Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Traizón, incongruencia, falacias...

viernes, 09 de febrero de 2018
Descoñecer que cada clase de realidades esixe a súa propia razón equivale a abrir as portas á traizón, á incongruencia, ás falacias, etc., empregándoa inadecuadamente. Penso que o mesmo metafísico Xavier Zubiri apunta nesta dirección cando nos advirte do erro da identificación do natural exclusivamente co elemental.

Considerar, por exemplo, que un átomo é máis natural que a complexidade dun obxecto con millóns de átomos; que o home, na súa constitución biolóxica única, é máis natural que o corpo social do que forma parte, esquecendo que a realidade persoal, modelada para desempeñar o seu rol social, exerce un certo control sobre as tendencias e instintos biolóxicos para manter o nexo que lle esixe a súa dimensión social, cos semellantes, leva a toda clase de condutas aberrantes e irrisorias.

O filósofo vasco sostén que o nexo entre os homes, na sociedade, non é algo PRIMARIO, senón CONSECUTIVO á unión biolóxica entre eles; pero é natural, e exprésao afirmando o seguinte, traducido ao galego: “O que queda claro é que o carácter formal e primario, radical, do fenómeno do nexo entre os homes non é unha UNIÓN senón unha UNIDADE PERFECTAMENTE NATURAL”. (Resáltoo con maiúsculas).

Penso, por conseguinte, que atentar contra esta unidade, é dicir, contra o corpo social, equivale a traizoarnos a nosoutros mesmos no desenrolo da nosa dimensión social, marxinando nada menos que todo un sistema de propiedades solidarias, en tanto que POSIBILIDADES, ignorando que é un sistema estabilizado mediante o cal se producen as reaccións e respostas adecuadas e correspondentes ás mesmas, cuxa garantía esixe comportamentos morais e, no seu caso, medios xurídicos para depurar as responsabilidades dos elementos humanos constitutivos do nexo social e das distintas clases institucionais derivadas.

Escuso dicir que o home, dende esa condición social, trata de converter esas POSIBILIDADES en REALIDADES; pero non só no ámbito social, senón que, tamén, e principalmente, abre vías de acceso ao coñecemento doutras realidades de carácter estritamente físico, e hoxe en día investigando nunha realidade supra–obxectiva, que se manifesta en todo o obxectivado, e que esixe un cambio nos paradigmas epistemolóxicos clásicos, como é o caso, por exemplo, da realidade cuántica, onde está esvaecida a dualidade suxeito / obxecto. (Reparen no Indeterminismo de Heinsenberg).

A necesidade destes cambios paradigmáticos tivo un lugar destacado na Escola de Francfort. Os membros desta Escola tiveron moi en conta a coñecida como RACIONALIDADE TELEOLÓXICA (Zweckrationalität), que Javier Muguerza explica así, en tradución ao galego: “Por racionalidade teleolóxica, á que sería máis apropiado cualificar de ´mesolóxica`, enténdese aquel uso da razón no que esta se aplica á determinación dos medios máis eficaces para a consecución dos fins perseguidos por un axente dado”. Este mesmo filósofo fai alusión a Max Weber, que se ocupou de constatar a implantación desta razón na vida social moderna, sobre todo no ámbito científico e técnico, con invasión da actividade económica e a organización burocrática da sociedade.

Pero Max Weber, aínda que considera que esta racionalidade descarga o pensamento humano de supersticións, prexuízos e erros, DUBIDA de que con ela se puidera acadar un progreso moral, porque só persegue fins que son medios para outros (económicos); pero non se ocupa dos fins últimos ou valores (que dignifican), é dicir, queda fora unha necesaria RACIONALIDADE VALORATIVA (Wertrationalität).

Xurde, pois, a necesidade doutra racionalidade non estritamente teleolóxica, para dar solución aos problemas morais, e xurídicos, da que se fai eco Habermas, introducindo a RACIONALIDADE COMUNICATIVA, con base na súa teoría da linguaxe.

Fago estas referencias, non para remansar teoricamente nelas, senón só para documentar e resaltar aquí a NECESIDADE de contar con esta diversidade de racionalidades, a fin de evitar as incongruencias e falacias que se producen na aplicación pouco coidadosa da razón ás distintas modalidades da realidade, sen excluír o USO INCORRECTO DAS FORMALIDADES DOS RACIOCINIOS E RAZOAMENTOS, nin o empeño en apresurarse a obter conclusións que concorden coas nosas actitudes, aínda cando sexan manifestamente incorrectos. Hai abundantes exemplos nos eventos cataláns.

E xa que viñemos caer nestes frecuentados eventos, prégolles a vostedes que me concedan unha pouca de benevolencia, para, considerando o exposto máis arriba, non desaproveitar a ocasión de incidir na temática farto aburrida do separatismo catalán, que non só nos regala chuscos exemplos de descarada e vergoñenta irresponsabilidade, senón tamén un exemplo de teimosía salpicado de traizóns, incongruencias e falacias.

Porque, cando menos, a TRANSMUTACIÓN que adoitan facer, algúns independentistas, proxectando a súa individualidade biolóxica na modalidade que lles impón a condición de membros da UNIDADE do nexo social (como moi ben se evidencia en certas actuacións parlamentarias e outras intervencións públicas) lévaos a incorrer no erro ao que se refire Zubiri; e traizoando non só a UNIDADE do nexo social, senón tamén desconsiderando a súa dimensión social en canto tales realidades persoais, aldraxan a propia dignidade persoal, e activan o motor de toda clase de incongruencias e falacias, seguidos servilmente por aqueles que non razoan de forma autónoma.

Pero resta dicir algo que, con toda modestia, paréceme relevante. Os independentistas gozan cubrindo falazmente a España de insultos, e semellan ignorar que eles pertencen á SOBERANÍA desta Nación, a ese nexo do pobo organizado, do que emanan “todas as manifestacións do poder”, que traducido aos termos que estamos usando aquí, poderíamos afirmar que a “transmutación”, á que fixemos referencia, é unha incongruente funcionalidade infiel ao pobo español, a esa “unidade perfectamente natural”, que non é PRIMARIA, senón CONSECUTIVA –aplicando analoxicamente o criterio zubiriano– á UNIDADE HISTÓRICA DOS TERRITORIOS ESPAÑOIS, que a fundamenta.

Polo tanto, quen racha esta “unidade territorial”, atribuíndose un poder soberano que non ostenta, avalado por unhas maiorías dun Parlamento, con competencias “consecutivas” á soberanía española, da que el mesmo forma parte, evidénciase traidor a si mesmo e ao Estado Español, e incorre nunha ilegalidade e nunha ilexitimidade que vician calquera intento de xustificación, arrastrándoo a caer nas máis puerís incongruencias e a artellar razoamentos non concluíntes por falaces, e, a veces, fundamentados en premisas mendaces.

Acaso non sabían os independentistas que se presentaban a unhas eleccións AUTONÓMICAS, NON AS DESE ESPERPENTO DE REPÚBLICA?. A que veñen, entón, todas esas ocorrencias coas que se despachan a diario?. Pode caerse en maior grao de estupidez, con eses estraños comportamentos de signo atrabiliario, incluso solicitando unha impunidade que luxa a honorabilidade e ridiculiza as actitudes, e fai dubidar das aptitudes, de quen o fai.
Rubal, Pedro
Rubal, Pedro


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania