Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

A escola de Doña Amelia

lunes, 05 de marzo de 2007
En Vilalba, naqueles lonxanos anos cincuenta, os pais que tiñan especiais aspiracións de futuro para os seus fillos mandábanos á “escola de pago”.

A escola pública estaba no alto do Campo da Feira, onde agora se asenta a casa do concello. Alí fixen as prácticas de Maxisterio moito despois, e comprobei que a formación que se impartía non estaba nada mal.

A “Escola de pago” tiña dúas opcións: Doña Amelia ou Doña Sagrario, que as dúas “crearon escola” e fixeron historia na educación vilalbesa.

No meu caso impúxose Doña Amelia. A razón foi que eu comecei a ir á escola ós tres anos, e era demasiado pequeno para chegar hasta “Á Carretera”, por onde –como o seu nome indica- pasaban os coches, e a verdade é que eu era un pouco arriscado nesto de andar á beira dos vehículos automóbiles.

Así que fun a Doña Amelia, que estaba na praza da Igrexa, na parte de arriba, ocupando unha parte mínima do solar da actual ampliación do Parador.

Por situala fisicamente, digamos que á esquerda segundo se subía estaba a Marmolería, e á dereita, houbo en tempos unha “lechería” que logo foi para Meira, e finalmente o taller do Cernadas, onde había marabillas en aparatos de radio.

Entrei na escola ós tres anos e saín ós dez, directamente para a Academia, despois de aprobar o exame de ingreso no Instituto Masculino de Lugo.

En realidade, doña Amelia eran tres: Doña Carmen, que se encargaba dos máis pequenos; Doña Amelia, á que se pasaba logo, e supoñía o recoñecemento dun nivel cronolóxico e formativo, e Doña Felicia, que non estaba sempre porque debía ter escola en propiedade fóra e só estaba en determinados momentos reforzando o labor das súas irmás.

Modesta, paupérrima escola, de bancos corridos de madeira para os máis pequenos, e banquetas para os maiores que supoño había que levar da casa.

Quedan tan lonxanos aqueles recordos que se me desdebuxa aquel tempo na memoria, e lembro caras tristes e serias naquelas mulleres loitadoras contra da nosa ignorancia, e contra as dificultades da vida, que envellecían naquela mesma vella casa da escola. Eran fillas de Manuel Mato Vizoso, que fóra oficial do xulgado, poeta e historiador, que se ve non deixara ás súas fillas máis capital que a cultura e a vocación pedagóxica. Iso, saberiao moito despois.

Lembro compañeiros daqueles primeiros anos como o Luis do Medallas, O Lilán... Lembro que ó meu lado se sentaba Pepa Baamonde (irmá de Alfonso, o meu amigo), e o desasosego que causaba nos elementos masculinos (en min coma todos, claro) a presenza esporádica de Maricarmen Pena, que nas súas estadías vilalbesas viña xunto a Doña Amelia pasar o tempo de forma proveitosa.

Hai medio século. Veño de cumprir os sesenta. Agora que a memoria non funciona coa perfección doutrora, lembrando aquela lonxana vida escolar, recoñezo que non teño moitos motivos para queixarme.
Xiz, Xulio
Xiz, Xulio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania