Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Respecto e convivencia

miércoles, 16 de mayo de 2012
Daquela eu aínda non sabía que había módulos de respecto. Foi unha das grandes e gratas sorpresas que atopei nos meus primeiros contactos de voluntariado no Centro Penitenciario.

O Módulo 7 estaba aínda nos seus comezos e fun vendo como medraba. Mellor, eu fun crecendo canda a eles. Porque o máis importante foron as persoas que me acolleron e axudaron a ir avanzando na vida. Estou a falar dos reclusos e tamén do persoal responsábel. Doulles as máis sinceras grazas. De todos eles aprendín moito o que é iso do respecto. Hoxe quero ofrecer algúns pensamentos do que logo fun lendo e meditando:

Respecto é a actitude e a acción do ser humano para non danarse a si mesmo, nin aos seus semellantes, nin ás súas contornas.

Respectar é cando sabes que estás facendo ben e te sentes conforme contigo mesmo. É aprender a comportarse en cada momento. O respecto é a base do entendemento entre os seres humanos. É a ilusión que nos fai sentirnos mellores.

Temos que aprender a respectar para que os demais nos respecten. Respecto é a capacidade de aceptar todo canto hai de vida en toda a biodiversidade que nos arrodea e a cal pertencemos.

O respecto é algo importante que xa che ensinan cando es neno. O respecto é un valor que non se herda, adquírese. O respecto é a excelencia da humanidade e empeza contigo. Se ti te respectas a ti mesmo, os demais respectarante. Respéctate a ti mesmo e nunca, nunca, deixes que che perdan o respecto, porque dificilmente o recuperarás.

A inclinación ao respecto nace con todos e de nós depende que o practiquemos. Se queres que te respecten hai que aprender primeiro a respectar. Se todos nos respectásemos os males do mundo desaparecerían.

Recorda que un amigo, se che quere de verdade, apóiate e axúdache. Pero, sobre todo, respéctate. Se desexas conservar a un amigo, tenlle respecto sempre. O respecto é ter consideración coas persoas maiores, coa muller, cos nenos, cos menos dotados, cos máis débiles, con todas as persoa. O respecto ha de ser ecolóxico.

Respectar o mundo, o universo. O respecto é a base para que o mundo cambie. O respecto ao dereito alleo é a paz, xa sexa entre as nacións ou entre os individuos. Unha persoa que respecta é respectada.

Cando os que mandan o fan sen respectar, os que obedecen comezan ben axiña a perder o respecto.

Ten respecto e obterás moito a cambio. Respectar é aceptar ao outro como é, coas súas grandes diferenzas e ata cos seus defectos. Respecto é a posibilidade de aceptar os teus defectos e as túas virtudes sen pór en cuestión o que ves nos demais, porque xamais obterás doutros o que non es capaz de darte a ti mesmo, xa que na medida que o logres serás capaz de outorgarllo aos demais.

Respectemos as identidades. Na natureza todo é diferente. Unha pinga de auga non é igual a outra. Unha folla presenta grandes diferenzas coa outra. Por que nós, os seres humanos, denigramos ao diferente?

Respecta ao teu igual, como desexas que te respecten a ti. O obreiro ten máis necesidade de respecto que de pan. De pan aliméntase o corpo, de respecto, a alma. Ao perder o noso lado humano fixemos do respecto un mito. Empeza por respectar para que te respecten, porque se hai algo que debe acompañar ao respecto é a reciprocidade. Se te sentes ben respectado polos demais, debes respectar para que os demais se sentan ben. Vale máis ter o respecto dos demais que a súa admiración.

O respecto é o máis importante que todo o mundo necesita para lograr o que queremos. O respecto é o poema de amor da dignidade humana. Respectar é saber cando podemos facer aos demais felices e sobre todo, co respecto, fórmase unha das bases para un verdadeiro amor. O respecto ábrelle as portas á verdade.

O respecto é a posibilidade que o home ten de ser libre. Respectar é: Deixar ser e vivir. Respecto é algo que sentes por unha persoa á que ti estimas. Se non existe o respecto, non pode existir o amor, e xa que logo non vale a pena a vida .

Que paradoxos tén a vida! No cárcere topei: Respecto e convivencia. E a sociedade en liberdade, por contra, provócame outra meditación ben diferente. Eis uns retallos actuais:

O Valedor do Pobo, Don Benigno, perdeulle ou respecto ao pobo e a Institución para a que foi designado. Xa non é nada. É un ninguén. A quen serve?

Don Jesús Vázquez dá a cotío sobradas mostras de falta de respecto á lingua e á cultura do seu propio pobo, A Galiza, a quen ten por misión e oficio defender, coidar e alentar. Perdeuse ou respecto a si mesmo. E outro tanto se pode dicir da traxectoria pública de D. Anxo Lorenzo e asemade do Presidente da Xunta de Galiza, D. Alberto N. Feijoo.

Palabras mentireiras arreo. Tentan cargarse dunha razón que son ben conscientes de estar a perder cada vez que magoan a nosa identidade colectiva, na máis nidia expresión do noso ser, o patrimonio espiritual colectivo, como son a lingua e cultura galegas.

Agora que chegan as eleccións, xa volven e aumentan as grandes mentiras nos medios do seu monopolio, nos que meteron cartos públicos a esgallo. Eses cartos que sacan para a sanidade, para as escolas públicas, para a investigación, para a universidade pública ou para a lei de protección á dependencia. Esa lei para a que D. Bnigno pide a desaparición.

O comezo do respecto é non traizoar a fidelidade. E no exercicio da súa función pública, no tocante á lingua, á cultura da Galiza e aos servizos sociais, estes señores non son fieis, por moito que fagan discursos enfonchados e moi agresivos.

Para as súas persoas individuais teñen todos os meus respectos. Nas actuacións do exercicio das súas responsabilidades públicas non brillan pola súa acción respectuosa. Algún día, xa hoxe e a cotío, a historia ten de pedirlles contas moi serias do seus desprezos reiterados, dos libros en galego queimados, mesmo das súas persecucións e das grandes desfeitas que deixan detrás de si.

Perderon o respecto. As súas obras non os honran. As diversas institucións xa ergueron reiteradamente a súa voz. Está aí nas hemerotecas: RAG, Consello da Cultura, etc. É unha cuestión de lesa dignidade.

Porén, nós, o pobo galego, tampouco estamos exentos de culpa. E non valen as desculpas de que nos obrigan a dicir que chove.

Celebremos con honra, respecto e dignidade a Valentín Paz Andrade nas Letras galegas do 2012.
Campo Freire, Xaquín
Campo Freire, Xaquín


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania