Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Pingas de Orballo

miércoles, 19 de julio de 2017
A noite é longa

Non hai unha película decente para ver. Non queda outra que escribir. Xa o fixen. E sigo escribindo. Ó mesmo tempo, claro, coa música nos oídos. Esta que non falte nunca! Grazas a Deus non me falta. Agora mesmo son Radio Futura co seu álbum "La canción de Juan Perro". Antes fora o jazz de Charlie Byrd e Stan Getz. Dentro dun cacho volverá o jazz de Ben Webster. Porque aínda queda moita noite. A noite é longa. Incluso ata penso que teño tempo para uns minutos de lectura. Remata Radio Futura. Imos con Ben Webster e, por exemplo, co seu álbum "King of the Tenors". E como empeza, Deus! Como para flotar nesta noite longa. Nesta noite na que a mesa sobre a que escribo está cheíña de papeis, e carpetas, e dicionarios, e libros. Cada vez que me poño a escribir co ordenador lévame unha tira de tempo e máis o colocarme, xa que como o fago sobre a mesa da cociña (axéitome moi ben a ela), teño que espallar sobre ela todo iso que digo e, ás veces, algunhas cousas máis. A tira de tempo volve ser a mesma cando chega a hora de recoller. Que todo sexa polo pracer de escribir, de contar.

Evaristo, o listo

Non sei que dicir cando vexo que o neno de Filiberto Gómez Saltón vai de aquí para alá por entre os palleiros da Aira do Pombal. Ó mellor é porque está buscando a alguén, a algún outro neno ou ó gato de Ludivina Salamandra Suárez, que todas as tardes sae da chabola das pitas e vai tombar a barriga nun buraco que xa ten ex profeso no palleiro de herba seca de Dionisio Lamelas Lamas. O neno de Filiberto responde ó nome de Evaristo, O Listo. Así mesmo lle chaman. Intúo eu e intuímos todos que o rapaz debe ser listo. Non se adoita poñer alcumes así porque nos peta. E sigo sen saber que dicir porque, o rapaz, arre demo!, segue de aquí para alá coma se andase un pouco guillado. Ó mellor ata lle afecta o sol. Porque a calor é grande de verdade, é case coma se foras na metade do camiño ó inferno. Evaristo, O Listo, frea en seco porque escoitou (eu tamén) o berro da súa nai chamando por el. E cando a súa nai berra, moito coidadiño!, que non berre por segunda vez. Evaristo, O Listo, dálle unha patada a unha pedriña e, zas, naquilo que miaña o gato de Ludivina Salamandra. O neno ri e bota a correr.

O home que contemplaba o mar

O home que contemplaba o mar desde o alto do outeiro non quería ir para a aldea de Chirigota porque aquela inmensidade azul tíñao hipnotizado xunto con aquel ruxerruxe das ondas na distancia. O home que contemplaba o mar colleu entón camiño de Lucera, porque para esta aldea ía sempre vendo e sentindo o mar; non polo camiño real pero si polo carreiro das Alondras. O home que contemplaba o mar andaba devagariño. Os seus longos 90 anos non daban nin para moitas aventuras nin para moitas présas. A súa face era un auténtico mapa do tempo. O brillo da súa ollada empezaba a ser coma un libro ó que se lle borran as letras. Aínda que mirando máis alá das meniñas dos ollos, apreciábase unha novela inmensa ou un poema eterno. O home que contemplaba o mar nin chegou a Chirigota nin a Lucera; acabou na aldea de Sandalias, perdido polos sendeiros dunha vida que foi e polos camiños dunha vida que se lle vai. Acouga ó lado da fonte. Alí, espera.

Pensamentos que furgan

Canta ansiedade xunta nunha man que se pecha e nun xesto no que se debuxa un momento eterno. Cada quen que lance as pregarias ó vento e despois de cada oración, que os asubíos leven o ritmo por entre os codesos da Costela ou por entre as xestas do monte Medo. Cantas olladas de orballo caeron sobre un carro cheo de señardade, que deixaba escapar a súa cantiga dun eixe de carballo. Canto máis esterco se cargaba mellor cantaba o carro. Cantas máis viaxes facías, máis opcións había de que unha vida labrega fose raíña por un día. Tempos que aniñan na fervura dun instante. Vida que vai e vén por entre as airas de Baños de Molgas e as carreiras da nostalxia. Camiños que levan ó parladoiro da burga, mentres uns caldeiros de auga quente son fieis testemuñas de que houbo un tempo no que a infancia ía moito máis alá dunha simple veciñanza. Canta ansiedade xunta nuns pensamentos que furgan nun pasado inmenso, miserento ás veces, pero feliz sempre. Baños de Molgas, na lembranza.
Rivas Delgado, Antonio
Rivas Delgado, Antonio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania