Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Nós, non queremos ser galiñas, e moito menos azuis

jueves, 16 de agosto de 2012
Hai poucos días falei con Tilde. Contoume isto, con moita graza. Merece ser coñecido de todos nós. Cómpre reflexionarmos. Tilde é administrativa, acorda dos nenos e fala máis con eles, porque Xacinto traballa fóra. Agora coa crise obríganlles a facer horas e incluso festivos. Chega case sempre de noite e érguese moi cediño. Xa comezan na casa a falar da volta ás aulas e onde mercar os libros. Tamén de zapatiños e mesmo da vestimenta. E nestas que os dous miúdos opinan sobre a escola polo que escoitan dos outros e polas propias decisión e temores.

Ana ten dez anos. Cidre vai para seis. Velaquí:

− ANA.- Mamá, eu non quero ser galiña e moito menos azul. Sempre nos dixo o avó que as galiñas cando enferman de morrer pónselles a crista azulada. Eu non quero ser galiña nin ir a esa escola. Eu non quero morrer como a galiña, por estar azul.

Os fillos dos da fábrica, onde traballa o papá, eses van ao colexio, á escola. Sen máis. E non lles chaman galiñas. Non son galiñas azuis. E a nós si que nolo chaman: “Pitas, pitiñas, pitas, vinde para dentro”. “Xa saen as nosas galiñiñas”. Eu non quero ser galiña de ninguén. Teño casa coma a xente.A nosa casa.

− CIDRE.- Pois eu tampouco quero ser galo. Eu só quero ser neno. O voso neno. O neno de Xacinto e de Tilde. E con iso estou contento. Se algún día me perdo e digo que son galiña azul igual me levan para un galiñeiro.

− NAI.- A ver, Ana e Cidre. Vós non sodes nin galiñas, nin galos, nin pitos. A Galiña Azul é un conto moi fermoso dun escritor galego que se chamaba Carlos Casares. Algún día falaremos.

− ANA.- Pois a min díxome Casilda, que xa é grande e sabe moitas cousas, ten quince anos, que iso da galiña azul ven dun señor que agora manda moito, corre polo Vázquez, que quitou o nome de galescola e púxolle o nome de galiña azul. Porque non quería escolas de galos.

− NAI.- Non, nenos. O de Gal-escola ven das escolas onde tamén se aprende a falar en galego, en español, en inglés. En todas as linguas. Pero ese señor, do que vos falou Silda, non gusta de que os nenos aprendan galego e borrou ese nome de galescolas, que non eran escolas de ningún galo, e prohibiu que alí aprenderades cancións en galego. Por exemplo: “Que din os rumorosos na costa verdescente”, un poema de Eduardo Pondal. E así outras como: Adiós ríos, adiós fontes, adiós regatos pequenos”, unha poesía de Rosalía de Castro.

− CIDRE.- Pero esa dos rumorosos é o noso himno. Que ten de malo aprendelo? Vós cantádelo e, nas festas, tamén o tocan e cantan todos ao acabar. Aos grandes non hai quen vos entenda. Sodes complicados. O outro día cantaron o himno inglés nos xogos e non pasou nada.

− NAI.- Non vos preocupedes. Esas son modas, son zunas que pasan, son arroutadas. Hai moita xente que non está de acordo con ese señor e con algúns outros que lle teñen xenreira ao noso galego. Eles din que non é fino, que é a lingua do pobo, dos pobres, e non a dos que mandan, que non serve para nada, e así outras andrómenas.

− ANA.- Sigo dicindo que sodes complicados abondo. Como que o galego non serve para nada? E logo nós en que estamos a falar. Si. Xa sei que temos que saber falar en máis idiomas có de un. Por exemplo Christopher é dun país de fóra. E non é rico. E por iso xa non pode falar no seu idioma? Eu xa sei dicir: “Comment allez vous”. “Good morning, mamy”. Wie gehs’t. Mille grazie. Tive muito prazer em conhecê-lo. E en ruso, mamá, dise mat, pero escrébese doutra maneira e eu non sei aínda ler en ruso.

− CIDRE.- Pero iso non fai de menos que falemos en galego, non si? Falar galego non é falar mal, ou?


O diálogo seguiu ese e moitos outros días. Cada xornada unha é unha “galescola” doméstica que non escola do galo nin de pitas azuis. Dá que pensar o asunto. Non si? Se o sabe o Feijoo!
Campo Freire, Xaquín
Campo Freire, Xaquín


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania