Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Pingas de orballo

miércoles, 29 de agosto de 2018
Tocar a pandeireta

Eu quero sentar sobre a tumba dun mosquito, pero dáme a seu aquel. Así é que, por respecto, cúspolle na cabeceira para que, entre soños, pense que a vinganza daquela noite de verán sérvese agora no inverno. Cada un toma as accións como lle convén. Peor sería que mexara sobre o floreiro do nicho do espírito maligno. Si, a noite é de inverno; e o frío vai e vén por entre as bisagras das fiestras. Desas ventás que, por escaralladas, non hai por onde collelas. Cada un vive como pode e como o deixan. Ou como o deixaron. Non todos temos a sorte de contemplar unha posta de sol desde un ático repoludo e gaiteiro. Algúns temos que tocar simplemente a pandeireta. Diría que así é a vida, pero mentiría. Porque a algúns vaia se lles vai ben. Así é que non queda outra que confesar que a uns cantos así nos puxo a vida... nesta chaira de orballo na que hai que suar o gota gorda. Agora cada quen que pense como queira. Eu penso que o mosquito nin se decatará de que furgo sobre a súa tumba para buscar eses soños que se me escaparon de pequeno. Se é que de pequenos soñamos. Algúns tan só vivimos. Aí si, aí nesa época pasamos olimpicamente da vida. Simplemente a vivimos.

Animais de sangue quente

O ser humano é animal de sangue quente. E se aínda por encima a este ou a aquel lle poñemos algunha chispa á beira, o tal sangue xa se pon a ferver. Cando fervemos facemos como as potas a presión: estouramos. Explotamos hoxe, rebentaremos mañá e estralamos desde que o mundo é mundo. O 30 de maio de 1919 publicouse unha noticia na que, cando o veciño de Alvite, Fermín Guede, conducía un carro por las carrilleiras desa aldea de Baños de Molgas, atopouse con toda unha familia: a formada por Pascual Fariñas Prieto, a súa muller Ángela Cid e os seus fillos José Ramón e Sara. No momento de chegar estes á altura de Fermín, e por asuntos pendentes, lóxico, empezaron a saír polas súas bocas esas frases que, unha tras outra, poñen a chama que apura a ferver o sangue. Ata que este rebenta, estoura. E o estalo non se queda nas simples frases, nin tan sequera nos violentos xestos, senón que estes van moito máis alá e botamos man do que temos máis a xeito. Naqueles tempos, nunha aldea, o único e o que sempre se levaba a man eran as ferramentas de labranza. Estas, lóxico, ante tanta quentura, actuaron. E deixaron a Fermín Guede tan deslombado que o seu estado grave deixoulle marcas de por vida. Somos animais de sangue quente.
Rivas Delgado, Antonio
Rivas Delgado, Antonio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania