Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Que apodrezan no cárcere

lunes, 08 de noviembre de 2010
Teño a sorte de coñecer un pouquiño o cárcere po dentro. Só un pouquiño. E cando digo coñecer, estou a falar só das persoas. Principalmente da persoa concreta que está sufrindo condena por algo. Esa persoa da que dicimos rotundamente:“Que apodreza no cárcere”. A vida no cárcere é difícil. Moi difícil e por moitas cousas. Pola vida en si, polas relacións humanas, polo sentido de culpabilidade, etc.

Énchesenos a boca falando de reeducación, rehabilitación, reinserción, reconciliación, resocialización, rehumanización, e un sen fin de re-.

Os Centros Penitenciarios, tal como están, non son medio adecuado para conseguir eses obxectivos. Abonda só co sobreateigamento no hábitat para facer inviábel a meirande parte dos programas. Logo están todos os outros problemas de fondo. O sistema en si mesmo. Non son eu o indicado para analizalo. É moi complexo.
E, porén, hai moitas realizacións aí dentro que valen a pena. É de xustiza recoñecer o labor dos que poñen alma, vida e corazón por faceren o que poden e o mellor que poden. Acendamos luces en troques de maldicir as tebras. Mas son parches.

Non serei eu quen non teña sensibilidade para todas as vítimas. As das sen razóns e delitos que están a pasar na nosa sociedade. Con elas convivo a cotío, coas súas desfeitas físicas e psíquicas. Sei das amarguras e das tristezas e sobre todos dos tremendos medos que se meten na alma para sempre. E das perdas irreparábeis. Para todos eles a miña solidariedade e, no que saiba e poida, o meu acompañamento sincero.

Mas volvamos ao tema: “Que noches tan tristes las de la prisión, suenan los candados, late el corazón”, dicía aquela canción dos meus tempo mozos.

Cando entras no cárcere e non preguntas a ninguén por qué está alí, comezas facendo un acto de sanación esencial de ti mesmo: Non etiquetar a ninguén. Só así encontras, de entrada, á persoa con toda a súa dignidade. Con alguén que sabe que contigo está empezando de novo. Que logo che vai abrir plenamente a súa vida da que non está contento, nin fachendoso. Que está doído e recomido por dentro pola culpabilidade, que tanto nos desestabiliza no esencial do propio ser e pola autoimaxe negativa. Se cadra, mesmo atopa aí unha pequeniña oportunidade, por máis que sexa insignificante, para recomezar un novo proceso de refacer el mesmo a súa propia vida.

O voluntario, fóra do trato persoal e personalizante, da relación de axuda e do acompañamento, non lle pode ofrecer moito máis. Lembrades o papel da Sister Helen Prejean no film “Pena de Muerte”? Pois iso mesmo. Mas iso, alí, é moito.

Unha das dificultades máis serias, que senten na propia carne, cómo recomenzar ao saír, ben sexa con permisos temporais, co terceiro grao ou coa condena cumprida.

A reprobación, a sospeita, o rexeitamento están aí, no novo cárcere: Na sociedade. Entras outra volta no círculo da miseria e segues na dinámica da auto destrución ou rompes co teu pasado, comezando unha vida totalmente outra.

Que fácil é falar. U-las esas oportunidades?
A nosa sociedade, nós, ti, eu, estamos moi preparados para acusar, culpar, incriminar, denunciar, reprobar, maldicir, proscribir, desprezar.
E para estimar, querer, valorar, apreciar, acoller, albergar, aloxar, hospedar, recibir, aceptar, amparar, guarecer, reeducar, rehabilitar, reinsertar, resocializar, rehumanizar, perdoar, .....?

Empeza a haber experiencias de pisos tutelados e de reinsercións laborais. Dicíame Darío: Saes de permiso. Danche 50 €. Só o taxi ata o primeiro pobo, custa 40. E neses catro días, que fas? Perdido polas rúas, sospeitoso para todos. Tes que comer. Vas a un Super e roubas unha barra de pan e un cartón de leite. Xa endexamais ergues cabeza! Ladrón de por vida! Peor ca os da trama Gürtel. Eses teñen defensores.

Que razón tiña Sartre cando na obra de teatro, A porta pechada, termina dicindo: "L'enfer, c'est les autres": O inferno son os outros.
Quero esperar que coas mans de todos faremos un camiño na noite e dime o corazón que algún día venceremos.

Campo Freire, Xaquín
Campo Freire, Xaquín


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania