Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Matilda e familia

martes, 09 de julio de 2019
Se polo menos tivesen lido algo de Dickens ou de Kipling saberían que a vida era algo máis que enganar a xente e ver a televisión.

Quen así opinaba era Matilda, a celebérrima protagonista da novela homónima de Roald Dahl, unha obra que estes días verá cumpridos os trinta anos da súa aparición.

Matilda ficou xa para a Historia da Literatura como un arquetipo, un modelo que traspasa as xeracións e no que millóns e millóns de nenas e nenos aprenden o exemplo da intelixencia e a bondade dunha pequena extraordinaria, que se resiste ao triste destino que lle tocou vivir e loita con todas as súas forzas para restituír a felicidade dos que ten ao se redor e ser ela tamén feliz.

Logo de tres décadas de abondosas reedicións, traducións, adaptacións cinematográficas, radiofónicas, musicais e moito máis pode afirmarse sen errar que Matilda ten pasado ao olimpo dos personaxes literarios infantís. Mais non esta soa nesa morada de pequenas deusas e deuses, ten por compaña moitos outros personaxes inmorredoiros que xa forman parte do imaxinario infantil universal.

É imposible resumir nunhas poucas liñas a nómina de iconas infantoxuvenís que exerceron e seguen a exercer como paradigmas para a mocidade de todo tempo e lugar. Secasí, se houbese que escolmar algúns nomes desa escolleita listaxe de simbólicos personaxes con certeza haberían de estar nela algúns do mestre Dickens que adoraba a propia Matilda e, tamén si, o seu creador. Velaí os están, poño por caso, Oliver Twist, un dos primeiros nenos en protagonizar unha novela en lingua inglesa, exemplo de honradez e inocencia malia as innúmeras dificultades que padece pola súa extrema pobreza. Ou esoutro rapaciño heroico, supervivente de toda canta calamidade exista baixo as estrelas, o tamén dickensiano David Copperfield.

Os irmáns estadounidenses de Twist e Copperfield son as marabillosas creaturas de Mark Twain, moi especialmente Tom Sawyer e Huckleberry Finn, paradigma da ledicia de vivir, da cerna lúdica que aniña no corazón de todo neno e que se resiste a esmorecer diante das absurdas prohibicións e penosos deberes da vida dos adultos.

É ese anódino e ultrarregulamentado mundo dos adultos o que empurra a se liberar de tanto grisallo á Alicia de Lewis Carroll e esvarar pola coelleira para ir dar a un universo moito máis esperanzado e luminoso. E outro tanto lle acontece á mociña Dorothy no país de Oz, quen acompañada do espantallo Hunk, do home de folla de lata Hickory e do pusilánime león Zeke vai á procura de aquilo que lles falta e que só no seu interior poden atopar, ensinándonos que é na nosa vontade e capacidade de superación onde reside o auténtico destino do ser humano.

Os exemplos poderían multiplicarse por toda parte e, así, conviría traer aquí o Struwwelpeter xermano, Pedro Guedellas que debe aprender a obrar rectamente para ser benquerido por todos; o Bastian que en A historia interminable debe salvar un dos máis preciosos dons que temos: a imaxinación, a fantasía, a capacidade de soñar; a Heidi na que toda a bondade e inocencia cobran vida; a virtude admirable que anima a Fauntleroy, o pequeno lord; ou a marabillosa excentricidade que nos fai sentirnos vivos con Pippi Längstrump, entre nós a adorable e roxa Pippi Mediaslongas.

Non podía rematar esta panorámica sen amentar dúas iconas de inmarcescible xuventude: O Principiño de Antoine de Saint-Exupèry e o Peter Pan de J. M. Barrie. ¿Canto non levamos aprendido da delicadeza luminosa e a sensibilidade epifánica do Pequeno Príncipe que veu do Asteroide B-612 para ensinarnos o valor da rosa e como o esencial só se ve cos ollos do corazón? ¿E quen non ten fantasiado con voar con Peter, Wendy e Campaíña, vencer o malvado Capitán Hook e ser cativo eternamente no País de Nunca Xamais?

Estes pequenos grandes seres literarios cambiaron o mundo porque para moitos de nós xa nada foi igual desde que os coñecemos. Tamén resulta así con Matilda, que agora alcanza as tres décadas de vida e que segue a lembrarnos que, cando un le un grande autor, a forma como conta as cousas fai que te sintas como se estiveses observando todo o que pasa… Un bo escritor sempre te fai sentir dese xeito… E non te preocupes polo que non entendas. Cómpre deixar que te envolvan as palabras, como a música.

O neno galego
Se existe un neno literario galego por antonomasia ese é, a non dubidalo, o Balbino das Memorias dun neno labrego de Xosé Neira Vilas, un rapaz de aldea, raíz e orixe de todo un mundo inequivocamente noso, que traballa arreo nos eidos e aprende a dureza da vida e as inxustizas sociais, pero tamén o que esta ten de fermoso no primeiro amor, na amizade con Lelo e no que aprende da súa mestra dona Eladia.

A enorme popularidade das Memorias fixo que se traducisen a ducias de linguas e que sexan un auténtico long seller das nosas letras. O segredo poida que estea na doada identificación co seu protagonista, pois todos os galegos somos, por vivencia ou por herdanza, un pouco Balbino.
Requeixo, Armando
Requeixo, Armando


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania