Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Fóisenos ás Américas o Vindel

martes, 13 de marzo de 2018
Antes de que se me fose, alá me fun...

Un bichoquiño roíame moi dentro por non telo aínda visitado. Preguizas do demo que a un lle dan, pois no fondo ben de ganas que tiña de me ver con el e de lle dar un biquiño, aínda que fose coma darllo á miña nai defunta sobre o vidro impávido da morte de séculos que nos separaran. Séculos que nos illaron non sei ben por culpa de quen. Ollara nos xornais, tamén en internet... A foto del alí estaba, tiña cores nas letras –negros, vermellos e azuis tamén algúns- e un recendo imaxinado a pergameos vellos de avós e devanceiros que, no seu sagrado segredo, un moito quere...

Dicían que non se lle podía tocar –e iso que era meu, moi meu...!- porque viña de lonxe e non sei que mercadores doutros continentes o levaran consigo, e a eles xa que logo lles pertencía. Pobre bíblico Xosé vendido polos seus irmáns! Mais non! Non fomos nós! Como podiamos vender nós o noso irmán, ... a nosa nai!

E veña! -dálle que dálle- e nunca arrincaba. Mais xa ben que me urxía... Os xornais mañanceiros informábannos de que nun par de días remataba a festa. A festa, si. Porque eran cantos e emocións conxeladas no tempo os que o pergamiño Vindel agachaba en si. Música e todo había nel!

Arriaba esa mañá desde as comportas do ceo e a terra enchoupábase de choros acaecidos, presaxiando despedidas ingratas. Si, si, o día 5 deste mes deixaríanos Martín Códax e volvería ás Américas, dicíanme! Talmente coma un máis daqueles seus descendentes que virían ó mundo moito tempo despois del.

Mais non! Martín Códax viviu aquí, connosco, na súa terra, no seu fogar. Aquí viviu e finou. Cantaba, folgaba, bailaba e traballaba. E amaba. Alleo a calquera sospeita de auto-odio que nos seus descendentes inocularían, séculos despois, xentes alleas a nós. Non era el un ninguén. Falaba e cantaba ante reis –que os houbo e nosos- e ante labregos, plebeos ou peixeiras. Na súa lingua, que é tamén a nosa de hoxe! Ollade, se non, o que escribe e como escribe e sentirás que “como un irmán nos fala”... Hai sentimento e emoción, hai fondura coma a dos mares que el leva no seu ollar e no seu rítmico dicir...

En chegando ó Museo do Mar vigués, fun descendendo amodo ata o pequeno belén, agachado, onde lucía o pergamiño, quente e aberto coma un Neno Xesús. Biqueino demoradamente cos meus ollos. Inmortal e firme el desde a urna transparente que alberga eternidade. Ou era ela máis ben cova mansa, coviña, que ampara un berce convidando a nacer?

Amigas e amigos, évos tempo xa pra nacermos dunha vez e de verdade á nosa lingua secular e a nós mesmos!
Cabada Castro, Manuel
Cabada Castro, Manuel


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Noticias RSS Válido

PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania