Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

A muller: O sostén do noso tempo

lunes, 12 de marzo de 2018
As mulleres ó poder! Esta expresión, ata non hai moito, penso que se dicía con certa mofa. Pois non é para burlarse delas. Demostrárono o pasado xoves cando se manifestaron como unha piña por todos os seus dereitos e algo máis. Iso, e algo máis. Sempre admirei e sentín un gran respecto pola muller, en xeral, e pola galega, en particular. Todas as aldeas, vilas, cidades e incluso recunchos deberían ter un monumento á muller. Se non é por ela, a vida, en xeral, esborrállase. A muller é a base de todo, o sostén do noso tempo, da nosa vida. Dígoo e seino por experiencia. Pola miña nai e pola miña muller. A miña nai tiña catro homes na casa nos anos 50, 60 e 70. Ía cavar os eidos con nós e volvía para a casa á mesma hora ca nós, polo que ó chegar, os catro energúmenos sentabámonos para comer e, veña, Lola, pon a mesa. Pero antes tiña que acomodar os porcos mentres nós descansabamos ou faciamos que buliamos por aquí e por alá. Logo, para máis aquel, saíulle das entrañas, das vísceras de que tiñamos que estudar os tres. E estudamos os tres. Naqueles tempos. Con tres vacas, un burro, unha porca de cría e seis ou sete pitas. Alí, naquela casa, para subsistir, ou sexa, para estudar nós, vendíase de todo... desde os ovos ata os chourizos, desde o leite (canto podían dar unhas vacas que andaban todo o día arando?) ata os xamóns. De aí que diga sempre que eu comín, merendei e ceei pan e touciño, pan e touciño, pan e touciño (aquel touciño cheo de lardo). Os meus pais, pero principalmente a miña nai, andou arrastrada para que catro badocos ou bestas viviran cunha perna enriba da outra. A miña muller, máis ou menos o mesmo: tres bichos que... algunha man aínda lla botamos; unhas veces á gorxa e outras, iso si, á escoba. Algo é algo. Teño que defender ás mulleres á forza. Se non é por elas a engrenaxe da miña vida estaría máis que enferruxada. A muller é o verso que empeza o poema e, tamén, o poema do noso suspiro.
Rivas Delgado, Antonio
Rivas Delgado, Antonio


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania