Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

¬ŅP√≥dese pasar? (33): ¬°L√°tetanguisinherba!

martes, 30 de junio de 2020
¬ŅNa herba? ¬°No Ceo que sexa, que aquel Litigueiro era capaz de enganar ao mesm√≠simo San Pedro! Por parte, o bieito de Don Valent√≠n (Valent√≠n Lamas Carvajal) xa estaba farto, exhausto e farto, daquela Revisi√≥n, daquela Auditor√≠a an√≠mica, tan complexa, ¬°e iso que era curta en anos!, as√≠ que lles propuxo un receso aos seus anxos colaboradores:
-Fisga Nove, ti mesmo, que che cae cerca, por favor, apaga ese televexo, pois esta película dese Secretario de Churiz é de tanta metraxe que eu preciso abanarme, por pouco que sexa, nesta aura celestial. ¡Abofellas que si, que me nubro, que me mareo!
-¬ŅCon tanta frescura, e mar√©ase, Frei Marcos? ¬°Ai, logo, coas que a√≠nda lle esperan na s√ļa perenne escavicha desa mangancha galaica!
-Meu Bendito, que cho digo de verdade, que nos meus tempos o noso caciquismo, de ra√≠z c√©ltico ¬Ė romana - sueva, era m√°is suave, menos retorto; ¬°menos sofisticado! Nalg√ļn aspecto, estes paisanos retroceden, foron a peor... ¬°Pero que meticulosidade nas trapisondas dese trapalleiro, que de c√°lculos, que utilizaci√≥n de persoas instrumentais, interpostas, sexan f√≠sicas ou xur√≠dicas; e logo que, de m√°is a m√°is, eses abatementos psicol√≥xicos, calculados, provocados; esas anfibolox√≠as nos contratos; esa letra mi√ļda... Iso do sexo como mercador√≠a, a amizade como mercador√≠a, a relixi√≥n como mercador√≠a... Un tipo capaz de separar unha nai do fillo, ou un fillo de s√ļa nai; un desfacedor de familias con tal de que outro cabr√≥n, dos da s√ļa reata, lle pague unha minuta, ou lle regale catro pesos... ¬°En definitiva, un mestre luciferino! Esta Galicia, coa que non puideron os mouros, deveu, converteuse, a si mesma, por puro autoodio, por propia, intr√≠nseca, dexeneraci√≥n, ¬°nun Zoco moruno!
Neste punto das s√ļas reflexi√≥ns, das s√ļas manifestaci√≥ns, frei Marcos xuntou as mans, para que o escoitase o Creador desde o seu Trono:
-¬°Oh Democracia, insigne Democracia, canto me tardas, que en Espa√Īa non te dan parido, e para m√°is magoa, con ese Franco que √© franco, que non √© galego, que a√≠ o tes, encamado, pero ese tipo atiplado, ese maric√≥n dos complexos infant√≠s, ese acomplexado, nin pare nin deixa parir, que se pasou a vida anoando no seu propio embigo, e ti, Se√Īor, con esa paciencia...! ¬°Se non o queres contigo, m√°ndalle unha flebite, m√°ndao para ese Valle de los Ca√≠dos, deses que caeron precisamente por culpa s√ļa, que non merece estar de p√©!
Os anxos compadecéronse de don Valentín:
-Frei Marcos, non se esforce, que os designios do Se√Īor son inescrutables, e cada quen ten que purga-las s√ļas, ¬°antes ou despois! No √≠nterim, descansemos por un intre, si, que a s√ļa resistencia, por glorificado que fose, est√° tres niveis por debaixo da nosa. Mais ter√° que ser breve, que ese puritano de Don Pedro √© capaz de volve-la flam√≠xera contra n√≥s. ¬°A tal hora debe estar impaciente, esperando polos nosos ditames!
-Chacho, tam√©n desespero eu, tam√©n, que isto de analizar un alma tan atravesada..., ¬°xa √© purgatorio! Mais o caso √© que non aparece por ningures esa testemu√Īa de cargo, a terceira, esa que nos falta para perfecciona-la nosa Instruci√≥n. T√≥dolos extras que sa√≠ron nas secuencias susoditas, maiormente nas √ļltimas, fix√©ronse adictos ao Secretario. ¬°Complexo de Estocolmo, probablemente! Tant√≠simo, que ata o propio Ranca√Īete lle deu as grazas, ¬°por afundilo! ¬°Que agravio comparativo para os que a√≠nda seguen no averno, no seu b√°ratro! ¬ŅIrm√°ns, e non teredes algunha pista, digamos que, pragm√°tica; algo que nos abrevie este rolo tan rollento, tan rollento e tan noxento?
-Non sei aquí o Fisga Seis, que este olla desde abaixo, e daquela fita aos réptiles, do mellor; ¡serpes e afíns, por suposto, por moito que se lle escondan neses herbais galaicos!
O aludido, con modestia celestial, anxelical, como lle corresponde:
-Eu p√≥dolles contar...; contar, non, referir, en s√≠ntese, o remate daquel Madeireiro, do se√Īor Ranca√Īo, que casualmente lle prestei alg√ļn servizo formando parella co Fisga Oito, de orde e de parte de San Cristovo..., daquela, por aqueles tempos, en ruta cos camioneiros da Construci√≥n no Sector VI, quero dicir, na √ļltima das estradas daquel Plan, do Redia... L√©mbrome que foi un d√≠a de tormenta, nunha data nefasta, desas que...
Frei Marcos tanto se arroutou con este descubrimento, que ata lle deu un metido ao c√ļmulo que lle serv√≠a de reclinatorio:
-¬ŅPero ti, meu Anxo, con iso sabido, a que esperas; non ves que estou esgotando a mi√Īa paciencia, a pouca que te√Īo acumulada, que incluso o D√≥minusKefas, quero dicir, Petrus, a tal intre estar√° peor c√° min, co nervioso que √©? ¬°De non atoparnos no Ceo, daquela..., o dito, que esta pasada √© imperdoable; e non me mires as√≠, que me quentas o caletre!
Desculpouse o Fisga Seis, humildemente:
-Mire, Don Valent√≠n, √© que me pareceu que se estaba recreando no cumprimento da s√ļa profec√≠a, de cando escribiu aquilo do CatecismodoLabrego, que vostede mesmo se estaba prefigurando, retratando, o esp√≠rito do noso omnipotente Litis, don Aurelio para os √≠ntimos, ¬°se √© que os ti√Īa!
-Anda, Fisgán, anda, déixate de parabéns e de xustificacións, que aínda que estamos no Ceo, isto éche unha cuestión temporal. Conta, ou refire, ese remate. Xa sabes, aquilo de, relataréfero, que despois diso, xa veremos!
-¬°O caso √© que..., que se di en d√ļas verbas! Ranca√Īo qued√°rase case sen obreiros; sen obreiros, sen balances, sen d√©bedas..., salvo as de gratitude para co Secretario, pero tan grandes, que incluso com√≠an xuntos, por veces, e pagaba Aurelio!
Na Vila, despois de inaugurada aquela estatua do Manuel, despois de rotulada aquela Avenida da Feira co nome do Salmonte, etc√©tera, pens√°base en facerlle outra ao Secretario, que naquela √©poca acadara un gran predicamento, digamos que, empresarial, porque medio comezou a saberse, ¬°verdades a medias!, que salvara aoRanca√Īo das consecuencias dunha creba fraudulenta, e por ende, do c√°rcere! O que non se sab√≠a era o prezo satisfeito; ¬°satisfeito, que non satisfactorio! Aquelas transferencias, dos solares, da madeira, da propia honra...
-¬ŅPredicamento empresarial? -Retrucoulle Frei Marcos. -¬°Ser√≠a polo ben que se apropiaba das econom√≠as daqueles emigrantes! ¬°Caso tal, nin un cento de sambesugas, medio en cada brazo!
-En parte, si, que t√≥dolos eles, t√≥dolos mozos da bisbarra, e parte dos de f√≥ra, chegaron a ter un pisi√Īo, ¬°mediocre, pero propio!, naquelas pseudourbanizaci√≥ns do Tri√°ngulo, tam√©n chamado, oficialmente, Inmobiliaria Churiz.
Aos poucos, aquela Limitada, limitado que era o mercado especulativo de Churiz, ¬°quere dicirse, con respecto √° s√ļa ambici√≥n!, deu en facer hoteis en Benidorm, do m√°is pacotilleiro: uns ra√Īaceos de teitos baix√≠simos, sen apenas aire respirable, anticip√°ndose √°s viaxes do IMSERSO, ¬°para que todo quedase en familia! Iso do sol mediterr√°neo supo√Īo que ser√≠a por iniciativa desa frieira, da Mabeli√Īa, que por algo lle chamaba ao seu Aurelio, vi√Īese ou non vi√Īese a conto, ¬°Meu sol!
A Frei Marcos escapóuselle, daquela, un comentario un tanto escabroso, un si é non é pecaminoso:
-M√°is forte e menos limitada ser√≠a aquela conta de Su√≠za, esa da clave num√©rica, ¬°con tres letras, Produto Urban√≠stico Tradicional!, que para catro chegaba, axustaba e bastaba co cualificativo daquel furor uterino, inextinguible, insaciable, pasional, da inefable pacega:Mabeli√Īa, ¬°tam√©n para os √≠ntimos!
-Non sei, que diso algo m√°is saber√° o Nove, que este ve mellor o que est√° m√°is arriba...
-En efecto, e contareino de pasada: -ofreceuse o aludido: -Eses Triangulares, os escalenos, deron en dicirlles aos emigrantes que lles ingresasen directamente, en Su√≠za. As√≠, dese xeito, cando remataban de complet√°rlle-la cifra asignada, desde a propia Su√≠za, ou nos pa√≠ses do arredor, para eles, para√≠sos fiscais, onde queira que traballasen, vi√Īan a Espa√Īa para escritura-la s√ļa vivenda, ¬°cos resgardes na man!
Daquela, a Mabel, cada vez m√°is redonda, pouco menos c√≥ Manuel, entre sorriso e sorriso, e con plenos poderes da Limitada, firm√°balles..., ¬°un pisi√Īo internacional! Un pisi√Īo con seis habitaci√≥ns, pero..., capidiminu√≠das, que de d√ļas, ¬°catro!, eran interiores, italianas; ¬°incumprimento fragranteda Normativa de Vivendas Protexidas! Segundo Manuel, o que non estivese conforme con iso, que reclamase aoMaestroArmero, ¬°e como en Churiz a Garda Civil non o ti√Īa...!
Frei Marcos, tan iracundo estaba que nin puido disimular:
-¬°Vaderetro, Satana! ¬ŅE ti, meu Fisga, co√Īecendo todo iso que √© tan importante, tan punible, t√≠√Īalo calado? ¬°C√ļstame absolverte!
-Frei Marcos, eu non lle quer√≠a estragar a pel√≠cula. Ademais, como eu miro para arriba, e vostede estaba tan entretido nas cousas de embaixo, ¬°non lle quixen revirar o mapa da s√ļa Galicia!
Aquel Terrícola, resignado, asumiuno:
-Agora xa foi, pero abrevia canto podas. ¡Prégocho!
-O meu, en catro palabras: Chegados os idus de Maio...
-¬ŅBruti√Īo, non ser√≠an os de Marzo? -Matizou o Frei.
-Nos de Marzo pasaron outras cousas, pero de √°mbito municipal, √° causa, e por culpa, de que os Concelleiros deron en querer m√°is caramelos, ¬°vaixelas!, para os seus fillos. ¬°Cousas que paso por alto para abreviar!
En Maio, insisto, present√°ronse unhas treboadas primaverais, esas que dos corgos fan r√≠os, e daquela, nunha desas, chamou don Litis ao se√Īor Ranca√Īo para que acudise √° Secretar√≠a:
-Chegou o momento de cobra-los r√©ditos daquelas P√≥lizas, ¬Ņsabe?
O Madeireiro rep√ļxolle:
-¬ŅVe como non fac√≠an falla, que non tivemos desgrazas, nin persoais nin materiais?
-A√≠nda non, a√≠nda non, -rep√ļxolle o Litis,-pero t√≥dalas ferramentas serven para algo, ¬°manexadas por mans expertas, tal que as mi√Īas! Ve√Īo observando que al√≠ cerca do f√≠o condutor do seu pararraios, de cando en vez queda descoidada algunha t√°boa, maiormente labras, serraduras, cascas...; ¬°restos vexetais, e como tales, combustibles!
-¬°Home, algunha si, que a√≠nda que resta pouca madeira, como non te√Īo apenas operarios, non hai tempo nin lugar para esas curiosidades!
-O que lle vou propo√Īer, ou m√°is exactamente, o que lle esixo, meu Ranca√Īete, en ben dos seus propios asuntos, non √© cousa de operarios, que debe facelo vostede, vostede mesmo, discreta e persoalmente.
Colla unhas cintas desas, das vellas, aceiradas, desas da serra, e como por descoido, arrímeas ao cable que baixa do pararraios. Despois diso achegue, ao socairo, unha morea de labras, das máis secas, das enroscadas... ¡Xa sabe, repito: virutas, aserrín, estelas...; todo iso! Diante das serras, por xunto das follas aceiradas, para que non as perciban os obreiros, arrime, tamén ao descoido, con disimulo, algunha que outra táboa; a ser posible, das secas; ¡pouco máis, que todo iso arderá perfectamente, coma a esca!
Aposteriori, producidos os efectos pertinentes, de tramita-la taxación, a taxación e maila subseguinte liquidación do Seguro, xa me encargarei eu; ¡eu mesmo!
Ranca√Īo foi abrindo, con parsimonia, gradualmente, os seus ollos pita√Īosos, ata que se lle puxeron coma pratos, espantado, abraiado:
-¬°Non serei eu quen lle faga esa trampa, semellante latrocinio, √° Compa√Ī√≠a dos meus Seguros! ¬ŅVostede deu en tolo, ou √© que vacila comigo, que xa o ten de costume?
Litis soltou d√ļas gargalladas diab√≥licas, provocadoras, que pouco lles faltaba para cheirar a xofre:
-¬°Ranca√Īete, torp√≥n e taca√Īete, un luxo! Vostede √© unha ac√©mila: ¬°naceu parvo e morrer√° parvo! ¬ŅCanto leva cobrado dos Seguros, en tant√≠simos anos? ¬°Nin un chavo! Pois ben, vai sendo hora de que empece.
Con estes preparativos, cando rompa a tormenta, a√≠nda que sexa en horas laborais, como t√≥dolos obreiros correr√°n a refugarse para onde te√Īan a caixa de urxencias, que as√≠ non queda ningu√©n √° vista, vostede ter√° preparado un bid√≥n de gasolina, de vinte a trinta litros, m√°is ou menos; e daquela, que antes non, ¬°para que non lles cheire aos operarios!, derrame canta poida, pero nas inmediaci√≥ns do cable transmisor dese pararraios; quere dicirse, no arame, no f√≠o descendente, no que fai terra. ¬°Cousa m√°is f√°cil...; iso, dez minutos, fornicar e cobrar!
Ranca√Īo, a voltas con aquela tentaci√≥n, desesperado, comida a s√ļa vontade; ¬°a vontade, e case que a bondade!
-Os obreiros non me verán, coido que non, pero o que é Deus...! ¡Daquela, que Deus me pille confesado!
-¬°Cretino, monxa da Caridade! ¬ŅDeus, que Deus? Esperte, Ranca√Īo, que eu te√Īo nos seus balances, correctamente rexistrados, uns cantos quilos, ¬°mill√≥ns!, s√≥ en pino do Oreg√≥n... L√©mbrese que os levou vostede mesmo √° Construtora..., ¬°sen que eu os dese de baixa nos seus libros! Deus, ese Xefe seu, ese Deus que din que est√° arriba, a√≠nda non lle fixo ning√ļn favor, pero eu, ¬°eu si! Con este favor, outro, outro que lle brindo, que eses cartos do Seguro, esa millonada, deix√°moslla quedar, enteiri√Īa, toda para vostedes, ¬°en atenci√≥n √° dona Ramona, que ben se merece a felicidade que lle reportar√°n eses cartos! ¬°Palabra aureliana!
A tal momento do relato, aquel fisga preguntoulle a don Valentín:
-¬ŅQue, que lle parece? L√©mbrese de que o dixo o propio Xes√ļs; ¬°aquilo de que os fillos das tebras son m√°is sagaces c√≥s da luz!
Frei Marcos persignouse, por tres veces, ¬°tres!, e preguntou, medio adivi√Īando a resposta:
-¬ŅChacho, ese Madeireiro non far√≠a semellante temeridade; non o tentar√≠a o dia√Īo, nunha cousa tan absurda, rotundamente ilegal e perigosa, f√≥ra de toda √©tica?
-¡Pois si! Certo é que o demo aínda non caeu tan baixo, pero o que é don Litis..., don Litis caeu!
-¬°Ser√° cabrito, a que extremos chegou; de mal en peor, que aos soberbios vailles a penitencia no propio pecado!
-¬°Natural, T√≠o Marcos! O raio, ou m√°is exactamente, unha gramalleira deles, dez ou doce alustros, apiad√°ronse do pobre Ranca√Īo. Daquela mesmo, nada m√°is baleira-lo bid√≥n, coll√©rono infraganti as primeiras treboadas do ver√°n, e daquela mesmo..., ¬°trooong!
-Ent√≥n, os do Seguro, eses Inspectores das Compa√Ī√≠as, dar√≠an coa lata..., ¬°e todo demostrado!
-¬°Ai, xa! Pero non, que o Litis, a tal momento, previsoramente, andaba cerca, √° espreita; por suposto, de gabardina, que o paraugas √© perigoso, que fai de antena, as√≠ que recolleu a lata, escondeuna, e deu en berros dic√≠ndolles aos operarios que √≠a polo M√©dico para o seu amiguete, Lucas..., pero de primeiras quedouse a corpo, e iso que ca√≠an fungueiros de punta, para envolve-lo corpo do delito na s√ļa gabardina; con el abeirado, disimulado, foise √° casa do Salmonte, que ti√Īan un pozo na horta, e cumpr√≠a afonda-la lata da gasolina, gabardina inclu√≠da, no fondo dun caldeiro cheo de pedras!
Don Valentín fíxose tres veces tres cruces, que o seu pasmo íalle en aumento, en progresión xeométrica!
-Querido Fisga, por Deus remata, que isto excede, con moito, todo o imaxinable, todo o que eu esperaba dese tío, e non resisto un suspense tan seguido.
-Ese Madeireiro tivo sorte no seu Tr√°nsito, que daquela Don Pedro ponderoulle as atenuantes, pois entre as Misas da s√ļa Ramona, a redenci√≥n de penas polo traballo, ¬°polo que levaba traballado en graza de Deus!, responsos, novenas, indulxencias..., ¬°despachou cun ano, escaso, de Purgatorio!Don Valent√≠n, se vostede non chega a estar aqu√≠ arestora, no Ceo..., ¬°daquela nin o cre!
-¬ŅE ti, meu Fisga dilecto, con ese trunfo na man, outro m√°is, e t√≠√Īasnos aqu√≠, xogando coas feas? ¬°Conv√≥cote, polos meus poderes para que localices aoRanca√Īo, ipsofacto, que mellor testemu√Īa non se atopa, desde Roma √°s mesm√≠simas portas de Don Pedro!
-Ese Ranca√Īo est√° f√°cil de atopar, que xa ascendeu a Anxo Subalterno no √ļltimo Nadal, que o apadri√Īei eu, eu mesmo. A tal momento t√©√Īeno polos cumes de Galicia, amparando nos Apagalumes. ¬°Daquela ben de milagres que leva feito nesa reparaci√≥n comunitaria! O √ļnico que non fixo, a√≠nda, foi ampara-la s√ļa Ramona...; ¬°ou se cadra, si, segundo se vexa!
-¡Gardábasme outro secreto, eh pillín!
-De secreto, nada, en absoluto, meu caro Frei Marcos, que al√≠ en Churiz ben p√ļblico foi: Manuel deu en entenderse coa vi√ļva, coa Ramona, ¬°tal e como lle propiciara aquel Secretario, metido a Celestina, de prop√≥sito, para illalo da Mabel!
En canto √° c√≥nxuxe triunviral, sen divorcio pero emancipada no que ao t√°lamo se refire, seguiu de socia, s√≥ que agora en exclusiva, reserv√°ndolle ao seu inseparable Aurelio t√≥dalas molladas, t√≥dolos saltos do tigre, co do armario inclu√≠do. ¬°Unhas tortillas interminables, de volta e media...! Aquilo de Churiz foi unha Babilonia, unha caldeira do polbo, a cach√≥n, que nin o decr√©pito Salmonte se apeaba da rec√©n vi√ļva, galopada vai e galopada v√©n, deix√°ndolles √≥s outros, aos socios, campo libre!
-¬ŅOes, agora que a lembro, aquela sobri√Īa do Cura, aquela Sarit√≠sima tan inocente...? -Quixo saber Frei Marcos, m√°is ben para redondea-lo tema.
-Por al√≥ anda, por Churiz, vestindo as imaxes do Cura novo, que esa √© doutra madeira. En canto ao Secretario ben sabe que conclu√≠u a s√ļa obra mortal, nefanda, intoxicado con aqueles percebes...
-¬°Quieto parado, detente a√≠, que iso est√° sabido! E agora, l√°rgate, de seguida, a busca-lo Madeireiro, que temos lume de sobra coa Apellatio deste Secretario, un descr√©dito para os do seu oficio, ¬°cousa que lamento! Si, de veras, que nese Corpo, a inmensa maior√≠a, son funcionarios probos, ¬°probos e probados! O que non empece √°s excepci√≥ns, que ben sei que non hai ola sen garavanzo negro. ¬°As√≠ escarmentar√°n os outros, os probos, en cabeza allea! O que non me pasa √© o dese Aurelio, que mira ti que po√Īerse aqu√≠ Arriba con esas trapisondas, impasible o adem√°n, ¬°e nada menos que nesta PortaCoeli...!

Aos poucos, noutra das C√°maras Celestes:
-¬°Ola, Querub√≠n! ¬ŅQue, como vai esa garda, aqu√≠, nesta Sala dos L√°baros?
-¬°Ben; bastante ben, e iso a pesares da conmoci√≥n que tivemos! En canto a vostedes, ¬Ņacabaron con esa Auditor√≠a?
-¬°Pois, si; coido que si! Aqu√≠ tra√©mo-lo Atestado, ben atestado por certo, que consegu√≠mo-las testemu√Īas de cargo, un tr√≠o, xente nobre e veraz; ¬°nada de compadreos! O que sentimos √© que non puidese ser antes, pero ese T√≠o sa√≠u coa √°nima m√°is atravesada c√≥ eixo dun carro. Deunos que facer para atopa-las probas, os indicios racionais da s√ļa criminalidade; ¬°en grado punitivo, se entende!
A todo isto, ¬Ņonde est√° ese Litigueiro, ese Litis? Dix√©ronme que ti√Īa esa mesa dos Comunicantes, un facistol, por aqu√≠ f√≥ra, por entre lusco e fusco, nun curro, concretamente no Adro da Perdoanza...?
Contestoulle o Alguacil:
-¬°Frei Marcos, √© certo que llo dixen, pero tam√©n o advert√≠n da urxencia! Aquela profec√≠a, lamentablemente, inexorablemente, cumpriuse. ¬ŅSabe?
-¬°Que pena, tanto esforzo bald√≠o...! ¬°Que se lle vai facer, frustraci√≥ns de toda Fiscal√≠a! Pois, o que √© por n√≥s, m√°is √° pr√©sa, imposible, que a√≠nda nos quedou sen ver un milleiro de pecados; ¬°seis ou sete Mandamentos, todos sen encetar! ¬ŅQue foi do seu reclinatorio, da s√ļa mesa, do seu petitorio?
-Lanzouna ao Purgatorio desde que se cansou dos seus Comunicantes. -Explicouse o Alguacil. -¡Como vedes, coa mesa das muletas atizoulles, aínda máis, ás pobres ánimas, ás que seguen aló embaixo, nese pozo das laparadas eternas, ese que ten por combustible o sebo dos ricachos...!
Frei Marcos sentíase desbordado por aqueles acontecementos,insólitos, imprevisibles:
-¬ŅEntrou aqu√≠ e franqueou a Temible Porta, de seu, sen substanciaro seu recurso? ¬°Pois mi√ļda amnist√≠a! ¬°Isto √© o m√°is estra√Īo que me pasou, no tempo e f√≥ra del, desde que nac√≠n!
O Querubín tivo a caridade de explicarse con máis precisión, matizándolle:
-¡Como se ve que vides de estar concentrados nesa Cámara Escura, aí, na Fiscalía! Para dicilo nun pis-pás: Don Litis, con esas trampas, atesourou, ¡anos!, de perdón, maiormente con iso dos seus Comunicantes. Cando presentou o baremo das grazas santificantes, saíulle categoría de Coronel, ¡dos de TresVitis, e sobráronlle puntos! ¡Nunca tal se vira nesta Sala das Admisións!
-¬°√Č imposible...; algo estar√° errado nese Balance! -Frei Marcos, como bo Fiscal, sempre desconfiando, ¬°incluso no Ceo!
O Querubín, que estaba no certo, sostivo aquela afirmación:
-¬°Pois non, nada, en absoluto; nin unha d√©cima! A causa remota √© que, con iso de que segue o celibato obrigatorio, deron en escasear os Cregos, e daquela dan absoluci√≥ns colectivas, ou case, ¬°incluso por Internet! Con esta relaxe, con este desatado, ve√Īen as √°nimas con puntos de sobra: ¬°Puntos Transferidos, Aplicados, Comunicados...! ¬ŅFrei Marcos, √© que non o entende, vostede, sempre tan..., prof√©tico?
-¬°Meu Querub√≠n, por mirar atr√°s, d√©ixasme de sal, como lle pasou √° muller de Lot! A este paso ata non sei se acabar√°n po√Ī√©ndome no P√≥rtico da Gloria, en Santiago, de soarego!
O Anxo riuse con ganas, ao pícaro, ¡como anxo que era!
-¬°Este Frei Marcos o que quere √© ve-la Esther de fronte! Pois non, que lle te√Īen reservado outro destino, ¬°e non precisamente de premio! F√≠xese como estar√°n as cousas, que Don Pedro volveu a perde-las chaves, a pesares do seu Don mai√ļsculo...!
-¬ŅE logo, por onde anda o meu Kef√°s? ¬°Non o vexo nese sitial da est√≠pite!
-A tal punto o Sacro Colexio est√° reunido en Alto Comit√©. Seica lle propo√Īen a Deus unha revisi√≥n do seu C√≥digo de Admisi√≥n; coll√©ronlle a palabra niso das Delegaci√≥ns; ¬°xa sabe, iso de atar e desatar!
-¬°Oh, que cousa; Deus nos asista!
-¬°Pois, si! Pero o caso √© que o se√Īor Santiago, tan compracente cos seus galegos, pide un Xubileu total para t√≥dolos que acudiron a espera-lo Papa no Monte do Gozo; e tam√©n para os que o viron por televisi√≥n...
Frei Marcos, cos ollos estartalados:
-¬ŅA todo iso, Don Pedro, o noso Kef√°s, que di? ¬°Mi√ļda situaci√≥n; case que √© un conflito de competencias!
-¬°Uf, est√° que morde! Opina que nos imos quedar sen Purgatorio, ¬°antes xa do Xu√≠zo Final! E polo que a vostede respecta, deixou instruci√≥ns de que o destinemos a Europa, cos Fisgas Xemelgos, para que enderece as conciencias dos seus emigrantes, pois, con iso do Mercado Com√ļn, con esa Uni√≥n Europea, rodeados de protestantes, est√°n caendo nun materialismo ateo que d√° vertixe. ¬°Alg√ļn deles anda de transportista, de camelo deses narcos...!
-¬ŅDe camelo chepudo? ¬ŅSer√° por iso de carrexa-los feixes na propia cabeza...?
-¬ŅFrei Marcos, en que s√©culo estamos? ¬°Vostede quedou ancorado no XIX, que hoxe en d√≠a, con iso dos tractores, ningu√©n sabe, nin padece, o que √© unha rodela...! Camelos sonlle os viaxantes, os representantes, deses Cartels sudacas, e/ou das Mafias xibraltare√Īas!
-Nese caso, rapaz, fagamos a vontade de Deus; ¬°a de Deus e maila dos seus Ministros, eses abbas terr√°queos que logo mandan m√°is c√° Deus!
-¬°Moderaci√≥n, irm√°n! ¬ŅNon se lle contaxiar√≠a aquel maquiavelismo do Litis..., de tanta observaci√≥n e de tanta an√°lise?
-¡LíberameDomine! O que pasa é que sempre se me encomenda unha labor excesiva..., e..., ¡xa ves, ás veces chego tarde!
-¬°Ten raz√≥n, Frei Marcos, que o Campo Santo xa non est√° a campo, sen√≥n a monte! Hai moita herba e poucos segadores; moit√≠sima herba, demasiada, ¬°que por a√≠ se acochan as serpes! Con iso de que o Bo Xes√ļs prohibiu arrinca-la nichela..., ¬°despois, no intre da sega, non a damos espallado!
-Intentareino, pero deixádeme un respiro; déixame que invoque, denantes, ao Espírito Santo, que aló abaixo, por Europa adiante, hai corenta linguas, ¡e precisarei un bo Pentecoste para prepararme!
-Non ter√° ese problema, Frei, pois o galego f√≠xose universal; tanto, que o atopar√° desde Fisterra √° Finlandia, ¬°maiormente na coci√Īa dos hoteis!
-Nese caso, ireime indo... ¬°Ah, un momento, que non me dixeches o que pasou co Litis..., quero dicir, despois desas ocorrencias s√ļas tan recorrentes!
-¬°Uf! Estalle tan alto que se o pretende ver, no suposto de que lle perdoe a s√ļa inquisici√≥n, daquela ter√° que quita-la pucha, e chamar cos cotenos; as√≠: ¬ŅSanAurelio, p√≥dese pasar?
-¬ŅSan Aurelio? ¬ŅDixeches San Aurelio? ¬ŅQue santificaci√≥n, que coenx√≠a, que cargo lle deron? ¬°Ai os fillos das tebras...! ¬°Curros, Curros, que Deus te bendiga, e que nunca o demo te leve, que ti√Īas toda a raz√≥n do mundo, fose en prosa ou en verso, e m√°is lev√°ronte ao Purgatorio, ao do √ćndice...!
-¬ŅCargo? ¬°Cargos! Varios; tire de caderno e vaia apuntando, a saber:
+ Secretario-Administrador-Gratificante de Funcionarios con Carné,Yuppies de Grandes Empresas, Asesores de Imaxe, etcétera. ¡Para a jetset, en definitiva!
+ Secretario-Interventor do uso que se faga cos Fondos Reservados e cos Di√Īeiros de Opacidade Fiscal.
+ Secretario-Delegado da Asociación das Madalenas Arrepentidas.
+ Asesor de Electores Confusos e Paladín da Democracia.
+ Mantendor de Honores, de Protocolos e demais Florituras.
...
Frei Marcos, esgotada a s√ļa capacidade asombro, interrompeuno:
-¬°Alto, irm√°n, para xa, que me est√° entrando un repel√ļs do dia√Īo! ¬ŅTodo iso √©..., con √°mbito estatal?
-¬°Non, Se√Īor, que xa foi abondo! Esas competencias lim√≠tanse √° s√ļa Galicia, que por algo o illa Don Pedro en Europa, a vostede, para que se actualice, pero tam√©n por raz√≥ns diplom√°ticas, de convivencia pac√≠fica! ¬ŅCapisca? Vostede, como bo galego, debe saber que, Sublatacausat√≥lliturefectus...
-¬°Ah; menos mal! ¬°Daquela, Laustibi, Criste!
Don Valentín aceptaba pero non comprendía, así que, nun á parte, entre dentes, bisbou:
-¡Disto do Tráfico das Influencias, tanto dá que me reciclen como que me manden asubiar! ¡Isto, ese perdón gracial dos pillos, e maila Informática..., para min, para o meu celemín, son cousas igualitarias, irritantes! ¡Non hai que facerlle, que non as aturo, nin de pasado, nin de presente, nin de futuro; nin sequera na terra, canto máis no Ceo, pero..., o que manda, por veces, desmándase!
Daquela houbo no Ceo unha chuvia de estrelas, e eu asusteime, tanto, que incluso tiven un acto de atrición; ¡mellor me sería de contrición, pero, máis vale algo que nada! O caso é que espertei de bruces, diante do meu ordenador.
Na pantalla, por sobre destas nubes que lle serven de fondo √≥ meu escritorio, ¬°que para algo estar√°n a√≠, digo eu!, palpexaban unhas letras grandes, negras, que po√Ī√≠an, e que po√Īen, que non as borrei, que igual √© algo premonitorio, prof√©tico, do tipo daquel Mane, th√©cel, phares.

FIN.


Dedicado √° Democracia, pero √° sutil, √° inorg√°nica, esa lingoreteira parlamentaria, que se algunha virtude ten, √© a de critica-los homes p√ļblicos, aqu√≠ abaixo, na Terra, facilit√°ndolles, no posible, que se arrepintan a tempo; quere dicirse, no seu tempo, en vida, para que deixen vivir en paz ao irm√°n Abel, que tam√©n √© fillo de Ad√°n, e por tanto ten os seus dereitos na torta do benestar p√ļblico, xeral e xeneralizado!
Gómez Vilabella, Xosé M.
Gómez Vilabella, Xosé M.


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania