Velaquí unha Fisterra. Un bo lugar para a diaria morte do sol que os Romanos viñeron presenciar. Pero especialmente un bo lugar para vivir desde que o home habitou a terra.

Alguén proclamouna a terra “dos mil ríos”. Os poetas cantaron as súas planicies, os seus vales, os seus cumes... Galicia é un pequeno país tan vario que abarca desde os altos cumes ás repousadas praias das rías baixas; das agrestes e altas rías da súa costa norte ós feracísimos vales do interior. Desde a ampla Terra Chá da primeira canle do Miño ó dourado país das terras do ouro.

Un país de case trinta mil quilómetros cadrados e tres millóns de habitantes. Con lingua e cultura propias, con goberno autónomo e unha conformación individualizada, de modo que a mesma xeografía marca que o noroeste da Península Ibérica, é un lugar perfectamente delimitado para que a historia constante que esto é GALICIA.

Os textos escolares establecen que Galicia limita ó norte co Mar Cantábrico. A el ofrécese a terra en constante loita, formando as rías altas, comparables unicamente ós fiordes nórdicos.

Ó oeste, o Atlántico. Aínda hai lugar nel para as fortes rías altas, pero de seguida comezan as baixas, nas que o mar e a terra se unen para formar un perfecto tratado de turismo.

Ó sur, Portugal, o país de “máis alá do Miño”. Tan lonxe durante tanto tempo. Tan preto en costumes, en historia, en lingua, no corazón... Se dous mares son perfectos límites para norte e oeste, o Miño é en boa parte liña de demarcación polo sur.

Polo este, outro río, o Eo, marca límites con Asturias. E desde o Eo, cara ó sur, altos montes forman barreira para separarnos ou unirnos ó resto das Españas. A máis alta Galicia sabe de cumes brancos, e completa a nosa xeografía -dulcísima e ruda á vez- marco incomparable para a vida das xentes do país da fin do mundo.
Os habitantes desta terra tiveron, sen embargo, que emigrar para gaña-lo sustento. E hoxe somos quizais máis galegos na diáspora que os tres millóns que vivimos en Galicia. E as colonias galegas de Bos Aires, Madrid ou Barcelona, son tan populosas como calquera cidade deste País.

Santiago, a capital administrativa, política e relixiosa, meta final de tódolos Camiños de occidente.

A Coruña, a cidade vital do comercio, o turismo e a cultura.

Lugo, 2000 anos de historia, con vontade de futuro... vida que xorde e reborda da muralla romana que o abraza.

Ourense, a capital das terras do Ouro.

Pontevedra, a cidade antano mariñeira.

Ferrol, a cidade de ferro.

Vigo, a gran cidade industrial do sur de Galicia.

Hoxe pódese falar da Galicia das cidades, pero hai esa outra Galicia das pequenas vilas ou dos minúsculos pobos, aldeas ou lugares, xa que este País ten máis de 9,000 núcleos habitados no seu diseminado vivir.
Os galegos somos, case é un tópico, producto dun crisol de razas. Pero é certo. Fomos invadidos por case todos. Polos camiños de montañas que conducían ó centro da península chegaron os suevos, os romanos, os árabes, os franceses... Polo mar, os fenicios, os bretóns, os normandos...

E no final do mundo, nesta fisterra, aprendemos -ó longo dos séculos- a convivir, a recibir ó viaxeiro como ó propio... aprendemos a ser xentes pacíficas, amigables, acolledoras... acostumadas a ver pasar ante nós a vida e a integrarnos nela.

Conservamos da noite da historia vellas crenzas que afloran no noso folclore, nas nosas costumes... E facemos lume para celebra-lo solsticio de verán... levamos exvotos ós lugares de culto... ou camiñamos por sendas milenarias para dar culto á auga, ó sol, ós astros, ás pedras.Os habitantes deste país temos un idioma propio con fortísima vitalidade que está dando e deu singulares contribucións á cultura dos últimos séculos... Deste idioma, o galego-portugués (en tempos o idioma culto de toda a Península Ibérica), é o maior monumento das Cantigas de Santa María, do Rei Alfonso X, o Sabio. Nunca a maior altura brillou o idioma que cando serviu para expresa-la devoción dun Rei sabio que viviu hai setecentos anos. E nunca máis preto da esencia da galeguidade que nos versos da mellor poeta que o romanticismo alumeou e que para este País representa o maior piar da súa literatura moderna: Rosalía de Castro.

A nosa historia. Galicia tiña xa unha riquísima actividade á chegada do romano, hai máis de dous mil anos. Roma colonizou a infinidade de pobos que aquí vivían, construíu calzadas, fortificacións, pontes, faros... E deixounos as súas leis, o seu idioma, a súa cultura...

O mesmo romano recoñeceuno... Foi este o lugar de máis difícil conquista de todo o seu mundo. E os últimos galegos refuxiáronse no Medulio, lugar hoxe descoñecido, onde foron asediados por auga e por fame, preferindo morrer antes que renderse ó invasor. Con esta xesta comezaba a nosa historia escrita.

Bárbaros, normandos, árabes... invadiron este país a sangue e lume. Pero a cada razzia ou destrozo, os galegos ían recompoñendo o destruído, reconstruíndo o País.
Señores feudais que levantaron fortalezas. Irmandiños populares que as derrubaron para logo reconstruílas á forza... Xentes de fe que levantaron singulares construccións pétreas para maior gloria de Deus... Xentes sinxelas fixeron día a día, século a século, este País que hoxe recibimos como o maior dos tesouros.

O noso saber histórico mestúrase coas tradicións e lendas, producto de que sabe que crenzas, quen sabe que culturas esquecidas... E crese que cada lagoa desta terra acolle unha cidade mergullada, cuberta polas augas para expiación dos pecados das súas xentes.

Hai pontes con lenda que se cre -é o caso de Pontedeume- que foron construídos polo demo nunha soa noite para gaña-la alma dunha aflixida doncela que así puido cruza-lo gran río e ver, por última vez, ó seu amado.

Hai lendas de tesouros sen conto, do tempo “dos mouros”, que estarían soterrados nos castros, nas mámoas, en calquera monumento megalítico.

Hai sagradas pedras, conservadas durante séculos porque os nosos sabios antepasados souberon asignarlles lenda previsora... Unha, está repleta de ouro, e que o consiga será o máis rico mortal... Pero a outra está chea de alcatrán, e se non se soubo elixir inundarase o mundo con el.

Perviven neste pequeno-gran país costumes ancestrais que nin a técnica nin a modernidade poderán facer desaparecer...

As feiras populares, ocasión de reencontro, diálogo, trato e convivencia de xentes campesiñas...

As romarías a santos milagrosos, onde atopan un lugar adecuado de expansión as firmísimas crenzas; a devoción popular.Os traballos artesáns con tradición de séculos, para lograr humildes obxectos cargados de significado moito máis que utilitario.Os lentísimos e coidados procesos para a obtención de productos, especialmente os gastronómicos, que evidencian un amoroso coidado que só os habitantes dunha terra vella poden proporcionar.

E todo iso compatible cun desenvolvemento que os tempos depararon... que comprende unha importante infraestructura industrial na transformación da madeira, na construcción naval, na agricultura, gandería e pesca, na extracción, no sector de servicios... pero tamén nas novas tecnoloxías, no turismo, na moda... Galicia está dando un gran paso cara diante. Busca o seu futuro sen renunciar ó pasado. Aposta forte por ser un País moderno, pero funde con firmeza as súas raíces no rico acervo da tradición, da historia.

Mil ríos, dos mares, duras cumes e plácidos vales... Sete grandes cidades... Un idioma riquísimo e milenario... Dous mil anos de historia escrita e un camiño aberto cara ó futuro.
Esto é Galicia: Un pequeno-gran País..