Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

A Fiscalía

martes, 05 de febrero de 2019
Escoitei pola Radio a palabra “Fiscalía” que, dita nun determinado sentido, era común en Vilalba hai máis de medio século, e que desde entón non volvín escoitar.

O propietario de Panadería Pallares de Sarria, negocio con cento cincuenta anos de existencia, comentaba que súa nai tivera problemas nos anos cincuenta coa Fiscalía por intentar axudar a familias en apuros, tiveran ou non a cartilla de racionamento, que hoxe é historia, pero eu aínda cheguei a ver,

E esa palabra fíxome recordar o temor popular –terror auténtico- que existía na Porta de Cima, en Vilalba, especialmente nos anos cincuenta, pola chamada “Fiscalía” que nada tiña que ver coa función que hoxe teñen os fiscais de representar a Lei e, na súa defensa, formular as acusacións pertinentes.

Daquela o nome de “Fiscalía” correspondíalle á Fiscalía de tasas que suponse que velaba porque no pequeño comercio se cumprise a lexislaciòn vixente, pero a nivel popular era un azoute irresistible que cando caía sobre un modesto comerciante podía facelo quedar polas portas; ou sexa, arruinado.

Cando pola miña rúa se corría a voz de que “os da Fiscalía” entraran no comercio do señor Manuel do Cendán, na froitería da Serafiha ou na leitería da Xulia da Bixoca, todos nos poñíamos a temblar, como se a cousa fose directamente con nós, xa non pola repercusión posterior sobre as nosas míseras economías, senón porque o mal que puidera virlle a algún dos nosos veciños comerciantes era como se se nos causase a calquera de nós.

Lembro un daqueles inspectores fiscais, todo vestido de negro, con semblante parello á color da súa vestimenta, que non facía falla que os nosos maiores nos ameazasen con el a efectos de bo comportamento, que xa nós contemplábamos aquela triste figura como un xinete máis da apocalipse, esta a escala local.

Non tiñamos na miña nenez vilalbesa conciencia algunha de vivir nunha dictadura. É máis, entendo que coidabamos vivir nun dos mellores mundos posibles. Pero, iso si, a Fiscalía de taxas aterrorizábamos moito máis ca o sacauntos que nos dicían que andaba pola Pena de Miguel. E polo que se ve, o terror era xeral, como pola radio me lembrou o panadeiro Pallares que, sen sabelo, abriume de par en par as portas da memoria.
Xiz, Xulio
Xiz, Xulio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania