Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Pingas de Orballo

miércoles, 04 de marzo de 2020
A nube negra

Quero deitar sobre a nube negra que pasa, pero non consigo alcanzala. E non teño escaleira que me leve ata ela. Quero e non podo. O querer é un desexo que vén, que penetra e que, co tempo, se vai. Todo nesta vida vén e vai, ou vai e vén. Como debe ser. Miro para a nube negra e sigo estudando a maneira de chegar a ela. E se me atara a un foguete? E se me fixera amigo de Supermán? Non obstante, a mellor solución é soñar con subir polo aire. Para iso terei que buscar a alguén que me sopre e me empurre e me ice e me lance e me eleve. Empezo a buscar xa. Marcho polos carreiros perdidos da misericordia e non localizo a ninguén. Busco polas carballeiras atestadas de enxeño e sigo sen atopar nada. Desespero. Sufro. Súo. Quero deitar sobre a nube negra! Chamo á porta de Supermán. Non está. Díxome Clark Kent que fora facer un recado. Busco un fogueteiro e seica está no Rosario das Antorchas dos Milagres. Agárrome dos pelos. Xemo de rabia, de xenreira. Chamo ó teléfono vermello de Donald Trump para que me deixe un vehículo espacial, pero non se me quere poñer. Non se rebaixa a falar comigo. Que seica son un cero á esquerda e, para máis carallos, nacionalista. Non o sigo intentando. Sento no alto dun palleiro e contemplo a nube negra. Ó mesmo tempo vexo unha táboa que sae dun canastro en forma de trampolín. Non o penso máis: desde o alto do palleiro chouto sobre o trampolín. Empezo a subir impulsado polo desexo dunha ambición. Aterro sobre a nubre negra. Que che dean, Donald Trump!

A ferramenta do xubilado

Ata hai menos dun ano, unha das miñas ferramentas de traballo era un simple bolígrafo. Agora, de xubilado, unha das miñas ferramentas de traballo é unha simple bolsa da compra. É dicir, agora, ó non ter aínda netos, son o home dos recados. É certo que ergo tarde, entre as dez e dez e pico, pero despois collo a bolsa da compra e a procurar traer nela o máis esencial (por aquilo do peso; cando a compra é moita, para algo está o coche). De camiño, faltaría máis, non podo evitar ler o periódico ou periódicos tan axiña como atope o primeiro café aberto. Entro no súper. Entro na panadaría. Entro onde haxa que entrar. Coa ferramenta do xubilado colgada do ombreiro dereito. Menos mal que é pouco tempo, porque A Valenzá é pequena. Despois si xa collo outras ferramentas que usei toda a vida. En primeiro lugar, un libro; este que non falte. Non falta, por suposto. A proba é que sempre andan tres comigo. Por se aquel. En segundo lugar, o ordenador. Para escribir cousas coma esta. Para escoitar música mentres escribo e mentres fochico por unha rede social. En terceiro lugar, outra vez o libro. Porque moito ordenador cansa e a imaxinación mentres les é eterna, milagreira, extraordinaria, fabuladora, marabillosa. O resumo desta miña nova vida é fácil: a mañá faise pequena e emprégoa nos recados, cafés e periódicos; a tarde, nos libros e ordenador. Que vivo coma Deus! Para máis aquel ata me coincide co abandono da viña. Que máis podo pedir! Nada; simplemente seguir facendo eses pequenos recados que me fan saír da casa. Non vaia ser que ma caia encima! Non quero morrer esmagado.
Rivas Delgado, Antonio
Rivas Delgado, Antonio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania