Opinión en Galicia

Mestres: e o quinto mandamento ¿de quen é? ¿de Deus ou do César?

Limiar
Pode que estas reflexións semellen estar demasiado afastadas dos seus intríngulis legais, políticos e estratéxicos. Pero, sendo a xustiza bastante inxusta, a política proclive e a estratexia conxenitamente homicida, non quixera eu eiquí complicar inutilmente máis as cousas. Soamente unha observación: si coma algúns din esta guerra fora ilegal, os promotores dela poderían estar incorrendo en delincuencia.
Nin sequera Sadam alcanzou o mesmo tempo, coma Aznar, o 100% de adhesións partidistas, o 90% de repulsa popular e unha moi maioritaria oposición da ONU. Nestas condicións, ¿qué se lle perdeu a Aznar precisamente en IRAQ? ¿e que tamén no contubernio ese de mañán nas Azores, cun simpático detentador de Xibraltar e un contrito iluminado?

O Caso
Coma xa vimos con ocasión das Torres Xemeas, agora -e a falla de mellores alternativas- o caso IRAQ está dividíndonos a todos de novo co imposible dilema ese de matar ou ser matados. Os políticos, coma consecuencia da súa foraneidade e interinidade, non foron capaces de deseñar dende entón nada distinto. Unha especie de esquizofrenia está pois partíndonos outra vez pola metade: ás nacións, á sociedade, a gobernos e gobernados e a cada un de nos mesmos.

As outras opcións
Dende logo, en contra do que di a oposición, a “falla de certezas” no caso Sadam non pode ser por se mesmo un argumento disuasorio da intervención –se eu vexo, poño por caso, que un ladrón, despois de apuñalar a un veciño, vólvese cara a miña casa negando portar navalla algunha, non tería nada de particular que eu lle pegara catro tiros-. Pero a cuestión non é esta: no noso IRAQ o criminal colleu ademais rehenes. A poboación iraquí, inocente escudo “secuestrado” polo dictador, de ningún xeito podería entón ser sacrificada no noso lugar -tal coma semella postular a oposición e, anque acorde cos Mandamentos, Benaventuranzas e incluso cos manuais da policía nacional, o PP non pode dixerir-. Hai un truco para esto: Aznar protesta estar na mesma liña cos demais e, soslayando a casuística disuasoria dos rehenes, levántase co trofeo de que a Paz depende só de Sadam. O profundo desprezo intelectual e ético que esto supoñe para todos nos soamente pode ser superado polas apostilas folclóricas do Arenas -que moito nos aburre-. Non é esta cousa de tolos, non. É cousa soamente de señorías que por aquelo do 100% coidan non necesitar xa razoes para ter razón. Dado que os parvos escasean e argumentos non hai, debe de ser que a razón é outra.
Este inmenso xeito pacífico -non forzosamente pacifista-, non condicionado, contrario a moitos gobernos e xeneroso ata a temeridade, semella ser o resultado dunha cristianización xeral en marcha. Pero as institucións eclesiais non poden arrogarse semellante mérito. É Cristo mesmo quen, pese a todo, está zoando a través da nosa fronda histórica e cultural. Anque algúns estemos necesitados de atención relixiosa e todos dunha interposición que a separación de Igrexa e Estado non impide nas cousas de Deus, o indubidable agora é soamente esto: o quinto non matar. Logo xa veremos.
Nembargantes esta simplista actitude*, sen máis, ben puidera derradeiramente non traer tampouco paz. As opcións non están pois nin na paz nin na guerra soamente senón na paz si pero ¿cómo?
Precipitadamente, a ONU, sen máis base que unha profunda incertidumbre, deseñou sobre a marcha unha especie de alternativa diplomática, unha ruleta rusa, que consiste en desarmar a IRAQ pouco menos que “baixo palabra de honor” –traballo este no que involuntariamente tamén intervén a ameaza USA-. En calquera caso, esta iniciativa, e o seu coñecido risco, semella ser a única decisión acorde co actual humanitarismo.
O belicismo, desacreditado polos seus repetidos, multiseculares e desalentadores fracasos, paradoxicamente xa non se pode tomar moi en serio.
Trala gran humillación e tamén a grandeza do 11-S, o tempo, baleiro, consumiu xa as primeiras oportunidades dunha Ofensiva de Paz organizada. Pero pode que inda haxa tempo.

Vantaxes da Paz
Non é probable que USA acceda á Paz pero, sendo a guerra fondamente repulsiva, faremos soamente un reconto das potenciais vantaxes daquela:
-Evitaría unha masacre de inocentes.
-Corrixiría algo “esquizofrenias” xeneralizadas:
Restaurando a ONU, Europa, a OTAM e a economía, sobre todo doméstica
Levando á coincidencia a pobos e gobernos, a éticas e políticas, a feles e igrexas
Producindo homes máis equilibrados, razoables, esperanzados, mansos e fortes; máis humanos, en suma.
Vaciando artificiais antagonismos relixiosos e étnicos.
Atenuando a torpidade dos nacionalismos hexemónicos .
-Debilitaría perigosos imperialismos, dictaduras, militarismos, chulerías e mafias.
-Xunto con outros, e pese a Rumsfeld, a Vella Europa induciría por fin un Orden Novo.

Ao norte do Edén
Pese a súa atormentada historia, IRAQ foi, entre outras moitas cousas, encrucillada de tódalas primeiras migracións do home, berce cultural de Occidente e sede do Edén. Nalgún intre, “todos fomos iraquís”; gran parte dos nosos alimentos (o trigo e outros cereais, froiteiros, forraxes, gandos etc.) foron eilí xenesicamente “inventados” e, incluso, pode que a nosa perdida inocencia orixinal vague inda á deriva “ó S.O. de Bagdad”, merodeando o Edén -non sería pouca cousa recuperala-.
Ademais do quinto mandamento, o César debería pois coñecer mellor estas cousas.
___

*E, por certo, ¿que fai tanto premio “nobel” por aí solto, coma se a Academia Sueca tivera a exclusiva dunha distinción que descoñece e os premiados foran os mansos dun suposto “gando intelectual”? Desluce tanta pesadez.

Madrid, MANIFESTACIÓN "NON Á GUERRA" do 15 de Marzal do 2003, 18:00 / 20:30