camiño que che marcan. Tamén é verdade que somos todos uns mandados. Uns mandan máis que outros e a gran maioría apanda co ditado duns e doutros. O asunto, a materia, o tema anda comigo de cacho para cabazo, ou o que é o mesmo, que me trae a mal traer. Cal é o asunto, tema ou materia? Ah, non sei. Que queredes... saber? Para que apande aínda máis. Teño os meus principios e non penso poñer a ninguén en perigo. E se non, quedade coa canción "O meu noivo é un zombi", de Alaska e Dinarama. Que apande Alaska, que ten bo peito.
Non me quero deixar levar polo berro dun astroso, dun desgraciado; pero a impotencia fai que me sinta coitado ou desventurado e berro tralos outeiros da inocencia. E para berrar máis forte, moito máis forte subo ó penedo de Vide e esgazo o silencio por entre as carballeiras das Costelas. Logo do berro, volve o silencio. E instalado de novo no silencio apando coa circunstancia que me tocou vivir, que me toca vivir. Mentres esta non deixe de existir, haberá que agachar a cabeza, asubiar baixiño e esperar, esperar a que o tempo pase e todo cambie. Sen perder para nada a esperanza. A esperanza sempre foi, sempre será o último reduto dos covardes. E os covardes apandamos co que nos botan
Rivas Delgado, Antonio
Rivas Delgado, Antonio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania