Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Díaz Castro visto por Segundo Pérez

viernes, 16 de mayo de 2014
A ferida da beleza en Díaz Castro


Segundo L. Pérez López, Deán da Catedral de Santiago que á vez é párroco do Buriz (Guitiriz), que coñeceu e tratou ao que en vida consideramos o patriarca dos creadores literarios da Terra Chá, ven de publicar “A ferida da beleza en NIMBOS de Xosé María Díaz Castro”.

Empezo por dicir que xa me pareceu magnífico o prólogo de Ramón López Vázquez, do Centro Ramón Piñeiro, que establece un paralelismo entre o autor e o homenaxeado, non só por procedencia (das terras de Guitiriz) e formación (Seminario de Mondoñedo) senón por disciplina e exercicio, por ser poetas e pensadores ámbolos dous, e coma López Vázquez opina, eu tamén estou totalmente de acordo en que esta é unha aportación singular no ano en que se vai producir unha "marea abouxadora de feirantes que berran o nome de Díaz Castro".

É a terceira vez que vexo ou escoito o nome de “Via Pulchritudinis”, que pode ser traducido como “Camiño da fermosura”, sexa pola música, pola poesía, pola harmonía en definitiva. A primeira vez foi na Catedral de Lugo cando o coro da Catedral, o Orfeón Lucense, do que son Presidente, iniciou un ciclo de concertos con este título, elixido por Monseñor Carrasco Rouco, bispo da diocese. A segunda, en Roma, na Basílica de San Pedro, no Vaticano. E por fin, neste luminoso traballo que, a fin de contas, xira arredor da fermosura como Díaz Castro xirou cal avelaíña arredor da luz, da fermosura absoluta como total era a súa sede de luz.

Afirma o autor que "teólogos e poetas son almas próximas que teñen que aprender a contemplar o propio misterio", e subliña a relación profunda entre filosofía, teoloxía e poesía", concluíndo "a poesía é o camiño máis corto entre o home e a luz".

O libro é un fondo tratado teolóxico-poético sobre a obra fundamental de Xosé María Díaz Castro, cunha abrumadora sucesión de citas -filosóficas e poéticas- que fundamentan e arroupan un traballo que vai ser pedra angular no coñecemento do pensamento do noso autor, e chamame a atención de xeito especial a idea de que "a palabra poética ten acceso a certos ámbitos que só ela, polas súas propias características, pode alcanzar".

E volvo ao paralelismo que indica o prologuista para estimar que ese paralelismo do autor con Díaz Castro chega, mesmo, a este momento actual, no que o autor ve a obra principal do escritor con ollos de teólogo pero tamén -e moi especialmente- con ollos de poeta. E a fondura do ensaio permítenos pasear polos intrincados versos dunha obra singular, destacando o que o autor quixo deixar entrever, confesándose sen facelo, proclamando a súa fe pero en clave tan sutil que só é apta para iniciados, ou para poetas. E neste caso Segundo Pérez López - no fondo ou no trasfondo- abrangue os dous aspectos, e eu vexo neste traballo un magnífico tratamento poético, por sentir a procedencia, a traxectoria mindoniense e formadora, e mesmo a culminación en Santiago, onde todas as pedras que berran na noite desde hai máis de mil anos –como quería Díaz Castro- rematan "nunha crus".

Remato sinalando que me parece ben afortunada a consideración que o Dr. Pérez López fai de que "ao pensador, ao poeta, fánselle estreitas as canles dunha relixiosidade tradicional, por iso a procura da beleza é a saída dos artistas, filósofos e poetas; unha saída de luz no medio da escuridade e da noite".

Benvido sexa este fondo traballo sobre a “ferida da beleza en Nimbos”. Díaz Castro meréceo. E nós –os que o coñecemos, tratamos e estimamos- coido que tamén para coñecelo e estimalo mellor.
Xiz, Xulio
Xiz, Xulio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania