Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Pingas de Orballo

miércoles, 09 de octubre de 2019
Porque o tempo aprema

Sempre pensei que as cousas non son como parecen. Ás veces vou polo aire e outras bailo sobre a folla dun loureiro. Cando na realidade é que estou quieto. Sempre me gustou soñar esperto. Escoito a banda sonora de “Baixo o fogo”, de Jerry Goldsmith, e xa non me preocupa que mañá sexa día de escola. Tampouco me importa deitarme tarde. Son de pouco durmir. Porque sigo dicindo que é bonito soñar esperto. As cousas non son o que parecen. Semella que me leva tempo escribir un pobre relato que non di nada, pero estou a piques de construílo a gran velocidade. Porque o tempo aprema. E como non sei estar quieto, nese pouco tempo que me queda libre, teño que actuar, facer algo, para non aburrirme, para no desesperarme. Férveme o sangue. Báilanme os nervios. As cousas non son o que parecen. Semello un santo bendito, pero na realidade son un besbello, un fuxefuxe. Ata estando con alguén, se non falamos, teño que facer algo: asubiar, ou rosmar, ou borboriñar, ou facendo tremer as pernas. O caso é matar o tempo. Ou confundilo, enganalo. Coma quen que non pasa, ou que voa. Depende da situación. E sempre, pero sempre queda a esperanza de ir polo aire para bailar sobre a folla dun loureiro e desde aí... que rebenten os meus sentimentos, que estouren as miñas ansiedades e que se acomoden os meus versos. Eses versos que non son o que parecen. Ou que parecen o que non son. É igual.

Decisións sen lóxica

O fillo da Discordia asubiou e ó momento rebentaron as nubes negras que se sostiñan no ceo molgués. O fillo da Discordia respondía ó nome de Hadrián Silveiro Zarzal e estaba algo amoucado porque a filla da Beata marchara á feira de Pontevedra. Nada menos que a Pontevedra! Que se lle perdeu a Camelia Xesta Frondosa en Pontevedra?! A filla da Beata era a súa flor do pensamento. Por iso asubiou con forza. Logo do asubío, colleu o coche e marchou correndo para o alto da serra de San Mamede. Alí volveu asubiar e berrou. Berrou con forza. Berrou con tanta forza que ata tremeron os picos de Cabeza de Manzaneda. Berrou con tanta forza que a nostalxia que saíu da súa boca empurrou a outra nube negra camiño do Lérez. Cando Hadrián Silveiro, o fillo da Discordia, cansou de berrar... quedou en silencio. Quedou nun silencio tristeiro e agónico, nubrado e desolador. Botouse a boular pola serra abaixo para esgazar a pel nos toxos, para rebentar as pústulas contra os piñeiros, para romper os dentes contra as pedras e para que alguén, ó chegar abaixo, deixara caer un responso, un requiescat in pace pola alma do fillo da Discordia porque a flor do seu pensamento fora á feira de Pontevedra. Mira que non puido ir á de Maceda, que lle quedaba moito máis cerca. Para Hadrián Silveiro Zarzal hai decisións que non teñen lóxica, decisións sen lóxica
Rivas Delgado, Antonio
Rivas Delgado, Antonio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania