Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Pingas de Orballo

viernes, 21 de junio de 2019
Asomo á ventá

Asomo á ventá e vexo como pasa o tempo pola beirarrúa de enfronte. Tamén pasa algún que outro coche e paxaros que voan na procura dunha ilusión. Miro para unha nube branca e penso que por detrás ten que estar unha quimera intentando viaxar a un planeta calquera. Asomo á ventá e vexo como se moven as follas dun carballo, que leva aí desde que o mundo xirou sobre a punta dunha aflición. Non sempre a felicidade se deita sobre a almofada dun pensamento. Ou dun soño. Na rúa, unhas palabras de certas persoas ensartan ou conectan unhas frases cheas de dúbidas ou faltas de convencemento. A dúbida é a desconfianza dunha acción. Ó mellor é o medo ou o temor. Asomo á ventá e deixo caer sobre os edificios lindeiros unha ollada que nin eu mesmo sei se é transparente, diáfana ou opaca. Non sempre unha mirada vale máis que mil palabras. Hai olladas que quedan fixas no infinito e non ven nada. Por iso moitas veces somos cegos ante certas circunstancias. E no hai heroe que valla cando as adversidades de certos sentimentos quedan simplemente pegados no reflexo do cristal, do cristal da ventá. Asomo á ventá, a esta ventá e para non esbardallar, para non latricar máis, deixo tan só que a vida pase. Así de sinxelo. Así de doado.

A estrada do infinito

Corrín, corrín, corrín pola estrada que me levaba ó infinito, pero non había maneira, non avanzaba nada. Semellaba un sapoconcho en sosego. Non sei se era porque a nugalla era moita ou porque realmente non podía, non sabía correr. Algo tamén contaba o saber que, por moito que correse, non chegaría nunca. A ver... o infinito! O infinito nunca ten fin. Penso eu. Aínda que tamén é verdade que a cazurro non me gana ninguén. E por iso seguía correndo. Pola estrada do infinito. Ou a Nacional sen número. Que número se lle pode poñer a algo infinito? Dicía que pensaba que non avanzaba, pero, en principio, acababa de adiantar precisamente a unha tartaruga que atopei pola beira esquerda da estrada. E un pouco máis adiante conseguín adiantar, superar a un lagarto, e iso que corría coma un condenado. Certo, axiña cansou e meteuse entre dúas pedras que formaban o marco dunha finca. Fago unha paréntese, ou mellor dito, sento un pouco nunha desas pedras para analizar se me atoparei cos malditos marcos por todo o percorrido, sendo este infinito. De todos é sabido que o asunto dos marcos ten o seu aquel. Feita a paréntese, o descanso, póñome de novo ó camiño porque a cousa vai para botar a barba a remollo. Tamén penso en que se me cuartearán os pés. Non obstante, sei que aguantarei coma un heroe.
Rivas Delgado, Antonio
Rivas Delgado, Antonio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania