Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

¡Visca Catalunya! ¿E Galiza, qué?

lunes, 11 de septiembre de 2017
6 de Setembro, día sinalado e anunciado de que ía ser conflitivo a nivel político e mediático no Estado Español. ¡E así foi!, xa de mañá, todos os media enfocando o Parlament de Catalunya dando conta do que alí sucedía e activando os análises e opinións de expertos e clásicos tertulianos que opinan de todo, conformando un estado de tensión que o visualizaban axeitadamente os membros do goberno, na “garda” que montaron pra contrarrestar as decisións que se ían tomando no Palau da Generalitat Catalana.

¿É?…, sigue a tensión, “choque de trens” escriben algúns. Aprobouse a Lei de Referendo logo dun día cargado de imaxes para o recordo e a Historia, con ausencia dos deputados de PSOE, Cidadáns e Partido Popular que, este último, deixaron as bancadas valeiras, pero cubertas os seus respaldos con bandeiras españolas e catalás a modo de símbolos que chamaron a atención dos telespectadores, e tamén, da deputada de Podemos Angels Martínez Castells que, moi maior ela, sentiuse ofendida das bandeiras españolas, e foinas retirando sen que fora molestada ou non oíra á Presidenta do Parlament para que as deixara.

O combate está en marcha, a legalidade do Estado Español está enfrontada á lexitimidade dun pobo que lle impiden votar. E Cataluña xa demostrou e demostrará que quere votar con un moi alto porcentaxe de participación e de desexo. ¿Pode un Estado Democrático impedir ese desexo expresado cen veces de todas as formas e maneiras?. Pra min, se o impide, deixa de ser un Estado Democrático porque o único que fai é impedilo con formas e maneiras ditatoriais ou absolutistas en non recoñecer unhas realidades latentes e presentes de que o que din “España”, é un conxunto de pobos distintos, con culturas e idiomas propios, que de longo, o “españolismo” reinante e ditatorial, intentou sempre anular, prohibir ou negar, para que o “poder” so este concentrado nunha idea fracasada de “una, grande e indivisible” que se contradí ca idea democrática de respecto ás identidades diferenciadas, ás súas linguas, ás súas decisións e formas de relación cos demais, que se deben ter baixo estritos respectos e sen “imposicións” coma estamos acostumados a soportar.

España e o españolismo, loita por anular a galegos, vascos e cataláns polo feito de que posuímos unha lingua e culturas propias. Nada lle debemos aos españois que usurparon ese nome que é común a toda a península coma lugar xeográfico dunhas antigas rutas. Portugal e Xibraltar incluídos. O mesmo que o idioma “español”, usurpado aos casteláns que, coma pobo dun reino xa desaparecido, ve que o seu “castelán” pariu un “español” coma idioma dun novo imperio, ¡fracasado!.

Pero aí está, un idioma que carece de pobo e que pra xustificalo ¡nega aos outros!, intentando sempre que poden, prohibilos ou marxinalos ao máximo. ¡Este é o gran problema desta España que coñecemos e que a Historia nos transmite! ¡e non o recoñecen!. Por iso temos todas estas tensións, por iso tivemos a guerra civil, por iso nos destruímos mutuamente, por iso imos atrasados a respecto de Europa, por iso aceptamos ser vasalos dos EE.UU., de Alemaña, da Francia ou do “mercado” e elites do mundo, porque a personalidade de “España” perdida en agradar ós que deciden e teñen o poder, so fai política de amigos sen atender ás xentes e pobos que conformamos esta península.

¿É Galiza e os galegos, qué facemos? É pra min triste, ver coma os cataláns loitan polo seu, e o conseguirán pese a tantos obstáculos. Da noxo compararnos con eles. ¡Qué daría eu por verme no momento que están a vivir estes cataláns, pero na terra que me pariu e mamei!. Estando coma estou no País Valenciá, correría a empadroarme na terra e a sumar na nosa loita dunha “Galiza ceibe” ou…, dunha Galiza confederada, sempre e cando, todos os que convivimos baixo o paraugas hispano, decidíramos libremente, sen coaccións, sen ameazas, conformando unha república na que convivamos nunha democracia verdadeira, non nesta “España” monárquica “única e indivisible” imposta a base de ditadura, ameazas e mortes que queren perpetuar. ¡Aupa cataláns, aupa e ánimo galegos!.
Ávila Soto, Federico E.
Ávila Soto, Federico E.


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania