Opinión en Galicia

Buscador


autor opinión

Editorial

Ver todos los editoriales »

Archivo

En terra amiga. Na lembranza de Xacobo Adolfo, irmán (+28.IV.2018)

martes, 11 de septiembre de 2018
“En adiante non te chamarás Xacob [...], pois aloitácheslles a Deus e mais ós homes e puidécheslles” (Xénese, 32, 23-33)

En terra amiga vivirá e soñará. Ó longo dos tempos e da eternidade...

O vivir ten moito de loitar ou –mellor- de aloitar, como adoitamos expresarnos os nados en Sabucedo. É dicir, de medir de cando en vez con outros, de maneira esforzada e amigábel, as propias enerxías e habelencias nun regrado e valente corpo a corpo.

Tamén o Xacob bíblico loitou ou aloitou. Hai, porén, maior privilexio có de lle aloitar mesmo a Deus (e non só ós iguais a un mesmo)? Xacob puido así acadar de Deus a súa bendición por máis que como consecuencia da súa aloita con el –segundo se nos di- ficase coxo dunha perna para o resto da súa vida. Mais que importa isto ante o desafío amigo de lle retar a quen máis pode?

Nas aloitas (tanto coas bestas bravas coma cos humanos) é como se aprende a sopesar e acrecentar as propias, pequenas ou grandes, forzas. Pois quen se dedica a medir as súas forzas con cativos, pequerrecho ficará para sempre pola súa parte tamén el.

Ocórreseme que Adolfo, o noso benquerido Xacobo Adolfo -esposo, pai, irmán, etc.- debeu de aprender tamén algo do Xacob bíblico, aínda que el mesmo non o soubese. Endexamais –nin cando a enfermidade ía adoptando novas e insospeitadas estratexias- se apuntou á rendición. O seu non era iso.

Sobre a aloita bíblica de Xacob con Deus dísenos que ocorreu de noite (“ata o amencer”) e en solitario. En realidade, neste tipo de aloitas (vitais e existenciais) non se sabe moi ben quen resulta vencedor, pois Xacob só deixou de loitar co seu Deus e de poñelo –por así dicilo- en apuros cando lle impetrou e acadou del a súa bendición.

Por iso este Deus, o Deus co que esforzadamente nos relacionamos nas nosas vidas, é sempre e en definitiva un Deus bo, aínda que el non nos poida comunicar o seu nome.

Trala aloita, en certo modo sempre “nocturna”, volvemos de novo todos á terra que nos acollera. Unha terra, fermosa como o é polo menos para nós a nosa. Esa terra que agacha as raiceiras do seu florecer vital nos seus fondos escuros, “nocturnos” tamén (coma os que precederan a bendición recibida por Xacob).

Pois a fermosura da vida xorde sempre desa xeradora matriz do vivir que se agacha na semente, na lentura da terra amiga e mais na amorosa e agarimante presenza benfeitora, alá enriba, dun sol amigo e xeneroso.

Irmás e irmáns somos das criaturas todas da terra e mais do ceo. Presiden elas a nosa vida aquí. Non deixarán de facelo no permanente misterio do seu sosegado estar aí connosco.

Mais o Deus calado, misterio dos misterios, seguirá sentindo compracencia en continuar connosco a súa e nosa aloita perenne e amiga. Ben se ve que levamos tamén en nós algo da súa estirpe, da súa raza.

“Vivimos, movémonos e existimos nel” -en Deus-, dicía xa Paulo. Seguramente foi tamén o esforzado apóstolo dos xentís un bo aprendiz de aloitador.
Cabada Castro, Manuel
Cabada Castro, Manuel


Las opiniones expresadas en este documento son de exclusiva responsabilidad de los autores y no reflejan, necesariamente, los puntos de vista de la empresa editora


ACTUALIDAD  
PORTALES  
SERVICIOS  
ENLACES  

RSS Noticias RSS Válido

PUBLICIDAD
Deputación de Ourense
ACTUALIDAD GALICIADIGITAL
Blog de GaliciaDigital
PROMOCIÓN
PUBLICACIONES
Publicaciones
Publicaciones Amencer
Revista Egap
Obradoiro de Artesania