Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

O Venres Santo dun crente anticlerical

viernes, 02 de abril de 2010
Atópome novamente na Auria de case todos “Nós”. Na Rúa do Paseo xa non está o Roteiro de A Esmoga mais no seu canto aparece un novo panel publicitario, moi axeitado el e na mesma liña de achegamente e encontro entre cidadáns de vida e morte e fitos literarios da urbe ourensana. Desta vez a súa escrita e os seus debuxos rezan tal que así: “ Escolma de escritores literarios con narrativa na cidade de Ourense”. Un bo feixe deles: os de sempre, os modernos, os posmodernos e actuais, e os do futuro tamén... Cada vez degórame máis a“biblioteca” esta, aberta ao aire dunha Galicia prometedora dende Ourense con amor. E, moi acougado así, seguín paseando cara o Parque San Lázaro, o Hotel San Martiño e a Rúa Curros Enriquez...e alá... ao pasar o Río, a “primeira locomotora” do tren, coma “...unha Nosa Señora... de ferro”, “tan milagrosiña”. E dende a evocación, fiquei, xa que logo, longo tempo na Avenida do vate, onde nas súas beirarrúas o verbo do poeta celanovés zurrichaba ardidos zumes de anticlerismos liberal ao tempo que nas ás do vento voaba a lírica pomba da súa relixiosidade telúrica e beata. Telúrica, de limo antropolóxico; beata, do beato Santo Cristo persoal do evanxeo e do entretempo do Novo Comezo.
E non veñamos agora coa típica esquizofrenia do noxento “bandolerismo” hermenéutico: os peitos nús da nai dona Petra merecen o tremor do noso respeto, porque neles mamou Curros as infindas letanías do elemental da vida: por enriba da estrutura monacal e despótica dos señores do Real Mosteiro de San Salvador, da vila en que nacera, está a bondade natural e eterna da nai filla do Pai e enxendradora dun recendo eterno no sustancioso ovario da concreación cósmica da diosa terra e a muller divina, enxurrada de Deus Pai, Fillo e Espíritu vitalicio. E cando ela morre, o deismo racional do masón de A Habana, ¡ouh, bo Curros!, da paso ao embigo evanxélico e axeonllado que así medradara á calor da bioloxía diversa e única, e chora, e reza, o pobre do home: ”Eu, tamén rezar quixera agora/ por ti, de tanto amor en xusto pago.../”. E faino co mesmo sentimento con que aprendera a facelo daquelos beizos agora fríos. “ Polos camiñantes,/ polos vellos sin pan e sin abrigo/ polos nenos sin pai...abandonados.../ coma os teus fillos.../”. E dende aí, e non de ningures máis, todo o simbolismo do seu universo artístico finca irreparablemente a súa luminosidade plástica e a súa esencia conceptual na terminoloxía relixiosa de quen viviu as súas referencias cabalmente. Miren vostedes, se non, a semente de todo o seu “figurismo”. Por iso, tamén, todo o seu anticlericalismo non é mais cá fe que bota lume, bota lume e zorrega estalos, cando o que se ama fornica a coherencia ou usa o nome de Deus en van.
Foi naquela hora cando na festa do Parque de San Lázaro queimaban e ardían as madamitas. Homes vellos que dan paso a homes novos. E foi tamén entón cando na beirarúa da esquerda , a carón do “Adolfo Domínguez” - ao lonxe “ o tempo que se vai polo ollo de luz da ponte” romana ( J. A. Valente ) - si, foi entón, cando xustamente no recordo vin o noso poeta en “Tierra Gallega” caribeña mirando o monte do Calvario: “ Creyentes y ateos, materialistas y espiritualistas, caravanas errantes separadas por la duda, como por un río de muertas y profundas corrientes, hacen hoy alto en su camino, y al ver surgir en el lejano horizonte el patíbulo del Gólgota, y sobre él una víctima que agoniza, rodeada de verdugos y huérfana de toda protección, siente conmovidas sus entrañas para marchar juntos al auxilio del que muere y ofrecerle al pie de la sangrienta cruz el holocausto de sus lágrimas, en una explosión universal de sentimiento...Se adelantó a los siglos combatiendo los privilegios y proclamendo la unidad sustancial, al pedir que los hombres se amasen como hermanos...Jesús en el Gólgota es un símbolo al que pueden referirise todas las grandezas y todas las caídas, todos los dolores y catástrofes que aflijen a nuestra flaca especie”. E máis foi cando, logo da narrativa, Curros ceiba o axioma e o presentimento:

Ti non podes morrer...¡Eso quixeran
os desleigados que te escarneceron!
mais ti non morrerás, Cristo das lenguas,
non, ti non morrerás, ¡ouh Nazareno!

Para rematar, no remuíño do tempo cara o tempo dos mesmos personaxes que aquela cruz fraterna conqueriu, o rezo do Cristo laiante e crucificado facéndose mesmo rezo e programa do escritor e de todo crente e home no Venres Santo:

Acordeime d´os que fozan
na terra, dos que non comen
d´os que non rin nin gozan.

D´o labrego que traballa
para manter muller e fillos
e dorme en móllos de palla.

Do pobre vello baldado
Sen agarimo n´o inverno
De porta en porta arrastrado.

E así Cristo con Curros chega ao fonda da alma popular... e non semella pequeno o cerne relixioso e “cristiano” de quen tiña sido excomungado por dicirlle catro verdades a quen, no nome de El, non ousa chamar zorra a quen explota e sacrifica a inocencia ou non morre por servir, non se pon nunca no pelico dos demais e non abre o sulco da esperanza a quen non atoa ren para que xermolen “brotes verdes” onde queira que haxa unha intelixencia que pensa ou un corazón que “desvive“.

E daquela botei a andar. Botei a andar polas rúas contiguas de Celso Emilio Ferreiro, Vall-Inclán e Ramón Cabanillas, remoendo o que tiña tanto que romoer, ata que o camiño me levou a entrar na igrexa de San Francisco, onde me esperaba un home moi pobre e sinxelo ergueito cara outro Home que tiña unha man cravada na cruz e coa outra abrazaba e tiraba do pobre Francisco de Asís e de tódolos que estamos na mesma ringleira da vida. Quere entenderse logo, como dixera o mesmo Curros, sen “cova nun outeiro” nin “cadáver no fondo…” de nada. Dende aquel Venres Santo…
Mourille Feijoo, Enrique
Mourille Feijoo, Enrique


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania