Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Parece que aínda foi onte

sábado, 13 de diciembre de 2014
Parece que aínda foi antonte, o día 11, cando Manolo Rodríguez López, o poeta de Paradela, cumpriu oitenta anos. E non o parece soamente. Así foi realmente. Pasábaseme case sen darme conta, -como anda un con tantas cousas na cabeza-, se non fose polo seu fillo Santi que mo recordou desde este mesmo espazo dixital. Agradézollo, porque se non, o mesmo se me ía o santo ó ceo e non felicitaba a Manolo no seu oitenta cumpreanos.

Que inconsecuencia! O santo ó ceo claro que se foi. Si, foi dar unha voltiña por aló o santo anxo da garda, e grazas a iso puido chegarlle a Manolo a miña felicitación no momento xusto, antes da hora de deitarse.

Vedes como os anxos non teñen prezo como recadeiros, ou emisarios?. Xa andamos un ano máis rememorando o gran recado que lle chegou a María por medio de Gabriel e comezaron os pregóns do Nadal. Pois, o primeiro pregoeiro do futuro Nadal foi Gabriel.

Non me estou botando do rego, non; que Manolo tamén cría entre brétemas ese misterio de amor que agora xa pode entender moito mellor ca o mellor teólogo.

Pois si. Perece que foi antonte, ou, mellor dito, onte, cando aló polo ano 1979 falei por primeira vez con el por teléfono, gazas a Xulio Xiz, pra artillarmos a maneira de ir cos Baluros e coa obra de teatro “Vaise pechar outra casa máis” ó Centro Galego de Barcelona. Manolo conseguiuno, presentou alí ó grupo e a peza e mandou unha crónica sobre o éxito acadado que aínda hoxe nos fai poñer colorados. Foi unha experiencia inesquecible grazas á que naceu unha amizade inmorrente.

Inmorrente, si; porque se na Vida Eterna non perduran as amizades, eu doume de baixa. Agradecería que ninguén se apurase a escandalizarse ou a considerarme irreverente. A ver: Deus é amor. O Ceo ten que ser a culminación do amor aquilatado como ouro no crisol. Non hai amizade sen amor. Logo, sen amizade, non é ceo. Ou non?

Pois, xa que logo, non parece que fose onte, senón hoxe mesmo cando naceu unha amizade sempre viva, renovada e vizosa. Xa lle gustaría a esa triste señora enloitada, madriña de multinacionais armamentistas, ter o poder de matar o amor e a amizade; pero, fastídiase, que aí non dá chegado a tanto… polo de agora.

Parece que aínda foi onte cando alí mesmo no Centro Galego nos presentou Manolo ó gran intelectual, pero sinxelo franciscano, Manuel Blanco Castro e a min. Andando o tempo, e xa despois do pasamento de Manolo, seguimos véndonos en Lugo, na casa da docísima e caladiña Irene, hoxe medio viúva temporal de Manolo, ata que se reencontren no Alén sen que nada poida volver a separalos. E, xa que citei á muller de Manolo, aproveito pra reafirmarme no desacordo co dito, machista á miña maneira de ver, de que: “Detrás dun gran home sempre hai unha gran muller”. Mentira. Pra facer dun home regularciño un gran home, abonda cunha muller de regularciña pra baixo; pero, tanto Irene coma o seu home son ámbolos dous de regularciño pra riba.

Parece que aínda foi onte cando hai vinte e cinco anos despedíamos temporalmente a Manolo no cemiterio de Paradela, tendo a seguridade de que a súa vida, coma a de todos, non é “un río que vaya a dar a la mar que es el morir”; senón que vai ó Océano das mesmísimas fontes da Vida.

Tamén parece que aínda foi onte cando no cemiterio de Lugo lle dicíamos: “A Deus” a Manuel Blanco e el repousaba por fin de tantas amarguras como a vida lle deparou e de sufrir por ver como lle tiñan arroubado un libro seu que apareceu publicado con nome doutros.

Parece que aínda foi onte cando Manolo me convidou á festa de facer varias viaxes co seu gran amigo, -despois tamén meu-, Don Ángel Fole, Si Señor. Que gozada! Indo cara a Veiguiña visitar a algúns dos Quirogas, Don Ángel levaba dez temas de conversación ó mesmo tempo. Seis con Manolo e catro comigo. Había que ir moi atentos a ver con cal dos temas saía despois de cada silencio. Si, Señor!

En fin. Non debo alongarme, aínda que tería moito pra onde.
Parece que aínda foi onte, pero non. É hoxe. Hoxe, Manolo, segues vivo, nos teus familiares e amigos que, aínda que o pretendésemos, non poderíamos esquecerte; e nos froitos da obra ben realizada polo obreiro responsable; e no laio do emigrante que nunca marchou de vez; e nos versos namorados dunha Terra Nai espoliada pola forza dos seus fillos; e nunha exposición itinerante; e nunha Web que vai medrando cada día; e nun certame literario que leva o teu nome e o de Paradela polo mundo; e, sobre todo, Manolo amigo, cremos que segues vivo noutra dimensión, porque tampouco comulgamos na súa totalidade con aquilo de Bécquer: “Partimos cuando nacemos, marchamos mientras vivimos y al tiempo que llegamos, fenecemos”. Ó tempo que chegamos non perecemos, senón que rematamos as etapas de maduración e acadamos a última meta na que nos agarda “a coroa de gloria por ter combatido ben nos combates aciagos e turbulentos”.

Por iso, amigo Manolo, non che podo dicir: “Ata nunca”. Dígoche: Ata por aí pola Vida a calquera hora de calquera día. E, como seguro que xa te manexas ben e te relacionas con outros amigos influíntes, a ver se podes gardarnos un sitiño por aí. E, se non é moito pedir, gustaríanos que non fose moi lonxe de ti, porque se nos vai acurtando algo o oído e ti nunca erguiches moito a voz, aínda que sempre tiveches abonda pra denunciar, sen miramentos, inxustizas e opresións. A que ven todo isto? Pois, home, a que queremos escoitarte ben cando nos recites os novos poemas nos que cantas amenceres noviños do trinque pra renovadas alboradas. Amén.
Carballo, Xosé Manuel
Carballo, Xosé Manuel


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania