Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

A unha moza xornalista que tremelica medio núa

martes, 14 de diciembre de 2010
Benquerida amiga:

Máis dunha vez temos falado ti e mais eu que a túa vocación é escribir, narrar, contar. Comunicar. “Quen o viviu, sabeo”, e eu vivino, por iso o sei. As túas condicións mentais, coronarias, mesmo xeométricas, son pouco comúns, por non dicir excepcionais. Naciches para “visualizar” case de xeito automático e de seu o pensamento, porque iso é a comunicación: facer posible a visualización do pensamento, por canle aritmética, e se é por canle de arte grata, moito mellor: boa pluma, certa fascinación de “rostro televisivo” ou de “imaxineiría” radiofónica tal que. Disto tes dabondo. ¿Pensamento? Velaí a clave. Tamén o tés. Mellor dito, tes a capacidade, a afición, o gusto e a ética del, pero acada-la súa sitemática, mesmo o peso xusto dunha lóxica habitual, iso non o hai, non hai tendas ao detalle onde comprar iso. E menos, Facultades arestora. Cando Descartes dixo aquelo de “Penso, logo existo”, estaba pondo o listón moi alto, demasiado alto: cando el quixo fixar a posibilidade do coñecemento da realidade – acudiu a iso ¿ Que é iso? Iso é o cumio resultante dun proceso vital de exercicio diario no cultivo do “logos” ou da vida específica do home/muller: pensar pensamentos, pensarse. Só iso, pensamentos. Porque nacer, medrar, multiplicarse, comer, beber, facer, fornicar, defecar, iso faino todo o mundo, pero non é a especificidade da persoa, e aínda que o fose, todo iso non precisa “comunicación” evidentemente, tremelante, áulica e académicamente núa futura xornalista, que dis ti.
O que realmente precisa o comunicador, miña querida e por un intre dubitativa estudiante de xornalismo, é ter que comunicar, e ti tes ideas, quero dicir, “ideal” con qué e polo qué “revolucionar” ou “evolucionar” ao lector, á sociedade: un “ideal” universal – le ben: u-n-i-v-e-r-s-a-l, iso é – que só se acada “automatizando” o pensamento a base de aprender pensamentos no imaxinario colectivo da humanidade: ou sexa, de facerse amigo da filo-sophía, esa señora que quedou viuva fai xa moitos anos nas naves do Templo Universitario, que digo eu e ti me comentas…Por aí teriamos que ver se Filosofía ou Historia do Pensamento, etc. non sería hoxendía algo urxente para “completar” o sacerdocio (¡ joder, que palabra! ) de quen non quere ser un “embaucador”, senón un “profeta”: nena, ningún profeta morreu na cama, e hoxe as camas están cheas de xente , me parece.
E ti tes xuizo abondo. Sabémolo ben. Pero estás a tremelar, como todo o mundo tremelica diante do misterio da vida, que Unamuno definía como unha “agonía, como un agonismo, quere decirse coma loita e velaí. Só os alpabardas lacazáns non loitan, por iso tragan, prostitúesen e nin siquera se decatan de que están a ser sodomizados vergonzosamente pola “cabecera” ou a nai que deu a “cabecera” e o xornalismo de empresa e edición. Pero nesta vergonza e no alpabardismo “acrítico”de moita xente –¡xente! – que traballa nos medios, pódese erquer, compre facelo, como divinidade do cosmo-politismo e consciencia dunha revolución sempre pendente -¿Qué é iso mais que o que Cristo e o evanxeo chama Reino de Deus?- unhna “mediación” senlleira e positiva como ti queres ser, e non unha fedoñenta lacra intelectual como xa son moitos dos teus, logo, logo, colegas.
Estás a facer o noviciado dunha profesión á que hoxe lle falta humildade, cultura ampla e cintura de cosmovisón, que é o que dá a sinderese imprescindible do amor á verdade, á gratuidade do oficio; o noviciado dunha profesión á que lle sobra, moi a miúdo, manipulación e caricatura tanto da noticia coma do seu protagonista. Con todo isto, decátaste que, apiques de entrar na boca do lobo, estás núa e en pelotas académicas, mesmo en desvalimiento ético. Pois nada, María Soliño: Segue, analiza, ad-mira, pensa, busca, respeta, goza no “medio” e na vida, empatiza con ela e simpatizaa. E ama o silencio: xuntos, moi xuntos, facede o amor caladiños e moi a fondo, ate que lle esprimas todos os zumes, só alí no fondo, da palabra auténtica…
E así, miña filla, non fales, escribe, fala, mira á cámara, cala, escribe, fala, ¡silencio! , e berra. Que compre berrar, miña maría soliño, porque hoxe na túa profesión hai máis seguidores de Goebbels que do Apolo da “Fragua de Vulcano”. E berra, ainda que che peguen un tiro. Ou dous, miña amiga: que poida que eso sexa a mellor forma de parir a muller e o home que estean preñados de verdade.

Mourille Feijoo, Enrique
Mourille Feijoo, Enrique


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania