Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

Non agardemos por ninguén. Non esperemos a Godot.

lunes, 15 de febrero de 2010
- Agora que nos queren matar a lingua galega, que vos parece se canonizamos a Mons. Araúxo?
- Buahf!, que pasada! Este tío está chota perdido.
- Non te adiantes, amigo, que xa te vexo vir. Se tés paciencia, ségueme un pouco e logo ao final agradézoche o teu xuízo sincero e obxectivo. Graciñas.

Canonizar é “pór no canon”, recoñecer publicamente os moitos méritos dunha persoa a prol dunha causa nobre e de grande importancia, significativa, para o común.
Na Igrexa católica canonizan ou declaran santos, é dicir, dignos de veneración e de seguir o seu exemplo, a homes e mulleres que sobresaíron polo seu amor aos demais seguindo a lei do Suso do Carpinteiro de Nazaret.
Iso leva toda unha serie de trámites e custa moitos cartos. Tamén esixen milagres do citado santiño/a.
Pero orixinariamente e por moito tempo non era así. Antes, era o mesmo pobo quen recoñecía, aclamaba e proclamaba aos verdadeiramente santos que saían do cerne máis cernil do pobo. Facíano gratuitamente, como gratuíto é o amor.
Ségueme aínda un pouquiño máis. Pídocho de favor.

1º.- OS MILAGRES REQUERIDOS:
Araúxo fixo, entre moitos outros, os milagres seguintes: Defendeu a lingua e cultura galegas nos tempos de persecución e tivo sufrir martirio e malos tratos múltiples e inxustos por facer tal. Publicou unha Pastoral sobre a Lingua galega que foi moi importante e segue a selo. Impulsou coma ninguén o Concilio Pastoral da Galiza. Foi o bispo dos emigrantes galegos polo mundo adiante. Foi o bispo dos obreiros de Ferrol, que nos tempos máis duros das mortes de Amador e Daniel ergueu a voz valente e arriscada con aquela carta-homilía: NON MATARÁS!, que tan mal levou o franquismo e que lle custou o que só el sabe. Foi o que abriu as portas da súa catedral de Ferrol ás mulleres e nenos dos obreiros de MEGASA, despedidos inxustamente e en paro forzoso, desprezados por todo o aparato represor. Foi aquel bispo que nas paredes da súa casa, a Domus Ecclesiae de Ferrol, tivo de ver escrito por meses sen termo aquilo de: ARAÚJO ROJO, ARAÚJO AL PAREDÓN! Foi o que se tiña que medir cada vez que entraba ou saía do bispado e infinidade de noites tivo de aguantar berros e insultos soeces que nunca foron investigados polas ‘forzas da orde’ e que si protexían e mesmo alentaban a aqueles pobres diabos que non eran senón uns mandados do réxime represor. El foi o que só tivo palabras e xestos de amor e acollida para moitos deses mesmos que cando os tempos mudaron fóronlle pedir certos favores. Foi o que nas súas posibilidades defendeu o mundo do agro e as xentes do rural, ás que entendía coma ninguén, pois el sempre se proclamou un rapaciño de Sabadelle, onde a súa nai lle sacaba á terra o alimento de cada día, namentres non voltaba o seu pai emigrante nas Américas. O mundo mariñeiro e as xentes do mar tiveron nel un fondo valedor, na medida dos seus posíbeis. Foi Académico da Galega e non comeu o seu pan de balde. Foi Pedrón de Ouro e deixouno para o herdo común. Agora aprobaron adicarlle unha pequeniña rúa en Caranza - Ferrol (el sempre foi un home de suburbio - e que non sabemos se algún día terán a decisión para colocar a correspondente placa acreditativa de que xa está no nomenclátor oficial dos rueiros de Ferrol.
Araúxo foi o primeiro bispo que debera ser soterrado na catedral de San Xiao. Ninguén de nós reclamou tal cousa e el, modesto coma ninguén, pediu ir para a igrexa parroquial á que pertencía, coma calquera fregués, na dos salesianos en Ourense.
Araúxo, Don Miguel, aportou á literatura galega obras da súa autoría de grande valor en todos os eidos, defensa cumprida do idioma, e uso exquisito da lingua que el coñecía e manexaba coma ninguén, con aqueles matices ourensáns que tan ben lle acaían. E con el cometemos o pecado de ‘funeralo’ en alleo. Xusto en San Xiao de Ferrol e en Mondoñedo, co cardeal Rouco presidindo. Como debe ser. Como dicta La Galicia Bilingüe: Aguanta castellano!
Cumpriuse tamén alí a profecía da súa consagración episcopal: Galicia crucificada, todo o corpiño a sangrar!

2.- NON AGARDEI POR NINGUÉN, titulou Ramón Valenzuela Otero un dos seus libros (1957). E Samuel Beckett, (1952), deixounos a marabilla de: ESPERANDO A GODOT.

E aquí ven o que che propoño:

Nós somos ese pobo soberano. Non temos de agardar por ninguén para declararmos nós mesmos os nosos persoeiros significativos. Como a moitos outros, non esquezamos a Monseñor Araújo e as súas causas. Nestes intres precisamos deles coma auga de maio. Eles son os que nos fornecen de argumentos en cada campo da loita, do saber e do actuar, para ver de se mantemos o norte nos rumbos mareiros de navegadores nas tempestades.
Na Igrexa e no pobo galegos precisamos non matar a Araúxo. Xa o mortificamos abondo en vida.
Hai moita brétema no ambiente. Hai moitos cantos de serea que son mesmo mortíferos, é dicir, que levan morte en si mesmos e conducen á morte. Temos moitos “des-linguados”, desleigados e desleixados detrás, enriba, debaixo, etc.
Hai moitos farois, que non faros, que só son iso, farois de fogos fatuos e infatuados. OLLIÑO AOS NOVOS SEÑORES GODOT!
Cómpren mestres. Cómpren modelos guieiros en cada campo do vivir e do saber. Don Miguel Araúxo é un deles, nun dos campos concretos da nosa Galiza, o da Igrexa. El é un deses dos que te podes fiar.
Canonicemos a Monseñor Araúxo!
Pero fagámolo nós mesmos, sen malgastar nin cartos nin enerxías. Aos catro ventos. E sexamos consecuentes co seu maxisterio de vida, de doutrina e de acción.



Nós somos ese pobo soberano. NON AGARDEMOS POR NINGUÉN.
Campo Freire, Xaquín
Campo Freire, Xaquín


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Válido

PUBLICIDAD
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania