Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Politeismo e democracia

lunes, 24 de diciembre de 2018
Cando só nos deixan pensar na unidade, estannos privando da visión multiforme e cromática, a dos semitóns que a intensidade da luz reproduce nas nosas retinas da variedade, porque a beleza e a verdade nunca é unha, absoluta, senón múltiple e heteróclita, por iso, penso que a democracia ten que ser plural, e reflictirá as distintas cores sapienciais da comunidade experimentadas en verdades parciais, xa que cando se totalizan como unha verdade absoluta, xorden as tiranías.

Esa variedade, fainos ver a vida en semitóns distintos e tamén engrandece e enriquece a nosa alma; por iso, chega ao meu pensamento a paridade de politeísmo e democracia.

Como todos sabemos, na democracia, os membros serán libres e iguais, e segundo Aristóteles é o goberno dos mellores, ou goberno da multitude, para Platón. A democracia nace en Grecia, e é curioso que a mesma Grecia sexa politeísta, cunha riqueza enorme de deuses, onde cada un no seu estamento ten un poder representado, aínda que as relacións entre eles sexan difíciles e ás veces antagónicas, tendo sempre a un deus superior aos outros no Olimpo, pero se se xuntan varios, poden poñer en perigo ao mesmísimo deus superior (Zeus). Quero dicir que esta variedade de divindades propicia o nacemento da democracia porque esta é unha visión variopinta e diverxente como o son os deuses aos que adoran.

Pola contra, a monarquía é unha visión única na que todo acontece “pola graza de deus” como rezaban as moedas da monarquía. Un só deus é o que teñen os países árabes, onde todo é un teocentrismo absoluto, todo se move por ese deus que irrompe en todas as verdades: culturais, históricas, políticas, sociais e ata alimentarias, todo está en función dun único ser que goberna as nosas vidas e que nos imposibilita para mirar a diversidade, a cultura amplia da verdade, encadeando aos crentes e deixándoos na imposibilidade de ver a diversidade e polo tanto de non poder chegar á proximidade da democracia.

A relixión pode meterse dunha forma totalizadora na sociedade e incardinar desde a súa óptica única, a súa verdade, a verdade teocéntrica que gobernaba a nosa Idade Media; mais o deus cristián foise democratizando ao longo dos séculos na sociedade occidental, - é dicir, foi aceptando paseniñamente as bases da democracia, aínda que non todas-, e hoxe convive coa monarquía e coa democracia, mais nos países árabes a existencia dun único deus xamais deixará que o pobo se democratice, a non ser despois de que a lima e a climatoloxía da esperanza vaia erosionando esas verdades incuestionables ao longo dos séculos, vaia roendo, pouco a pouco, esa verdade única e totalizadora para deixar paso a unha visión máis variábel e diverxente, que é a óptica da verdade demócrata e cuestionábel do saber, da ciencia, e coa súa mirada ao Olimpo do seu deus discutíbel coma os outros.
Otero Canto, Xosé
Otero Canto, Xosé


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania