Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Non serven remendos vellos

lunes, 27 de febrero de 2006
Hoxe en día nin se utilizan nos disfraces do carnaval. Menos aínda se deberían usar na nosa vida de relación con Deus e cos irmáns. Remendos e parches están en contradición coa novidade liberadora que trouxo Xesús. Cristo non veu ó mundo a remendar “pelellos vellos”, a manter leis/normas opresoras...senón, pola contra, a mostrarnos o inmenso amor de Deus que renova e transforma todo. O amor é a Lei dos cristiáns.

“Os tempos de crise, cando as certezas se acanean, son propicios para o endurecemento da letra. Trázase unha liña recta e córtanse as ideas, as almas e as persoas”. Así de forte comeza a reflexión deste domingo o amigo Vítor Gonçalves desde a outra banda do Miño. A realidade acredita a vixencia na Igrexa (tamén noutras relixións) e na política mundial e do noso País con abundantes presenzas de vellos remendos dos que nos fala Xesús. Caricaturas, mentiras, insultos e menosprezos enquistados nas institucións, nos medios, nas rúas...cheirando a vello/podrecido. Non son entroidadas casuais.  

A letra non ten nada que ver coa gratuidade e o amor. A letra é seguranza para algúns. A letra (leis/normas) dos fariseos definen fronteiras, establecen procedementos, garanten conciencias, son salvagarda de funcionarios. Dos do Templo e dos do poder civil. As leis/normas, sen espírito, mataron a Xesús e terminan atrofiando a mente e o corazón e aprisionando as persoas. Tamén a liberdade e a fraternidade. Mesmo o amor.  

Cómpre estarmos atentos ao que nos subliña Xesús para acabar co escándalo farisaico actual. A liña da verdade esixe atención constante, fuxir das verdades preconcibidas. Na Biblia o Espírito aparece sempre como algo vivo e en movemento: sopro, fogo, vento, auga, pomba, luz. O noso perigo está en instalármonos no egoísmo que deshumaniza e deixa podrecer o corazón. Quen se agarra só á letra ten un horizonte curto e limitado.

Xesús quere que rachemos coa rutina/apatía, que “usemos pelellos novos para acoller o viño novo do seu Espírito”. Pídenos renovar mentalidades e estruturas a base dunha seria e forte autocrítica. Algo que custa facer, sobre todo aos que teñen poder tanto eclesiástico coma civil e/ou económico. Por iso hai quen quere e provoca “o choque de civilizacións, divisións ficticias, medos absurdos, falsidades...” para que as cousas non muden. Son os mesmos que impoñen o pensamento único e defenden a globalización do mercado, das ideas e das crenzas. Así non se acada o intenso gozo de sermos iguais e irmáns nun mundo de fartura, de ledicia, de esperanza, de xustiza e de amor.  

O Señor pide cambio de mentalidade e actitudes. Non tapar a falla de amor e de entrega coa hipocrisía do “cumprimento” (cumpro/minto) das leis/normas, sen vida. Oxalá este entroido sexa a porta/entrada que abra o camiño da autenticidade/coherencia da Pascua.
Mato, Xesús
Mato, Xesús


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania