Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Pingas de Orballo

miércoles, 20 de septiembre de 2017
As sílabas da inocencia

Píntame o bigote con tres cores de indiferenza e asubíame unha melodía que me faga soñar coas noites de inverno e cos amenceres da primavera. Pero quen son eu para bailar sobre os xeranios da memoria ou sobre os carrizos dos Lamas? Quizais o universo sobre min, de Amaral, me ofreza vinte estrelas polo nordés e catro lóstregos que me manterán en calma. Sábese que despois da tempestade sempre chega a calma. Debúxame o ollo esquerdo sobre o feltro dunha lareira no que se filtre o lume dos sentimentos. Pero quen vai ir máis alá de dous metros cadrados nos que non hai nada? Xa sei que luz do candil alumeará sempre os sorrisos da infancia e as bágoas da impotencia. Quen máis quen menos verá como a súa conciencia treme; treme de medo. Mírame a liña escrita que alguén deixou caer sobre a miña fronte, na que unha palabra enlaza coa outra ata o punto final. Todo ten a súa fin. Incluso unhas pingas de suor que borran as sílabas da inocencia e que caen por aqueles tempos nos que as horas eran suspiros e os segundos, eternos.

Esperando a 'ese mono'

A ver se vén ese mono, díxolle a Juliana o Agapito. Ese mono é o seu fillo. Que saíu á media tarde e non lles aparece para cear. A Juliana é a filla da Ramona, A Faltriqueira, e de Dionisio, O Albardas. O Agapito é fillo de Lucinda, A Sacacorchos, e de Amadeo, O Paspallás. Casaron alá polo ano da fame. Da fame a causa da crise, non da fame a causa da posguerra. Ela xa ía preñada ó altar e el xa ía coa angustia no peito, porque non sabía se sabería coidar á criatura que lles chegase. A criatura que lles chegou chámase Uxío, O Meniño. O alcume xa se pode imaxinar un de onde lle vén. Uxío, O Meniño, saíulles algo peixe, algo tarambainas: non ben aprendeu a andar e a falar para… como Pedro pola súa casa. Si, era a súa casa, e nela facía e desfacía ó seu antollo. Os pais, o típico, meniño, non fagas isto, meniño, coidadiño co que dis. Pero O Meniño dálle que dálle ó que lle apetecía. E ano tras ano ía a peor. Era igual, Juliana e Agapito miraban para outro lado, e así estaban á espera de que “ese mono” aparecese para cear. Eles cearon, pero Uxío aínda non chegou.

Polo camiño vello

A Gervasio Vilaboa Vences foille o bocado polo camiño vello. Estaba xantando coa súa dona e coas dúas fillas. Falaban dos horarios e da forma de ir buscar a herba seca que tiñan no lameiro do Prado Vello. Gervasio, O Capador, meteu na boca un cacho de touciño cun bo anaco de pan e, como quixo meter baza na conversa, axiña tragou o bocado sen practicamente mastigalo. Ó momento notou que aquilo non baixaba e que, para máis aquel, o mancaba. Quedou quietiño coma un paxariño e non tardou en dar golpes na mesa coas palmas das súas mans. A familia tamén apreciou a apurada de Gervasio. A cara deste xa empezaba a ser un poema: vermella e cos ollos que empezaban a esbagullar. Todos, e el mesmo, percibiron que empezaba a afogarse. O Capador ergueu coma un lóstrego da mesa e correu cara ó cortello coa intención de trousarse e a ver se así expulsaba aquilo que o estaba matando. A súa dona, Dorinda, A Peliqueira, ó mesmo tempo que berraba toda apurada o nome do seu marido, dáballe labazadas nas costas, pero nada. A sorte foi que o bocado baixou decontado e O Capador deixou xa de suar de angustia. Entráralle polo camiño vello.

A casa de Divino Cristo

Hey, you. Chámome Xerusalén Bendito e vou á casa de Divino Cristo. A casa do meu amigo Divino Cristo está no outeiro do Corno, á beira da chaira de Vide. Ir a ela é case como subir o monte Calvario. Para achegarme ata alá teño que pasar por Getsemaní, digo por Detrás das Poulas, a non ser que queira arrodear un pouco indo polos Currás. Para ir á casa de Divino Cristo é como ir a Roma; todos os camiños conducen a ela. O que si é certo é que hai que subir ata ela. Casa de pedra, de dous andares e medio colgando sobre o outeiro do Corno. Se non queres levar traballo subindo, pegas a volta e entras pola chaira de Vide. Veña, menos explicacións, e, ale, a emprender o camiño. Poño o jazz de Cassandra Wilson e dou os primeiros pasos polas rúas de Baños de Molgas. Xa na Pitediña noto que vou falando só e que lle me presento ós amieiros que hai xunto á ponte que cruza para Pinouzos. Son Xerusalén Bendito e vou camiño da casa de Divino Cristo. En Entreloríos sento nunha pedra e deixo que pasen dous temas musicais. Cruzo a ponte do Medo ou das Cabras e axiña collo á dereita para atravesar Detrás das Poulas. Vexo a casa e súame o pensamento ó verme subindo polo Outeiro do Corno. Cando chego alá, Divino Cristo non está.
Rivas Delgado, Antonio
Rivas Delgado, Antonio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania