Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

No Cabodano do P. García Oro

martes, 14 de enero de 2020
Este sábado pasado celebrouse na igrexa de san Francisco de Santiago a misa de cabodado do franciscano frei José García Oro, profesor e mestre no ITC e na Universidade compostelana desde o ano 1963 até 2001. Recemos por el e que Dio-lo paguiño!

Para os usuarios de GaliciaDigital que queiran ter unha idea máis axeitada e completa do inxente labor que el desenvolveu no eido da historiografía galega, permítome dirixilos a todos eles á súa biografía aloxada en "Galegos" desta plataforma, onde atoparán ampla e satisfatoria información. Fagámolo, é o meu desexo, como cumplida homenaxe a un dos “bos e xenerosos”. Eu aquí, hoxe, e tamén coa súa venia, só quixera traer ó conto, e a xeito de “in memoriam” agradecida, mesmo esgazada, a miudeza dunha alocucionciña feita o 8 de febrero de 2015 diante do propio Frei José Garcio Oro cando catro ou cinco alumos del nos xuntamos no Salón Carlos V de Santiago para agracederlle o seu maxisterio para con tanto mundo que tivo a sorte da súa beizón académica e cultural. Sic:

Noso querido P. Oro: Xa é tarde e o día vai de caída. Vou ser breve e con palabras prestadas. Segundo ti nos aprendiches, cito: Don Ramón Cabanillas, revista quincenal “Eco franciscano”, ano XLII, num. 879, Santiago de Compostela, 1º de xulio de 1930 páx. 348. Co gallo da inauguración do Monumento a San Francisco de Asís de aí fóra, lense na fachada desta casa os ben coñecidos versos do poeta de Cambados: “No chan era o silencio/ e no ceo era a verba”… Sen comentarios. E volvo citar, agora do Novo Testamento, con paráfrase e non ad pedem literae: “a vida é a luz dos homes; …a palabra, a verba, (ti!) era a luz verdadeira que alumea para o home… A palabra, a verba (ti!) fíxose carne e vida e plantou en nós!... e nós disfrutamos a súa gloria e graza (a túa) … unha gloria chea de graza e de sorriso e de verdade…”. Si, P. Oro!, estoute vendo como logo aparecerás magníficamente retratado na novela “O anxo negro” de Manuel Gago: retranqueiro, cercano, sabio, preto do desenlace feliz da noxenta trama de tráfico de imaxes na Galicia posconciliar, tan só co teu aceno e pericia indicados neste caso,e como sempre, co adobío do humor pillabán, atinado, mesmo agudiño e fraterno ó un tempo.

“No chan…” o silenio do claustro, o silencio daquela oración tan de cedo; o silencio do estudo e a disciplina académica de toda a mañá e de todo o serán conventuais; o silencio do son dos lapis, ti, case carpinteiro; das follas dos libros de todo o día, e da máquina de escribire case toda a noite. Como traballaba o P. Oro os pergamiños, os libros becerros, as crónicas, os arquivos, agora dixitais, agora microfilmados, agora e sempre coa súa lupa e a técnica profesada sobre a “diplomática” dos secretos reservados os peritos consagrados.

E “no ceo…” o ceo daquel traballo e oración do amencer e do “pomeriggio” e da tardiña do Pórtico da Gloria da catedral cando os mozos de Fonseca fiaban as súas lerias na roca do amor e da xolda a carón da Casa da Troia, que tamén todos e todo era franciscanamente teu.

E velquí a verba comezou a facerse luz e vida, nos anos 19554 e 55, cando ti, noso P. Oro, colliches a manixa do “Liceo franciscano” e desde as máns do labrego fillo do Deza, que nunca desaperecu en ti, madíaleva, comezou a xermolar unha das autoridades máis ilustres no eido da historiografía galega, ergueito e formando parte para sempre da gloria calada do Vitor da entrada desta Casa de San Francisco de Santiago, á que nel se ven chamar “Universidade de preclaros varóns”. Era entón a primerira centella con aqueles dous monográficos temperáns pero senlleiros, “La Inmaculada y nuestros teólogos (1954) e “La Provincia Franciscana de Santiago y el origen de los “descalzos” (1962): centella á que seguíu un relampo de máis de 72 monografías, estudos e ensaios sobre as vilas e cidades, pazos e mosteiros, institucións e persoeiros que fundamentaron desde a Baixa Idade Media e Renacemento (tema da túa especialidade) a nosa Galicia.

Naquela xuntanza daquel 8 de febrero do 2015 a que remato de referirme, seguiron a falar outros intervintes, ben e longo. Pero antes de rematar as miñas verbas botei man do testemuño escrito que para a ocasión me entregara, para alí ser lido, o amigo Xerardo Estévez, exalcalde de Santiago, ausente do acto por razóns de forza maior. E lin: “Oro é capaz de descifrar científicamente e espiritualmente os estratos da nosa cidade. Coñece como ninguén o relato de Compostela escondido no interior da historia das súas pedras. Un compostelán de luxo. Durante anos encontrabámonos decote na rúa e viámonos ás veces no convento… Falabamos de Santiago e sempre me deu boas opinións e consellos. Simpático, irónico, un frade frade, dos que gustan… Oro é de ouro. ¿A que espera a reconocelo a cidade a que tanto el quere?”.

Pois… a ver! : a cidade e toda a comunidade galega!, digo eu. E non o esquezan: cfr. galegos, galiciadixital.com, garcia oro jose. E de corazón, Pater, vivas, semper vivas!
Mourille Feijoo, Enrique
Mourille Feijoo, Enrique


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania