Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Queixo de San Simón, para maiores de idade.

lunes, 07 de abril de 2008
Eu de pequeno debía ser bastante “repugnante”, como no noso rural se dicía dos que non respondían “normalmente” a xestos, actividades ou alimentos.

Non me gustaba o caldo e era un suplicio tomar aquela algarabía vexetal mergullada con innominados productos cárnicos dentro dun líquido que me parecía ofensivo. Na actualidade, e desde hai ben tempo, son un caldoadicto ó de grelos, repolo ou nabizas, gozando repetidamente dos seus placeres, podendo na mesma comida telo como introito e postre á vez.

Non me gustaba o queixo. E non me gustaba o de San Simón, que me parecía moi duro, moi forte, moi escuro. Hoxe, unha táboa de queixos é unha ledicia, empezando polos de untar, pasando polos da Ulloa, chegando ós que parecen podres e atacan ó sentido do olfato, reverenciando os queixos vellos de Castela, ou os fariñentos do Cebreiro que se desfán para mellor conxuntar co marmelo ou o mel como axeitado postre. E teño ó de San Simón como gloria para catro dos meus sentidos.

Para a vista, con esa forma amorosa, que tanto é de peito feminino como dos montes dos lindes da Chaira; cun tamaño perfecto para ser manexado, con esa cor morena que nos promete fortaleza e misterio. Ver unha ringleira de queixos de San Simón é disfrutar dunha paisaxe estética, proporcionada, fundamental.

Para o olfato, pechando os ollos para concentrarnos, comprobamos que en primeiro lugar ule a fume. Logo percibes o olor da masa que pode co do fume e que ó mesturarse te transporta a un tempo no que as lareiras labregas eran un paraíso de olores para “colocarse” dun xeito natural.

Para o tacto… Eu ás veces sinto como se fose algo pecaminoso o tacto dun queixo de San Simón… Terso, aterciopelado, dunha lisura medio granulosa, con curvas harmoniosas que se na base buscan a estabilidade, na cúspide rachan bruscamente a traxectoria para que saibas que o mundo é finito, e os placeres deveñen punzantes.

Para o gusto… Prefiro anacos pequenos pero grosos, para darlle traballo primeiros ós incisivos, logo apreixar o queixo entre a lingua e o padal, e por fin trituralo coas moas masticadoras, pechando os ollos.

Para o sentido do oído, non se me ocorre nada, quizáis porque cos outros catro teño abondo: primeiro vista, logo olfato, despois tacto e por fin o gusto. Se algo de pecado hai, confeso atrición, nunca contrición e sen o máis mínimo propósito da emenda.

A min de pequeno non me gustaba o queixo de san Simón por duro, escuro e forte. ¡Pobre!. O de facerse maior ten vantaxes, e esta non é das máis pequenas. Se isto fixese regla, o noso sería un queixo para maiores de idade. Pero non todos os nenos son tan “repugnantes” como fun eu.
Xiz, Xulio
Xiz, Xulio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania