Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Pingas de Orballo

miércoles, 12 de julio de 2017
Tormenta sobre Molgas en 1887

Agora mesmo acabo de ler neste xornal os avisos de alerta amarela por fortes tormentas. Esperemos que non sexan como a acaecida o luns, 11 de xullo de 1887 (hai 130 anos), que arrasou campos e acabou con moitas cabezas de gando no concello de A Gudiña. Tal treboada aumentou de intensidade segundo se achegaba ó val de Allariz. Arrastrou catro pontes entre Baños de Molgas e Allariz, levándose a unha muller que estaba lavando a roupa no río Arnoia e que a salvaron de milagre nunha presa. A quen non puideron salvar foi a un rapaz que estaba na beira esquerda do río e que acabou afogándose. Tamén morreu un mozo alcanzado por unha chispa dentro da súa propia casa. Non fará falta dicir os danos que causou na agricultura. Imaxino toda a Pitediña e Os Campos inundados, así como a auga baixando polas rúas do barrio da Igrexa e pola Ladeira. A tempestade seguiu polo val da Rabeda, Ourense, Moreiras e Ribadavia, a onde chegou xa moi mansiña.

Entre a borraxeira

Néboa que asoma pola fiestra da esperanza e unha persiana a medio baixar oculta a punta dun carballo vello que sinala os tempos remotos nos que un asubío facía bailar os recordos dun neno. Son as nove menos cuarto da mañá e Alexandre Desplat enche o recanto no que estou coa música que lle fixo á película “Argo”. O tictac dun reloxo rompe o silencio e unha morea de papeis esperan a que o movemento se faga dono dun instante que ha de chegar. Todo chega nesta vida chea de arcos da vella ou de treboadas que mollarán as penas. Nada, a solución é sinxela: todo consistirá en sacalas a secar; á luz do sol ou ó aire que zoa por entre as gallas dese carballo vello. Néboa que segue apousentada sobre a saudade dun libro que queremos ler pero que nos custa abrir pola primeira páxina en branco. Co fácil que é empezar pola primeira liña e seguir coas palabras que van atadas a un soño. Os parágrafos son os contos que se desenvolven nunha mañá entre a borraxeira.

Sentimentos de hai un tempo

Hai ansiedade na folla dun carballo e momentos de dozura no vaivén dunha xesta. Quizais as tardes de verán por Detrás da Lomba chegan agora en oleadas de recordos, porque alá, na parcela de Olegario Sandiós Rusendo a soidade xogaba ó tute entre catro vacas do país e un burro castrado. E cando o sol acochaba polo outeiro de Brandín un paspallás entoaba un concerto cos sentimentos cheos de nostalxia por un niño que alguén desfixo sen querer. Ou querendo. Hai sensibilidfade entre ousco e fusco dunha tarde que se vai e unha noite que chega. Olegario Sandiós Rusendo sobe ó burro, tangue as vacas, pero aínda decide facer algo máis de tempo en Sudalomba. Quere que a noite pecha o acompañe polo camiño da señardade ou polo carreiro da melancolía. Ás dez da noite colle ese camiño e empeza a cantar quizais para escorrentar o medo ou para pensar que as lembranzas poden viaxar nun pobre animal e que a sentimentalidade se ve nos enormes ollos das catro vacas. Son momentos para soñar cos sentimentos de hai un tempo.

Cando cheiran a tinta

Osorio Castañuela Langrán baixa do coche ó mesmo tempo que lle di adeus a súa dona. Métese no café Dos Yemas, pilla o xornal de Ourense, senta nunha mesa e pide un café. Osorio Castañuela sempre pide un café. Le as primeiras páxinas e non se decata de nada. Porque xa é tarde, sobre as nove da noite, e a estas horas non lle apetece ler o periódico. Osorio Castañuelas, O Cura, sempre di que os xornais hai que lelos á primeira hora, cando ó abrilos aínda cheiran a tinta. Osorio Castañuelas Langrán non é cura; pero el sabe que lle chaman O Cura e non sabe por que. Ata llo pregunta a algún que outro amigo, e ninguén lle sabe responder; nin por que lle chaman así nin quen lle puxo ese alcume. É igual, a el dálle igual. Sempre asumiu os alcumes porque sabe que practicamente todo o mundo ten o seu. É lei de vida, digo, das aldeas. Detense un tempo na derradeira páxina porque se pon a estudar a programación da televisión. Engurra o fuciño. Non debe ter nada para ver. O Cura, sen dirixirse a ninguén en particular, lanza un "ata logo" e sae. Vai andando para a súa casa.
Rivas Delgado, Antonio
Rivas Delgado, Antonio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania