Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Pingas de Orballo

martes, 21 de junio de 2016
Os pasos de Sebastián Pérez


Pensa Sebastián Pérez que andar cara adiante é botar un pé detrás do outro, pero ás veces vaise cara adiante de fociños. Como lle pasou onte cando a súa dona Isolina Soledade lle puxo a cambadela. Pobre home!, si que andou para adiante, pero co nariz varrendo o chan. Sebastián Pérez quixo largar da casa para ir tomar uns viños, e foi xusto ó saír da porta cando asomou a súa dona e lle dixo “nin un paso máis, Sebastián!”. Este, de súpeto, quedou quieto-parado, porque sabía como as gastaba, como as gasta a súa Isoliniña. Mais como era domingo, pensou que nas festas de gardar lle abriría un chisco a man. A ver, un domingo é un domingo; toda persoa ten dereito a esparexerse un pouco. El tamén. Pero pedíndolle permiso ás súa media laranxa. E non llo pedira. Pecado mortal! E moito máis en domingo. Porque Sebastián Pérez deu o primeiro paso e incluso chegou a dar un segundo, pero o terceiro, ai o terceiro, o terceiro quedou xa no aire ata que todo o seu corpo se esnafrou contra a area da carreira. Menos mal que era area. Para onde vas, oh!, tan só rosmou Isolina Soledade, pero con ese ton que fai que poñamos o signo de exclamación na frase. “Pero, muller, só ía beber un grolo de auga á fonte da aira”. “Un grolo de auga, un grolo de auga. Pensas que nacín onte!”. Agora Sebastián si andou cara adiante, pero fíxoo ó dar a volta para meterse na casa.


A vida é un mistrerio tal...


Tiro da corda para que tense, e o feixe dos pensamentos encóllese coma un asubío nun espazo cerrado... A corda é de esparto; os pensamentos son de trapo. De trapo mollado e cheo de silencio. Subo o feixe ó lombo para camiñar pola carreira das almas en pena ata a palleira da Santa Compaña. Sempre hai vidas que están e non están. Que van e veñen ou que non volven, porque sempre hai momentos que non se viven, que nin tan sequera existen. A corda empeza a queixarse e opto por lle facer un nó no mesmo cabo. Ó mellor acabo de facer mal. Ó mellor a solución estaba en afrouxar o feixe. Pouco a pouco. Non vaia ser que os pensamentos se escangallen polas páxinas en branco. Esperarei un chisco a ver se aguanta; se aguanta a corda e o feixe. Baixo o feixe do lombo e pégolle un descanso na pedra que sobresae na curva da nostalxia. É complicado que a nostalxia vaia en liña recta; adoita dar tombos pola inercia da vida que se vive ós cachos, da vida que abanea entre a infancia e a adolescencia. Vai ti saber; a vida é un misterio tal...

Collo o feixe de novo e cada pensamento é un paso cos ombreiros caídos. Cada paso é un salouco que vai e vén por entre as carballeiras da melancolía. Sempre se dixo que a melancolía é o pracer de estar triste. Pero como vai estar triste un cun feixe cheo de pensamentos!
Rivas Delgado, Antonio
Rivas Delgado, Antonio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania