Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Pingas de Orballo

miércoles, 17 de abril de 2019
:
Ás escuras

Cheguei de ver o partido. É noite. Vin ás escuras. Pero non tiven medo. Medo eu! A min nin a lexión me mete medo. Medo, en tal caso, o tiven de pequeno. Cando andaba no Medo coas vacas, e por aquilo de presumir un chisco, non as tanguía ata que era noite pecha. Claro que, para vencer o medo, botaba a cantar practicamente todo o repertorio de Camilo Sesto e entraba en Baños de Molgas como se actuase en plena Eurovisión. A algúns velliños ata xa os espertaba. Porque ó mellor xa eran preto das once da noite. Agora non, hoxe non; agora eran tamén as once da noite, pero crucei todo o atallo sen medo ningún. Ás escuras. Non crucei cantando. Pero si crucei escoitando a outros que cantaban. Porque, cando o camiño é algo longo, sempre poño música que traio no meu móbil. Agora mesmo non sei quen cantaba. Ó mellor era Bob Dylan. Ou Albert Hammond. Ou Tom Waits. Non sei; como teño toda a música mesturada. Houbo un momento en que pensei se andaría o xabaril por alí. É que unha noite seica se lle apareceu a un dos meus rapaces. Dixo que oíra un ruído. Vai ti saber; ó mellor era un gato. Os rapaces de agora, aínda que teñan medo, non saben cantar, non cantan como cantaba eu. Normal; agora as cancións non teñen case letras; só é ruído. Tempos aqueles...

O buraco negro

Descubriuse un buraco negro a 55 millóns de anos luz da Terra. É dicir, á carreiriña dun can. Ou sexa, a un tiro de pedra. Agora porque xa non traballo a viña, que se o fixera, en catro ou cinco anos percorría eu esa distancia. E gustaríame, vaia se me gustaría! O de chegar ó buraco negro, non o de volver percorrer a viña con paseos e máis paseos sulfatándoa ou arándoa ou cavándoa ou diversos traballos máis. Chegar ó buraco negro en silencio (porque alí ten que haber un silencio impoñente, fantástico, melancólico, morriñeiro) debe ser o máximo para un astronauta. De todos é sabido que quero ser astronauta. Claro que, dentro do buraco negro, que?. Se é negro non se pode ver nada. Non creo que a esas alturas nin nesas distancias existan vagalumes ou vermes luceiros que che ensinen o espazo, ou o infinito. Tampouco teño moi a favor meterme no buraco negro. Chegar alí si, pero meterme xa son palabras maiores. Todo o que é negro... A morte é negra. E a esta canalla non a quere ninguén. Certo, non mesturemos o allo co bugallo ou o cu coas calzas; non ten nada que ver a morte co buraco negro. En principio, eu quero ir ó buraco negro. Alá polo 2030. Tamén pode ser que sexa no 2032. Ó mellor paro polo camiño. Por aí ten que haber moita cousa para ver.
Rivas Delgado, Antonio
Rivas Delgado, Antonio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania