Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Parece que aínda foi onte

s√°bado, 13 de diciembre de 2014
Parece que aínda foi antonte, o día 11, cando Manolo Rodríguez López, o poeta de Paradela, cumpriu oitenta anos. E non o parece soamente. Así foi realmente. Pasábaseme case sen darme conta, -como anda un con tantas cousas na cabeza-, se non fose polo seu fillo Santi que mo recordou desde este mesmo espazo dixital. Agradézollo, porque se non, o mesmo se me ía o santo ó ceo e non felicitaba a Manolo no seu oitenta cumpreanos.

Que inconsecuencia! O santo √≥ ceo claro que se foi. Si, foi dar unha volti√Īa por al√≥ o santo anxo da garda, e grazas a iso puido chegarlle a Manolo a mi√Īa felicitaci√≥n no momento xusto, antes da hora de deitarse.

Vedes como os anxos non te√Īen prezo como recadeiros, ou emisarios?. Xa andamos un ano m√°is rememorando o gran recado que lle chegou a Mar√≠a por medio de Gabriel e comezaron os preg√≥ns do Nadal. Pois, o primeiro pregoeiro do futuro Nadal foi Gabriel.

Non me estou botando do rego, non; que Manolo tamén cría entre brétemas ese misterio de amor que agora xa pode entender moito mellor ca o mellor teólogo.

Pois si. Perece que foi antonte, ou, mellor dito, onte, cando al√≥ polo ano 1979 falei por primeira vez con el por tel√©fono, gazas a Xulio Xiz, pra artillarmos a maneira de ir cos Baluros e coa obra de teatro ¬ďVaise pechar outra casa m√°is¬Ē √≥ Centro Galego de Barcelona. Manolo conseguiuno, presentou al√≠ √≥ grupo e a peza e mandou unha cr√≥nica sobre o √©xito acadado que a√≠nda hoxe nos fai po√Īer colorados. Foi unha experiencia inesquecible grazas √° que naceu unha amizade inmorrente.

Inmorrente, si; porque se na Vida Eterna non perduran as amizades, eu doume de baixa. Agradecería que ninguén se apurase a escandalizarse ou a considerarme irreverente. A ver: Deus é amor. O Ceo ten que ser a culminación do amor aquilatado como ouro no crisol. Non hai amizade sen amor. Logo, sen amizade, non é ceo. Ou non?

Pois, xa que logo, non parece que fose onte, sen√≥n hoxe mesmo cando naceu unha amizade sempre viva, renovada e vizosa. Xa lle gustar√≠a a esa triste se√Īora enloitada, madri√Īa de multinacionais armamentistas, ter o poder de matar o amor e a amizade; pero, fast√≠diase, que a√≠ non d√° chegado a tanto¬Ö polo de agora.

Parece que a√≠nda foi onte cando al√≠ mesmo no Centro Galego nos presentou Manolo √≥ gran intelectual, pero sinxelo franciscano, Manuel Blanco Castro e a min. Andando o tempo, e xa despois do pasamento de Manolo, seguimos v√©ndonos en Lugo, na casa da doc√≠sima e caladi√Īa Irene, hoxe medio vi√ļva temporal de Manolo, ata que se reencontren no Al√©n sen que nada poida volver a separalos. E, xa que citei √° muller de Manolo, aproveito pra reafirmarme no desacordo co dito, machista √° mi√Īa maneira de ver, de que: ¬ďDetr√°s dun gran home sempre hai unha gran muller¬Ē. Mentira. Pra facer dun home regularci√Īo un gran home, abonda cunha muller de regularci√Īa pra baixo; pero, tanto Irene coma o seu home son √°mbolos dous de regularci√Īo pra riba.

Parece que a√≠nda foi onte cando hai vinte e cinco anos desped√≠amos temporalmente a Manolo no cemiterio de Paradela, tendo a seguridade de que a s√ļa vida, coma a de todos, non √© ¬ďun r√≠o que vaya a dar a la mar que es el morir¬Ē; sen√≥n que vai √≥ Oc√©ano das mesm√≠simas fontes da Vida.

Tam√©n parece que a√≠nda foi onte cando no cemiterio de Lugo lle dic√≠amos: ¬ďA Deus¬Ē a Manuel Blanco e el repousaba por fin de tantas amarguras como a vida lle deparou e de sufrir por ver como lle ti√Īan arroubado un libro seu que apareceu publicado con nome doutros.

Parece que a√≠nda foi onte cando Manolo me convidou √° festa de facer varias viaxes co seu gran amigo, -despois tam√©n meu-, Don √Āngel Fole, Si Se√Īor. Que gozada! Indo cara a Veigui√Īa visitar a alg√ļns dos Quirogas, Don √Āngel levaba dez temas de conversaci√≥n √≥ mesmo tempo. Seis con Manolo e catro comigo. Hab√≠a que ir moi atentos a ver con cal dos temas sa√≠a despois de cada silencio. Si, Se√Īor!

En fin. Non debo alongarme, aínda que tería moito pra onde.
Parece que a√≠nda foi onte, pero non. √Č hoxe. Hoxe, Manolo, segues vivo, nos teus familiares e amigos que, a√≠nda que o pretend√©semos, non poder√≠amos esquecerte; e nos froitos da obra ben realizada polo obreiro responsable; e no laio do emigrante que nunca marchou de vez; e nos versos namorados dunha Terra Nai espoliada pola forza dos seus fillos; e nunha exposici√≥n itinerante; e nunha Web que vai medrando cada d√≠a; e nun certame literario que leva o teu nome e o de Paradela polo mundo; e, sobre todo, Manolo amigo, cremos que segues vivo noutra dimensi√≥n, porque tampouco comulgamos na s√ļa totalidade con aquilo de B√©cquer: ¬ďPartimos cuando nacemos, marchamos mientras vivimos y al tiempo que llegamos, fenecemos¬Ē. √ď tempo que chegamos non perecemos, sen√≥n que rematamos as etapas de maduraci√≥n e acadamos a √ļltima meta na que nos agarda ¬ďa coroa de gloria por ter combatido ben nos combates aciagos e turbulentos¬Ē.

Por iso, amigo Manolo, non che podo dicir: ¬ďAta nunca¬Ē. D√≠goche: Ata por a√≠ pola Vida a calquera hora de calquera d√≠a. E, como seguro que xa te manexas ben e te relacionas con outros amigos influ√≠ntes, a ver se podes gardarnos un siti√Īo por a√≠. E, se non √© moito pedir, gustar√≠anos que non fose moi lonxe de ti, porque se nos vai acurtando algo o o√≠do e ti nunca erguiches moito a voz, a√≠nda que sempre tiveches abonda pra denunciar, sen miramentos, inxustizas e opresi√≥ns. A que ven todo isto? Pois, home, a que queremos escoitarte ben cando nos recites os novos poemas nos que cantas amenceres novi√Īos do trinque pra renovadas alboradas. Am√©n.
Carballo, Xosé Manuel
Carballo, Xosé Manuel


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
ACTUALIDAD FONMI√Ď√Ā
Blog Fonmi√Ī√°
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania