Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

María Castaña, unha necesidade

viernes, 12 de octubre de 2012
O outro día deixei o meu artigo sobre a Lenda da campá de Huesca un pouco colgada do fío. Quero hoxe darlle unha puntada máis aínda que só sexa, e vostedes perdoen, para levar a auga ao meu muíño. Trátase dunha pequena variante na trasmisión literaria, mesmo documental, do que parece ter sido un acontecemento histórico. Segundo esta versión, o mestre do rei Ramiro II únicamente lle dixo a Su Majestad que, para acabar con tada aquela revolta ou insubordinación dos xefeciños territorias da súa xurisdición, construise unha campá que fose tal, que o seu son se ouvise en todo o seu reino. Daquela, o rei, que ao que semella, non era tonto de todo, pensou de facer unha que fose ben sonada, e non se lle ocurriu otra cousa que facer unha campá coas cabezas rebanadas daqueles emerxentes ou pretendientes a aprendices de caudilliños. Evidentemente a cousa foi sonada, nunca mellor dito.

É ben certo que hai feitos individuais, que superan en magnificencia acústica a toda unha multitude de 90.000 gorxas berrando “independecia”, poño por caso, nas senyeras bancadas dun Camp Nou de diario ou de domingo: tal foi o caso daquela fundición de músculo e cabelos, levada a cabo entre a Costa Brava e os pirineos oscenses aló polo ano “escuro” de 1134.

Así eran os modos políticos naquel tempo e desde a autoridad, desde arriba, e deixémolo conto aí e sen outras consideracións de maior fuste académico e mellor vistas arestora, e co precavido aceno para a circunstancia actual de que a democracia sen lei só é populismo e en último termo o medo sempre garda a viña ou pode levar a que as pasións e a regueifa vaian deixando sitio á conversa e o acordo obviamente cordial ou tenso.

Vexamos agora tamén cómo se procedía naquelas épocas en semellantes casos, pero desde abaixo, desde a base que se di. Foi, entón, aló polo século catorce e aquí en Lugo. Naquel tempo era dono desta cidade o bispo señor feudal Don Pedro López de Aguiar, quen tiña como mordomo a un tal Francisco Fernández. Noutras rexións na Europa do tempo xa naceran os comúns e “concellos” contra o abuso das señorías feudais, pero por aquí o réxime abusivo estaba aínda no seu cumio, e moito máis nesta nosa cidade episcopal que o sería ate moito máis tarde. O pobo, grande parte do pobo, tiña que aturar, si ou si, a autoridade unipersonal, despótica, ás veces ilustrada, faltaría máis, os trabucos, os “manes” e desmanes dos bispos señores. O caso é que pouco a pouco foise quentando a xente e aconteceu unha revolta, da que se puxo ao fronte unha tal María Castaña. Ela mais seu home e seus cuñados entraron na catedral co ánimo de esnafrar literalmente o bispo. Non o atoparon por ningures. A quen si atoparon no seu lugar foi seu mordomo, ao que lle ceibaron unhas coitelas de coidado entre o peito e a res, deixando totalmente esmendrellado no sitio.

Nun e noutro caso – no da campá de Huesca e no de María Castaña – o protagonista é o mesmo e o fío conductor tamén: o poder ou se ten ou se pretende ou se abusa del. Cando as cousas se converten en preguiza ou en despotismo ou en coartada cobarde casi nunca se perde o tempo recordando os heroes e heroínas do pasado. Non por nada.
Mourille Feijoo, Enrique
Mourille Feijoo, Enrique


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania