Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Pingas de Orballo

miércoles, 25 de enero de 2017
Moitas máis horas!

Dúas noites sen ver ningunha película. Non pode ser! Semella que non son eu. Canto sufro, por Deus! Auténtica paixón polo cine. E polo fútbol. E polos libros. E pola música. E pola tinta que deixo caer sobre un papel branco ou cuadriculado. En todo un día consigo facer todo iso. Pero se por calquera motivo me falla algún... é coma se se acabara o mundo. Xa sei que non se acaba. Pero sinto que se acaba. Cada vez estou máis convencido de que os días deberían ter máis de 24 horas. Moitas máis! A ver se así conseguía ocupalas todas. E sen durmir. Para que quero durmir! É tempo perdido! Menos mal que xa durmo pouco. Hoxe ten que rebentar definitivamente o mundo para que eu non vexa unha película. Hoxe si teño unhas cantas para ver. Teño onde escoller. Certo, só verei unha. Realmente é a única que teño sen ver, xa que todas as outras as vin, algunhas incluso varias veces. Resumindo, que estou contento. Porque hoxe, por fin!, vou ver unha película.

Troita á espreita

Son a troita que espero debaixo da carrancoña á altura das Mestras para contemplar o campanario da igrexa de Baños de Molgas. Vexo ó pescador lanzar o anzol, pero non pico. Son moi lista! Doulle ás aletas e nado ata a desembocadura do río Sor co Arnoia. Alí quero acougar durante uns instantes, pero non hai corrente. A min e creo que a todas as troitas nos gusta a corrente. Subo de novo ata a pasarela que cruza o Arnoia, á altura do fondo da Pitediña. Alí si boto un bo tempo, porque alí vai rápido o río. Non moito, pero vai. Doulle á cola moi suavemente e contemplo ós bañistas que están tombados ó sol no campo das Mestras. Hai bañistas para darlle cun sacho. Pero eu nin tan sequera quero asustalos cunha fouce. Pobriños, dánlle vidiña a aquel lugar. Aínda que sei que algún, se puidera, ben que me amolaría. Mais para iso sempre estou á espreita. Cada vez que escoito batuxar na auga, coidadiño, nado vertixinosamente uns metros e despois comprobo o motivo desas ondas que fai o río. Ó mellor é un simple caxato de amieiro, pero...

Falo por teléfono

Soa o teléfono. Collo o teléfono. Falo por teléfono. Da vida, que sempre vai un paso por diante da morte. Certo, cando chega a morte xa non hai vida, pero, despois, acaso importa xa? Nin tan sequera o teléfono importa. Mais agora mesmo, sigo co teléfono na orella. Falo por teléfono. Daquilo que foi e xa non é. Daquilo que pode ser, pero vai ti saber. Da familia que está e non está. Do silencio que se forma cando non hai nada que dicir. Da mestura das palabras porque o teu interlocutor tamén fala. A ver!, ó outro lado tamén hai un interlocutor. Falo por teléfono. Dunha película que proxectarán ou que xa botaron. Dun asubío que deixei escapar cando andaba por entre a néboa do monte Medo. Dun acocho nas airas de Baños de Molgas. Falo por teléfono, e sento. Sento porque a parola pode eternizarse. E de pé, quieto, canso. Falo do ir e vir dunha formiga polas poulas do Formigueiro. Falo daquela nave na que quixen ir ó espazo, pero cando espertei o universo era a miña cama. Despídome. Deixo de falar por teléfono. Colgo o teléfono.

A Burga de Baños de Molgas

Quen son eu para berrarlle ó vento? Quen son eu para choutar por entre os valados das Pedradarcas ou polas caldeiras das Lagoas? Quero quedar en silencio para que o ruxerruxe do nordés pase sen que note a miña presenza. Quero sentar no mazadoiro da burga de Baños de Molgas para que o tempo discorra sen facer ruído. Ou para que a infancia sente á miña beira e me diga que a saudade está aí, entre o bafo da auga quente ou entre as parolas das lavandeiras labregas. A burga era o lugar no que a vida bailaba muiñeiras ó son dos golpes da roupa contra a auga termal, ou no que as rexoubas bulían das tinallas ós caldeiros coa roupa acabada de lavar. Quen son eu para soprarlle ó bafo? Quen son eu para pensar que a burga é un espazo inútil no alento de todo un pobo? A burga era a gran telenovela da vida molguesa. Ergo do mazadoiro da burga e vexo como o ronsel do bafo se perde polo río Arnoia. Subo, paseniño, cara ó barrio da Igrexa. Non son quen de berrarlle ó vento.
Rivas Delgado, Antonio
Rivas Delgado, Antonio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania