Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Pingas de Orballo

miércoles, 06 de junio de 2018
No pouco espazo de tempo

Ten que ser correndiño. Máis ou menos mentres o jazz de Arturo Sandoval se mete polos meus oídos. O relato do que aínda non sei de que irá hai que escribilo en pouco espazo de tempo. Porque teño poucos minutos para facelo. Debedes de saber que o tempo sempre se bota encima. Que non se detén. Que non para. Si, xa sei que ás veces vai lento. Pero é a nosa cabeza, non o tempo. O tempo nin vai rápido in vai lento. Vai, e punto. Como vai o merlo como unha chispa a picar nas cereixas da Filomena, a filla da Dominicana. Certo, chámanlle así porque estivo na República Dominicana. Hai xa moitos anos. Pero alá estivo. Non sabemos que fixo, pero alá estivo. A Dominicana, que na realidade chámase Clementina Radena Sabarís, nunca quere falar daquel país. E moito menos da súa vida. Só alcanza a confesar que... a fame foi a causante da súa emigración. Pero tampouco volveu rica. A ver se nos decatamos dunha vez: que a emigración tampouco é unha bicoca. É unha pena, unha auténtica pena. Pena porque é penoso marchar do teu propio país para ganar o pan. E pena por regresar, como se adoita dicir, coas mans baleiras ou co rabo entre as pernas. Xa está. No pouco espazo de tempo xa está. Sobroume incluso tempo; porque segue o jazz de Arturo Sandoval.

Nin con mollo de tomate

Xabier Covelo Canda sentou á sombra dun canastro da Aira de Arriba, acendeu un cigarro e pensou na herba seca que tiña tendida no lameiro do Río Vello. Ó pouco viu como se achegaba Zacarías Cochón, ó que lle chamaban O Raquítico. Zacarías levaba na manda dereita un saco que pousou á beira de Xabier. Isto é para ti, soltoulle de súpeto. Xabier Covelo, O Revirado, mirou para el e moneou a cabeza en plan negativo. Sabía que O Raquítico lle estaba a ofrecer un agasallo porque hai tres días axudoulle a carrexar na herba que tiña nos Lamas e cando o tempo ameazaba chuvia. O Revirado non quixo nin con mollo de tomate o que levase dentro do saco. De ningunha maneira. O seu alcume non cadraba para nada coa súa personalidade. El era un home legal e cando había que botar unha man, botaba unha man. Noutras ocasións foi Zacarías o que o axudou e nunca lle levou nada. Hai leis, costumes e sentenzas nas vilas que non precisan de ningún papel. Ás veces chega cun chocar de mans e ás veces cunhas simples olladas ou palabras. Non querer nin con mollo de tomate case se pode dicir que é o lema de Xabier Covelo Canda, O Revirado, que de revirado non ten nada. O Raquítico deulle as grazas, colleu o saco e marchou para a súa casa. Xabier apagou o cigarro, deixou a sombra do canastro e tamén marchou.

Duelo de olladas

A rula pousa sobre o arame de espiño co que Abdías Servo está cercando a leira que ten nas Lagoas, en Baños de Molgas. A rula mira para Abdías e este tamén queda co vista fixa no fermoso paxaro, coma se fora un duelo de olladas. Os segundos semella que se fan eternos, pero é a ruliña a que aparta a mirada por medo ós ruídos que ai ó seu arredor. Non obstante, non emprende o voo. Segue de cando en vez contemplando a Abdías, ó que todo o mundo coñece por Cucurucho (parece ser que de neno, na época dos xeados, el só quería os cornetes) e Abdías, tamén de cando en cando, contempla a rula e pensa ó momento no bonita que é. O Cucurucho senta enriba do saco no que ten diversos aparellos, con parsimonia, saca o seu móbil e, con disimulo, para non asustala, enfoca á ruliña e dálle unha, dúas, tres, moitas veces ó clic da cámara para collela nunha morea de posicións, porque, a rula, segue a moverse continuamente a causa dos ruídos que se producen na poula de don Baldomero Valente, que é quen linda coa Lagoa de Abdías. O Cucurucho repasa as fotos e babexa, xeme de gozo ante a elegancia e a pose da ruliña. Hai paxaros que tan só coa súa presenza fanse querer.

Son o que sosteño o mundo

Sinto angustia ante o que levo feito e o que se me vén encima. Fago e desfago todas as tardes e mañá segue tocando faena. Non paro. Son o que sosteño o mundo. O mundo no que unha bolboreta vai e vén de flor en flor. O mundo no que unha rula contempla os sentimentos que se están a escribir. Ás veces sinto que estou e non estou, que asubío e que canto, cando na realidade tan só penso por entre as cepas da nostalxia. Son o que viaxo polo espazo sideral no que unhas vides medran e medran para que un servidor se angustie ó facelas prisioneiras. Son eu e non outro calquera. Son o que converso con retrancas platónicas ou con sentimentos platónicos cheos de retranca que, máis ou menos, é o mesmo. Son eu e non outro calquera. Cando a rula canta, o pombo mira para ela e pensa que a melancolía consiste en instalar a aquela na punta dunha estrela. Ó final o pombo non é tan pombo. Ó final o pombo sente ansiedade por un futuro incerto (ou feliz, por que non) que pode ir moito máis alá do universo infinito ou do mar calmo. Son eu o que sosteño o mundo. Porque fago e desfago. Por todo o que levo feito. Polo que está por facer. Hai que axeitar tantos pensamentos! Hai que amansar tantos sentimentos!
Rivas Delgado, Antonio
Rivas Delgado, Antonio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania