Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Es ti?

lunes, 24 de febrero de 2014
Onte mesmo, paseando polo Facebook, atopei o perfil dunha muller xove, cuxa faciana me soaba moito e o seu nome tamén, pero non estaba seguro dos apelidos. Polo que colgaba no seu muro, tampouco me atrevín a aseguar se era quen eu cría que podía ser. Por si acaso contiven as miñas maneiras dentro da prudencia e a edecuación necesarias, non fose meter a pata na mensaxe que lle mandase e crear un malentendido, sobre todo tratándose duhna dama. Hoxendía, na época do despiporre, compre andar máis avisados cá nunca, porque axiña te acusan de acoso, e logo en lugar de acariñar flores, énchenche a cara de merda.

Como había moitos anos que á suposta muller lle perderá a pista e eu seguía a pensar que a tal do perfil era unha rapaza que frecuentara nalgún tempo as miñas clases e moi aficionaba a disciplina que eu profesaba ( a Literatura ), non aturei perder a ocasión e saber dela e cómo lle ía. Foi daquela que lle ceibei unha cauta mensaxe, a medias entre laudatoria e curiosa. Máis ou menos así:

“Coido que eres quen eu penso. Pola foto parécesma. Polo nome apocopado, tamén. Pero non estou seguro. Dende esas alturas onde non sei se miras os amigos do Fecebook ou a inmensidade da vida. De todos os xeitos ¡quen estivera a túa altura! (na foto ela está no cume dunha montaña) ¿Desde onde estás agora poderías re-escribir un daqueles relatos desesperados como os que algún tempo argallaches en Franciscanos-Lugo? Que as musas te protexan e os sátiros te respecten. Ou como ti queiras”.

Xa dixen que a asignatura que eu explicaba naquel tempo era a Literatura Cast. e algunha tempada tamén Cultura Clásica. Isto aclara algúns termos da miña mensaxe. A ela dábaselle moi ben artellar relatos breves e historias de ficción moi interesantes e maduras para a súa idade. A cultura clásica a fascinaba moito, aínda que era moi liberal no andar, no vestir e no pensamento. Por iso mesmo, ao remate da miña mensaxe eu escribía: ” que as musas te protexan e os sátiros te respecten. Ou como ti queiras”. Ou sexa, encoméndeina a Deus e ao diaño. Durante os meus anos de docencia sempre procurei ensinarlle aos meus alumnos o respecto pola liberdade de conciencia e pensamento e a ética individual, daquela non quería estragar de súpeto a miña traxectoria, desexándolle tratos preferencias con musas ou ben con sátiros…Só quería saber, paréceme lóxica esta curiosidade, se era ela ou non, e cómo lle ía.

E miren vostedes o que é a vida. Como ao escribir estas liñas xa non recordaba as verbas exactas que empregara na mensaxe que lle tiña posto, clikeei o Facebook e velaí atopei a súa respostiña, esta: “Luca CP. Si son eu si,si. Grazas polas túas bonitas palabras. Imaxino que che gustará saber que o amor que nos trasmitías nas clases pola literatura, e, sobre todo, pola escritura, non decaeron. Todo o contrario, aínda sigo buscando tempo para escribir, e sería pola altitude, pero nesa viaxe ( unha estadía de investigación para a miña tese doutoral que fixen en México a finais do ano pasado ) as musas rondáronme moito.”

Vaites, vaites. ¡ Como é a vida! Cando eu pensaba falar neste articuliño sobre o relativismo e os balbordos enxenicados que nos degoran na conversa cotidiana de todos nós e todos eles, duns e doutros, en tódolos ámbetos, - políticos: levantiscos ou xacobinos -, nos nosos días e nas nosas noites, velaquí que todo é, polo que parece, máis sinxelo, máis doado, máis orixinal e polo mesmo único : lembranza, recoñecemento, agarimo, gratitude e esperanza certa.

Vaites, vaites.
Mourille Feijoo, Enrique
Mourille Feijoo, Enrique


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania