Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Blancos de la ira

miércoles, 20 de agosto de 2014
Blancos de la ira é unha viaxe de Jon Sistiaga pola Tanzania máis profunda, aquela que permanece ancorada na propia mitoloxía estigmatizadora e radicalizada na súas prácticas máis violentas.

Esta mitoloxía considera ás persoas albinas como seres sobrenaturais que se tornan fantasmas e nunca morren senón que se esvaecen. A mesma mitoloxía difundiu ideas tan absurdas como que mutilar a un albino da sorte ou que a violación dunha muller albina cura o sida. Todo isto leva á contradición de que sendo apartados e rexeitados socialmente, tórnanse o ben máis cobizado por aqueles que seguen as leis da bruxería e da maxia negra.

Estes dous aspectos fan que a vida dunha persoa albina en Tanzania estea en constante perigo.

Rexeitados e cobizados, o seu corpo serve para dar sorte a aqueles que menos teñen e que caen nos enganos desta maxia non é cousa do pobo máis feble. Jon Sistiaga atopa políticos que recorren a esta maxia para gañar eleccións, pódese dicir que esta é unha maxia “institucionalizada”.

A persoa albina é considerado por eles como un espectro, unha presenza demoníaca a partir da que se xera todo un negocio a costa das persoas máis febles. Neste deserto de humanidade Jon Sistiaga atopa oasis para a esperanza, trátase de persoas que loitan pola protección e os dereitos do colectivo de persoas albinas.

A ONG “Under the same sun” ten un albergue onde se da protección e formación a estas persoas e, tamén, existe un servizo chamado TAS intentando crear un rexistro de persoas albinas en Tanzania, algo moi complicado xa que a súa vida é unha continua clandestinidade. Aínda así, dende estas institucións tratan de loitar polo seu desenvolvemento.

De acordo con Sistiaga, a industria cinematográfica nixeriana (Nollywood) contribúe a alimentar estes mitos a través de sanguentas películas. O documental retórnanos de novo a ese extremo no que a crueldade humana nos arrepía pero, ademais, convídanos a reflexionar sobre ata que punto unha crenza é aceptable e sobre a necesidade de facer que os dereitos humanos sexan realmente universais.

Desta reflexión, coido que é preciso desmitificar realidades e defender, ante todo, o dereito da diferenza humana a desenvolverse e a ser ela mesma en todo tempo e lugar mais cando penso niso, caio sorprendido na idea de canto nos queda por avanzar.
Santalla, Iago
Santalla, Iago


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania