Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

O coroavirus... botárono

viernes, 03 de abril de 2020
Había unha vez uns bechos con máis pés cós besbellos nados nas pasadas das eguas nas veigas de antonte, que son as veigas non arcanas da nosa mocidade, e estes bechos tocaban todo o día as trompetas como tocaban os anxos e arcanxos no paraíso que Deus lles dera, e vivían moi a gusto aínda que todo semellaba a “Divina Comedia” de Dante, e daban voltas e reviravoltas e facían pinchacarneiros coa redondez perfecta que a súa nano-orixe lle proporcionaba nas probetas e matraces lúcidas e lucidas pola transparencia con que os ollos dos humanos os observaban, e andaban polo fondo redondo, mais nunca chegaban ao colo longo e alto dos matraces, así que seguían xogando entre eles como se fosen piñóns e engrenaxes tocando dente contra dente en coroas de amizade e virus de felicidade.

Falábanse entre eles, chamábanse a si mesmos coroavirus e sabían que era imposíbel saír daquela prisión porque eles ben se daban de conta de que os científicos fixéranos para a investigación; en definitiva, para que eles xogaran e para xogar con eles e cos ácidos, bases e sales.

Mais un día, un home globalizador que investía en asuntos pecuniarios, coidaba que os seus dividendos debían ser máis elevados e chegar a cerca da estratosfera a costa de ir matando a xente que xa non lle ofrecía moito diñeiro, para facerse aínda moito máis rico, e estes eran os máis vellos e algún que outro novo, e aqueles, por encima, tiñan pensións en abundancia e isto había que acabalo porque eran un endebedamento para o mundo, a desgraza para os máis novos, e os medios de comunicación debían dicir ao unísono que eles xa non ían ter pensión e desta maneira poñelos en contra da sociedade para el ser aínda máis rico. Todo vale onde o deus amarelo habita e se cultiva e adora como merece. E pasou o tempo.

E viu que era bo matar a moita xente e que ninguén se daría conta da súa falcatruada, e rompería os matraces onde moraban, e sairían os bechos contentos e medrarían e multiplicaríanse ao longo dos días, ao longo das horas e dos segundos; ao longo dos países, ao longo das provincias e dos pobos, e saltarían os mares, desprazaríanse polos ceos e circundarían os continentes e a xente iría caendo tal e como prognosticara e irían morrendo a partir dos sesenta, e cantos menos cartos lle daban máis pasamentos había, e nas súas tullas medraba o diñeiro en toneladas e as toneladas da xente morta eran iguais ás toneladas dos mortos e aledábase da pandemia porque había unha equivalencia entre o peso dos mortos e o peso da súa riqueza e da súa sevicia chegando ao trinomio morte-riqueza-sevicia, e non se daba conta de que tiña xa tanto diñeiro, que se se propuxera, podía mercar o mundo. Non se deu de conta de que ao faltarlle a xente xa non ía ganar coma antes e, ao faltarlle os médicos, xa non podía ser asistido polas outras enfermidades e, ao ir vello, sería tamén cultivo e corpo para recibir o coroavirus, e pensando nisto, e tendo moito medo polo que lle podería pasar, de repente e sen querelo-querendo, vai e rompen os matraces onde tales bechos se contiñan e os bechos saíron sen querer-querendo e infestaron a humanidade querendo sen querer e a el matando.
Otero Canto, Xosé
Otero Canto, Xosé


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania